Thursday, September 19, 2013

සිත්තර වැඩ


මෙකල්හි අපට පාසැල් තිබුනේ උදේ වරුවේ ය. අපි නැඩයම උදේ පාසැල් ගියේ පයිනි. නමුත් බොහෝ දිනවල තාත්තා බයිසිකලයද රැගෙන අපව එක්ක යන්නට පැමිණෙයි. එසේ පැමිණෙන සමහර දාට අප කෙලින් ම ආවෙ ගෙදර නොවේ. තාත්තා අප සමග ම ටවුමට යන්නේ ය. කණිෂ්ටේ සිට කෙළින් ම වම් පැත්තට පල්ලම් පාර කෙළවර වන්නේ උහන, මහියංගනය හරහා කොළඹ තෙක් දිවෙන මහ පාර ය. ඉන් අනෙක් පැත්තේ ඇත්තේ විසල් අම්පාරෙ වෑ පිට්ටනියයි. ලොකු තාත්තාගේ හරක් පට්ටිය ඇතුලු හරක් දහස් ගණනක් එහි තණ උලා කමින් සිටියි. මේ පාර දෙපස ම මොනවා හෝ ගොඩනැගිලි වෙයි. ආණ්ඩුවේ කන්තෝරු ද, ලොකු පොඩි වෙළෙඳසැල් ද ඇත්තේ වම් පැත්තේ ය. මේ පාර කෙළවර වන්නේ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට මෙහා ලොකු ඔරලෝසු කණුව අසලිනි. ඉන් දකුණු පැත්තට පටන් ගන්නේ කල්මුණේ හරහා මඩකලපුවට යන මහ පාර ය. පාර පටන් ගන්නා තැන ම පළමු වෙළෙඳ සැල රත්තන් බඩු සාප්පුවකි. දෙවනුවට තිබුණ සාප්පුව මට මතක නැත. නමුත් තුන්වනුව තිබුනේ හෝටලයකි. එහි නම මාතර හෝටලයයි. රත්තරන් බඩු සාප්පුවේ මෙන් ම එහි සිටියේ ද තාත්තාගේ ගමේ කට්ටියකි. 

ඒ පාරෙන් එහා පැත්තේ කඩ පේළිය තට්ටු දෙකකි. එහි කෙළවර උඩ තට්ටුවේ පොත් කඩයක් තිබුණේ ය. තාත්තා අප සමග නිබඳවම ගිය එක් තැනක් වූයේ එයයි. එහි ගිය විට අපි එහි ඇති පොත් පෙරලාගෙන කියැවූයෙමු. විවිධ කතන්දර පොත් අප මුලින් ම කියැවූයේ එහි සිට ය. අප පොත් කියවන තෙක් තාත්තා ලොකු චිත්‍ර අඳින කඩදාසි ද, පැස්ටල් පාට පෙට්ටි ද මිල දී ගනියි.  ඒවා සියල්ල අප සඳහා ය.

ගෙදර ආ විගස අප කරන්නේ කෑම කෑම ය. ඉන්පසු සවස් වනතෙක් රාජකාරිය වන්නේ ලොකු මේසය මත අර කොළ අතුරාගෙන චිත්‍ර ඇඳීම ය.....!! අයියාත්, මාත් පාලිතත් අපට රිසි රිසි දේ ඇන්දෙමු. පාට කළෙමු. ඉඳ හිට තාත්තා පැමිණ ඒවායේ අඩු පාඩු පෙන්වයි. 

දවසක් තාත්තා ද ඔහුගේ කළු ලෑල්ල රඳවන ස්ටෑන්ඩ් එක මත තබාගෙන කැන්වසයක් මත චිත්‍රයක් අඳින්නට පටන් ගත්තේ ය. කැන්වස් රාමුව මත පළමුව පැන්සලෙන් කඩ ඉරි දෙක තුනක් අඳින තාත්තා ඒ දෙස මඳ වේලාවක් බලා සිටියි. ඉන්පසු නැවතත් සරස් බරස් ගා පැන්සල් ඉරි දෙක තුනක් අඳියි. මඳ වේලාවකට පසු අපට එයින් චිත්‍රයක් මතු වී පෙනෙයි. ඒ ගරා යක් වෙස් මුහුණක් සහිත නැට්ටුවෙකි. ඔහුගේ අතේ ද පයේ ද මිණි ගෙඩි බැඳ ඇත්තේ ය. චිත්‍රය ඇඳ නැතත් අපට එහි මිණි ගෙඩි සද්දය ඇසෙයි. තාත්තා මේ චිත්‍රය අඳින්නට ගත කළ දවස් කිහිපයේ ම අපේ රාජකාරිය වූයේ ඒ දෙස බලා සිටීම ය.

