Sunday, April 3, 2011

22. පිරිත් ගෙදර

දැන් ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර මහ කලබලයකි. විවිධාකාර මිනිසුන් එති යති, ඒ අතර අහර පිසින සුවඳ දසත පැතිරෙයි. දවල් වරුව ම මහ එක ම විජ්ජුම්බරයකි. ක්‍රමයෙන් සන්ධ්‍යා භාගය පැමිණෙත් ම, දහවලේ තිබූ මහ කලබලය සීරු මාරු වෙමින් ගොස් කිසියම් තැන්පත්, ශාන්ත දාන්ත ගතියක් ඇති ව තිබෙන්නාසේ මට දැනෙයි. සාලය මැද්දෑවේ විසල් පිරිත් මණ්ඩපය විරාජ මාන ව සිටී. ඒ තුළ මොකක්දෝ ගසක් සිටුවා, වටේ ට පුටු තබා තිබෙන බවක් මට පෙනෙයි. ඊයේ රාත්‍රියේ ලොකු තාත්තා කෑ ගැසූ හඬ මගේ දෙසවන් පුරා තවමත් තැවරී ඇත්තාක් මෙන් දැනෙන නිසාවෙන් ඊට එබී බලන්නට මට නොහැකියාවක් දැනෙයි.

රාත්‍රිය එළැඹෙත් ම සියල්ල සන්සුන් වෙයි. දැන් ගෙදරට පැමිනෙන්නේ සුදු හෝ ළා පැහැති ඇඳුමින් සැරසුණු, ශාන්ත දාන්ත පිරිස් ය. ඔවුන් කණට ඇසෙන්නට කතා කරන්නේ ද නැත, ගමන බිමන ද මහ අමුතු ය. පැමිණෙන හැම කෙනෙකුන් අත ම පාහේ කිසියම් පාර්සලයක්, මල්ලක් තිබෙනු පෙනෙයි. ඒ සියල්ල ම ඔවුන් ලොකු අම්මා අතට දෙන අතර වාරයේ, ඒ වා ගෙට ගෙන යාමේ මහා භාර දූර කාර්යය බාර ගෙන සිටින්නේ වසන්තයියා ය. ඒවා සියල්ල ම කාමරයේ ඇඳ මත ගොඩ ගැසෙයි. ඒ මොනවාදැයි සොයන්නට මට එතරම් උවමනාවක් ද නැති නමුත් කිසියම් කුතුහලයකින් ද සිත පිරී තිබෙයි.

ලොකු තාත්තා ද, අපේ තාත්තා ද, අන්කල්ලා ද කිසිවෙක් පෙනෙන්නට නැත. පිට්ටනියේ කෙළවරින් දවුල් තම්මැට්ටම නාද වන හඬක් ද, නලා හඬක් ද ඇසෙන්නට පටන් ගැනෙයි. දැන් ටික ටික එම හඬවල් උච්ච වන අතර, පෙරහැරක් එන්නා සේ මට පෙනෙයි. පිට්ටනිය වට පාරෙන් මේ පෙරහැර එන ආකාරය මට පෙනෙයි. ඉදිරියෙන් ම නලා කාරයා ය. ඊට පිටු පසින් රෙ නම්මැට්ටම් කාරයන් තුන් හතර දෙනෙකි. ඊට පිටුපසින් දැවැන්ත කහ කුඩයක් යටින් මොකක්දෝ හිස මත තබා ගත්තෙකු සන්සුන් ගමණින් එනු පෙනෙයි. ඒ අපේ ලොකු තාත්තා ය. ඊට පිටුපසින් තාත්තා මොකක්දෝ පාර්සලයක් උසුලාගෙන එන අතරේ, පිටු පසින් හාමුදුරුවන් පෙළක් ද, ඊටත් පිටුපසින් තව අන්කල්ලා හත් අට දෙනෙකු ද පැමිණෙනු පෙනෙයි.

ගේ පඩිපෙළ පාමුල වියන ලද ලොකු පොල් අත්තක් ද, මැටි කොරහක් ද ඇත. දැන් පෙරහැර අත ළඟ ය. නලාව කිසියම් තාලයකට වාදනය වුව ද, එය අහවල් දෙයක්දැයි කියන්නට මට ගනිච්චියක් නැත. බෙර තම්මැට්ටම් තාලයනම් මට අදත් එදා මෙන් ම හොඳට මතක ය. නලා නාදය වෙනස් වූවා ට, අදටත් බෙර වාදන තාලය නම් වෙනස් වී නැත්තා සේ ය.

හාමුදුරුවන් වහන්සේලා සියල්ල ම ගෙට වැඩ අවසන් වන තෙක් ම එක දිගට සාදු නාදයක් ඇසෙයි. ඒ පැමිණ සිටින පිරිසගෙනි. ඒ හඬ යටපත් වත් ම යළි බෙර වාදනය ආරම්භ වෙයි. ඒ දෙස බලා සිටිනවාට වඩා දෙයක් මට තවත් නැත. බෙර තාලයට අනුව මගේ ඇඟ පත ද ප්‍රකම්පනය වන්නාක් මෙන් මට දැනෙයි. ඒ හඬ මගේ දෙසවන් පුරා පැතිර ඇත්තාට වඩා, සම් මස් නහර, ඇට මිදුළු පසා කොට ගෙන මුළු මහත් සිරුර පුරා ම කිඳා බසිමින්, නින්නාද වනු මට දැනෙයි. නලා හඬ මට මහත් කර්කෂ බවක් දැනෙන්නේ ඇයි දැයි මට නොතේරෙන නමුත් බෙර හඬ ආත්ම ගණනාවක් ම අසා ඇති බවක් මට අදටත් දැනෙයි.

මඳක් රෑ බෝ වූ පසු පිරිත ආරම්භ වෙයි. ඒ හඬ මිදුලේ අඹ ගසේ ගැට ගසා ඇති මහ යකඩ කටෙන් පෙරී ඉදිරි මිදුල පුරා ම දෝරේ ගලයි. හාමුදුරුඑන් රැස ම එක ම තාලයකට ගයන ඒ පිරිත් හඬ මගේ දෙසවන් පුරා ඇතුළු වන්නේ මගේ බියපත් ව, කලබල ව ඇති මනස මහත් වූ ආශ්වාදයකින් පුරවා ලමිනි. අදටත් පිරිතක් ඇසෙද්දී මම ඊට කන් යොමන්නේ එදා ඇසුණු සහ දැණුනු ශාන්තිය අදටත් මට දැනේදැයි සිතා ගන ය. නමුත් අද මට එය ඒ ආකරයෙන් ම දැනෙන්නේනම් නැත...!!!

Share/Bookmark

2 comments:

  1. මග බලාගෙන හිටපු කතාව ආයෙත් ඇවිත්..... මොන වැඩ තිබ්බත් අපි වෙනුවෙන් ලියන්න අයියේ....

    ReplyDelete
  2. මේ අළුත් පෝස්ට් එක අද තමයි ඇහැ ගැටුනේ....!

    හරිම රසවත්. හරියට නවකතාවක් කියවනවා වගේ....!

    ReplyDelete