ටර්පන්ටයින් තෙලින් දියවුණු තෙල් සායම් සුවඳ අතිශය මිහිරි ය. තාත්තා ලොකු පැලට් එකක් අතේ රඳවාගෙන එහි පුරා ම තෙල් සායම් ටියුබ් මිරිකා තැබූ පාට ගුලි මත පින්සල අතුල්ලමින් විවිධ වර්ණ සාදා ගනී. පැලට් අක පොළොවට සමාන්තරව අල්ලාගෙන සිටින්නට පහසු සේ එහි අපූරු හැඩයක් ඇත්තේ ය. එහි එක තැනෙක ටර්පන්ටයින් භාජනය රඳවන සිදුරකි. තාත්තා මේ පැලටය අල්ලාගෙන සිටින අතේ ඇඟිලි අතරේ විවිධ ප්‍රමාණයේ පින්සල් දෙක තුනක් ද රුවාගෙන සිටියි. තාත්තා පින්සල අල්ලන්නේ ද වේවැල අල්ලන්නාක්මෙන් එහි මිට කෙළවරිනි. මහත කෙඳි සහිත පින්සලකින් පාට පදාස ගාන අතර, කුඩා පින්සලකින් සියුම් තැන් අඳියි. ඊට අමතර ව කුඩා මේසන් හැන්දක් වැනි දිග තලයක් ඇති "පැලට් නයිෆ්" එකෙන් ද පාට තවරයි. එසේ කොට පියවර දෙක තුනක් පස්සට ගොස් චිත්‍රය දෙස බලා සිටියි. මෙසේ දවස් ගණනක් පුරා තාත්තා මේ චිත්‍රය ඇන්දේ ය.

දැන් දැන් අපේ රාජකාරිය ද යළි චිත්‍ර කරුමාන්තයට මාරු වෙයි. නමුත් අප අඳින විත්‍ර ද දැන් වෙනස් ය. මොකක් ඇන්දත් එහි කෙළවරක හෝ කොතැනක හෝ අනිවාර්යයෙන් ම යකැදුරෙක් ද සිටියි...!!!

දැන් තාත්තා චිත්‍රය ඇඳ අහවර ය. එහි තීන්ත වේලෙන්නට දවස් දෙක තුනක් තැබූ පස් ඒ මත ලින්සීඩ් ඔයිල් තට්ටුවක් ආලේප කරයි. දැන් චිත්‍රය හරි පණ ය. දිලිසෙයි. අපි ඒ චිත්‍රයේ සිටින යකැදුරු නැට්ටුවා දෙස බලා සිටිමු. ඔහු සිය විසල් වෙස් මුහුණ සොලවයි. එළියට පනින සේ ඇති ලොඩි ඇස් දෙක දීප්තියෙන් බැබලෙයි. එවිට ඔහුගේ ලොකු කෙස් කළඹ ද සෙලැවෙයි. දිගට ඇදුනු රතු පාට දිව ද එල්ලෙමින් සෙලැවෙයි. ඔලුව සොලවන රිද්මයට ම හේ සිය විලක්කු පන්දමක් සහිත අත පහළ සිට ඉහළට රිද්මයානුකූල ව ඔසවනා අතරේ අනෙක් අත අඹරවමින් ගනියි.
එසැණින් දකුණු පාදය වැරෙන් පොලොවේ ගසන විට "තස්" ගා හඬක් සමග ගෙජ්ජි හඬ ලොකුවට ඇසෙයි. ඉනික්බිති හේ වම් පාදය ඔසවන්නේ ඔලුවද වනා, පස්සට කර කරකවමිනි. එවිට මිණි ගෙඩි හඬ ඇසෙයි...!!
ඇත්තටම ඒ චිත්‍රය ඒ තරම් පණ ය...!!
ඒ යකැදුරා කොතරම් අප හා බද්ධ විනිද යත් අදත් මට ඒ හා සමානවම ඒ යකා ඇඳ පෙන්විය හැකි ය. නමුත් හේ කඩදාසිය මත රඟන්නේ නැත.
මන්ද තාත්තා තරම් පණ පිහිටුවා මට අදත් ඒ චිත්‍රය අඳින්නට බැරි බැවිණි.

Share/Bookmark

Thursday, June 20, 2013

රාජකීය භෝජනය


පසුවදා වන විට තත්ත්වය තවත් උග්‍ර විය. තේ කහට එක බොන්නට ද සීනි නැති තරම් ය. අපි සීනි බෝතලය ගෙන දිග හැන්දක් එතුළට දමා, වටේ ඇලී ඇති සීනි ඇට සියල්ල එකතු කර ගත්තෙමු. එවිට එක්කෙනකුට සීනි ඇට විස්සක් තිහක් පමණ ලැබෙන්නට ඇත. අපි සීනි ඇට දෙස බලමින් තේ කහට බිව්වෙමු. අවසන දිව සහමුලින් ම එළියට දමා, මහත් වූ පෙරේත කමකින් යුක්ත ව අල්ල ලෙව කෑවෙමු. ඒ දිවට හසු නොවූ ඉතිරි සීනි ඇට එකින් එක දිවෙන් ගත්තෙමු. අවසන අල්ල පුරා තැවරී ඇති කෙළ පහර කළිසමේ පිටි පස්සේ අතුල්ලා පිස දැමුවෙමු.

උදේ වේල අහවර ය..!!

එදින පාසැල් නිවාඩු දවසක් වීම නිසාවෙන් දවස ගෙවෙන්නේ ද ඉතා සෙමිනි. තාත්.ා කුස්සියේ වූ සියලු වළං මුට්ටි පෙරලමින් දහවල් කෑමට සදන්නට යමක් සොයමින් සිටියේ ය. හාල් මුට්ටියේ එක ඇටයක්වත් නැත. කරවල මුට්ටයේ ඇත්තේ ගොරක කෑලි දෙක තුනක් පමණි. වෙනත් ඇට ජාති දමන එල්ලන පං මල්ලේ ද කිසිවක් ම නැත. වත්ත පුරා ඇවිද පළා කොළ මිටි ගණනක් වුව සොයා ගත්තද ඒ කන්නට බතක් නැත. ඉර ද මුදුන් ව ගොස් සිය කාල වේලාව හමාර කරනුවස් අවරට හැරෙමින් සිටියි. දාහය කෙමෙන් අඩු වෙයි. නමුත් අප පෙලන ක්ෂුදා ගින්න එන්න එන්න ම වැඩි වෙයි. අපි වතුර පොලකට්ටක් ගෙන බොන්නෙමු. ටිකකින් බඩ කළගෙඩියක් සේ වෙයි. ඇවිදින විට ද අපට වතුර හඬ ඇසෙයි. අපි අපේ බඩවලට තට්ටු කරමින් විවිධ නාද මාලා මතු කරවන්නෙමු. විටෙක එසේ කරනවිට “ගොඩොස්...!!“ ගා ලොකු හුළං තලියක් කටින් පිට වෙයි. එවිට වමනය යන්නට ද එයි. නමුත් අපි අතින් කට තද කරගෙන ම මඳ වේලාවක් සිටින්නෙමු.

“බොලාට බඩගිනිදැයි තාත්තා අසන්නේ නැත. ඇසූව ද දෙන්න බත් උලක් හෝ නැති වග අපි දන්නෙමු. අපිදු අපට බඩගිනියැයි නියන්නට පෙළැඹෙන්නේ ද නැත. කිව්ව ද කිසිවක් ගේ හරියේ නැති බැවින් අපට ලැබෙන්නේ ද නැත. කාලය ඉතාම කුසීත අයුරින් ගෙවෙයි. තාත්තා බොහෝ වේලා කල්පනා කරමින් සිටියේ ය. පසුව කොට කළිසමින් සැරසුණු තාත්තා අප සැවොම සමග ම පොල් අතු මඩුවෙන් ඔබ්බෙහි ඇති වගා බිමට බැස්සෙමු. තවම හැදීගෙන එන ඒ වගාවෙහි ද කිසි ගත යුත්තක් නැත. බණ්ඩක්කා ගස් ද මල් බර ව තිබුණත්, එකදු කිරි කරලක්වත් සාදාගෙන නැත. බඩ ඉරිඟු ගස් දහ පාළොහක් ඇත ද ඒ එකක්වත් කිරි වැදී බණ්ඩි වී නැත. පුහුල් වැලේ සුදු පාට මල් හත අටක් අපට ඔමරි කරනවා හැරෙන්නට, බුබුලක් තරමවත් ගෙඩියක් පූදාගෙන නැත.

මෙසේ වත්ත පීරනාතරේ, එක ම එක වට්ටක්කා වැලක කොළ පදාසයක් යට නිසොල්මනේ සැඟව සිටින කෙළ පැහැති, ළපටි වට්ටක්කා ගෙඩියක් පෑදුනේ ය. එය ළපටි ගෙඩියක් මිස තවමත් හරි හමන් ආකාරයකට මෝරා නැත. තාත්තා ඒ ගෙඩිය දෙතුන් වරක් ම අත ගා, තට්ටු කර බැලුවේ ය. නමුත් තව කොතෙක් වේලා ඒ සමග ඔට්ටු උව ද, එය අපට කන්නට තරම් සැනෙන් පැහෙන්නේ නැත.

යළි අපි ගස් කොලන් සියල්ල පීරුවෙමු. නමුත් කිසිදු ගනිච්චියක් නැත.

තාත්තා කිසිවක් නොකියා ම අර නොමේරෑ වට්ටක්කා ගෙඩිය නැට්ටෙන් වෙන් කර ගත්තේ ය. අපිදු පෙරහැරක් මෙන් තාත්තා පිටුපසින් ගෙට ආවෙමු. ලහි ලහියේ ලිප මෙලැවුණු අතර වාරයේ යාන්තමින් කහ පාට වෙමින් තිබුනු වට්ටක්කා ගෙඩිය කැබලි වලට කපා, ලොකු ඇතිළියක දැමුවේ ද තාත්තා ය. ඉන් පසු ඒය ලිප මත තබා, තවත් ඇතිළියකින් වසන ලදී.

ටික වේලාවකින් අවට පරිසරය පුරාවට ම පැතිර ගියේ ඉමිහිරි සුවඳකි. අපි එය මහත් ආහ්ලාදයකින් යුක්ත ව ආඝ්‍රාණය කළෙමු. බෙලෙක් පිඟන් ගෙන ඊට තට්ටු කරමින් වාදන පැවැත්වූයෙමු. තාත්තා ද මහත් සතුටකින් සිනාසෙමින් අප සමග කෙළි කවට කතා කියමින් සිටියේ ය. ඒ මොහොත එතරම් සුන්දර ය. ඉනික්බිති, වසා තිබුණු ඇතිලිය ඉවත් කරනු ලදු ව, අපට පෙනුනේ තැම්බී බරි වෙන්නට ඔන්න මෙන්න තිබූ ළපටි වට්ටක්කා ය. තාත්තා දුම් දමන වට්ටක්කා කැබලි අපේ පිඟන්වලට බෙදුවේ ය. අත පිච්චි පිච්චී උඩ දමමින් අපි ඒවා කන්නට සූදානම් වූයෙමු.

එසේ උඩ දම දමා සිටි වට්ටක්කා කැබැල්ලක් මම කටේ දමා ගතිමි. මුලු කට ම ද දිවම ද පුලුස්සමින් එය කටේ තිබුණ ද, ඒ එළියට දමන්නට මට සිත් දුන්නේ නැත. ඒ එයද මට අහිමි වන නිසාවෙනි. එනිසා ම කට දිව පිච්චුන ද මම එය ගිල්ලෙමි.
අවාසනාවකි කුඩා දිවේ සිට අග්න්‍යාශය දිගේ ආමාශය දක්වා ම එය ගිණි ගුලියක් මෙන් බැස්සේ ය. මගේ ඇස් උඩ ඉන්දවුණු අතර ම දෑසින් ගුලි ගුලි කඳුලු කඩා පැන්නේ ය. වතුර ජෝගුවද අතකින් ගෙන, වහා මා වෙත පැන්න තාත්තා ජෝගුව ද සමග වූ එක් අතකින් පිට තද කරගෙන අනික් අතින් මගේ පපුව අත ගෑවේ ය...“හෙමින් කාපල්ල බෙලව්..!“ තාත්තා කීවේ මොන හැඟීමකින්දැයි මම කල්පනා කරමි. මම මඳ ඉසුඹුවක් ගෙන වතුර ගුලියක් ගිල්ලෙමි. එය මහා සිසිලසක් එක් කරමින්, දිය ඇල්ලක් මෙන් ආමාශය වෙත ගලනු මට දැණිනි.

ඉන් පසු අපි නිවී සැනසිල්ලේ වට්ටක්කා කෑවෙමු. පැසී නැති නිසාවෙන් “සිරිස්“ ගා හැපෙන නිරි රසද සහිත ව අමුතු පැණි රසකින් යුක්ත ඒ රාජකීය භෝජනය අපට මහා මෙරක් විය....!!

හෙන්දිරික්කා මල් පිපීගෙන එන තරම් වූ හවස් යාමයේ තාත්තා බයිසිකලයේ නැලී කොහේදෝ ගියේ ය.

ඉර ද බැස ගොම්මන් අඳුර ගාල් වද්දී, අපි තුන් දෙනා එකට එක් ව, ළඟින් ළඟසිටිමින් පාර දෙස බලා සිටියෙමු. ගෙතුළ තුළ මහ අඳුරක් ගාල් වන නිසා අප සිටියේ කෙටි බිත්තියට යාබද පොඩි දොරටුව අසබඩ ය. තණ පඳුරු අතරින් තාත්තා එනු අපට පෙනෙයි. බයිසිකලයේ හැඬලය වම් අතින් අල්ලාගෙන එන තාත්තාගේ දකුණු අතේ තරමක් මල්ලකි. එහි මොනවා හෝ තිබෙනු අපට ඉවෙන් මෙන් දැනෙයි.

බයිසිකලය නවතා තාත්තා ඉන් බසින්නේ “ඇයි බාල්ල ලාම්පුවවත් පත්තු කරේ නැත්තෙ..?“යි සැර නැති දෝස් මුරයක් ද දමමිනි. ඇත්තටම ලාම්පුව පත්තු නොකළ වග අපට සිහි වන්නේ එවිට ය.

වහා කමිසය ලිහා දමා, ලාම්පුව ද පත්තු කර, තාත්තා උයන්නට ලැහැස්ති වෙයි. අපට කරන්නට වෙසෙස් යමක් නොමැති වුව ද අපි දු ඒ පස්සෙ සිටින්නෙමු. මල්ලේ වූ කොළ ගුලියක් ගෙන දිග හරින තාත්තා, එහි ලොකු හබරල කොළයක ඔතන ලද හරක් මස් කුට්ටියක් එළියට ගනියි. ( හරක් මස් කී සැණින් රෙද්ද කරට ගන්නා වසලයන්, එකළ අම්පාරේ කඩවල තිබුණේ හරක් මස් පමණකැයි දැන ගනිත්වා..!!) එය ලෑල්ල මත තබා සීරුවෙන් කපන තාත්තා, ඇතිළියකට ඒ ටික දමා වතුර ද ලුණු කැට ද කිහිපයක් ඊට එක් කළේ ය. ඊට පසු යකඩ වංගෙඩිය ගෙන ගම්මිරිස් ඇට ටිකක් තලා, කැබලි ඊටම එක් කළේ ය. ඊට පසු ලිප දල්වා ඒය ලිප මත තැබුණු අතර වාරයේ, ගෝවා ගෙඩියක් ද ගෙන දෙකට පලා ඉන් අඩක් ගෙන සෝදන්නට පටන් ගත්තේ ය. ලාම්පුවෙ නළියන ආලෝකයෙන් ද, ලිපේ ගින්දරින් මතු වන සැනෙළි එළියෙන් ද මට තාත්තාගේ මුහුණ පෙනෙන්නේ අතිශය සන්තෝසයෙන් සිනා පාමින් සිටින්නාක් මෙනි.

දසත විහිදෙන මස් සුවඳ පතුරමින් ගොජ දමන ඇතිළියට ම තාත්තා ගෝවා කෙළ ද දැමුවේ ය. ටික වේලාවකින් එය ලිපෙන් බා ගෙන, දරණුව මත තබනු ලැබිණි. ඉනික්බිති තාත්තා මල්ලෙන් එළියට ගත්තේ පාන් ගෙඩියකි. ඉතා ම කළාතුරකින් පාන් කෑල්ලක් කා ඇති මට දැණුනේ කිව නොහැකි සන්තෝසයකි. දැන් රාත්‍රී භෝජනය සූදානම් ය.

අපේ පිඟන්වලට බෙදුණු ගෝවා සමග වූ මස් හොද්ද ද සමග අපි පාන් කෑවෙමු. උදේ සිට අඩ බඩ ගින්දරේ දැවෙමින් සිටි අපට, එහි රස මේයැයි කියන්නට මට නොහැක්කේ ඒ රසට, ඒ ඉමිහිරියාවට, ඒ සන්තුෂ්ටියට කියන වචනයක් අදටත් කිසිදු භාෂාවක මා දැක නැති බැවිනි.
ඒ සුරම්‍ය වූ රාජ භෝජනය නිමාවත් සමග තාත්තා එස්රාජය වයමින් යමන් කල්‍යාන් රාගයෙන් නිර්මිත ගීයක් මධුර ස්වරයෙන් ගායනා කළේ ය.
එය මා ජීවිතයේ ඇසූ, මධුර ම ගායනය ද වූ අතර, එතෙක් මෙතෙක් මා ජීවිතයේ ලද ස්වර්ණමය ආහ්ලාදය ද විය...
අදටත් ලංකාවේ සුපතල ම සුපිරි ම හෝටලයකට වැද, ඉස්තරම් ම අහර වේලක රස බලන්නට සූදානම් වන විට, මගේ නාසු පුඬු පුරා නැග එන්නේ අර වට්ටක්කා සුවඳ ය.....හිත පුරා, බඩ පුරා ඉස්තරම් අහර වේලක් විඳ ගුඩුස් අරිනා විට, මට දැනෙන්නේ අර ගෝවා සමග මස් හොද්දේ රස ය...
ඒ රසට සම කරන්නට අහරක්, ඒ සුවඳට සම කරන්නට සුවඳක්, අදත් මා රස බලා නැත්තේම ය....!!

Share/Bookmark

Saturday, April 13, 2013

කඩා වැටීම.

මී ළගට එළැඹෙන්නේ අගෝස්තු නිවාඩු කාලයයි. නිවාඩු නිසා පාසැල් ගමනක් නැති බැවින් ලොකු තාත්තලාගේ නඩය දැන් අප සමග මුහු වන්නේ නැත. ඉඳ හිට දවසක වසන්තයියා පැමිණ ගිය ද අනෙක් අය විශේෂයෙන් අප බලන්නට එන්නේ නැත.

නිවාඩුව සමග මතු වන ඊ ළඟ ගැටලුව වන්නේ තාත්තාගේ පන්ති සඳහා ශිෂ්‍යයින් ද නොපැමිණීමයි. වෙනදාට උදේ වරුවේ ද හවස් වරුවේ ද සිටි දහ පාළොස් දෙනෙකුගෙන් සමන්විත පිරිසෙන් අද එකෙක්වත් පැත්ත පලාතක නැත. මහ කන්නයට කුඹුරු අස්සද්දන කාලය බැවින් කොලු කුරුට්ටෝ ද කුඹුරු වැඩට සහය වන්නට යති. ඒ යාමේ ප්‍රධාන අරමුණ වන්නේ සිය තාත්තලාට උදව් වීම ම නොව ඇඟ පත පුරා හොඳහැටි මඩ දුහුවිලි නාගෙන සිත් සේ ක්‍රීඩා කරන්නට ලැබෙන අවස්ථාව භුක්ති විඳින්නට ය.

සාමාන්‍යෙයන් හැම නිවාඩුවකට ම පසු එලැඹෙන පන්ති වරයක දී ළමුන් බාගෙට බාගයක් හැලෙන්නේ ය. තාත්තාගේ පන්තිවලට ශිෂ්‍යයන් නොපැමිණීම තවත් අමතර ගැටලුවකට මුල පිරෙන්නේ ය. ඒ අපේ පැවැත්ම තීරණය කරන ප්‍රධාන සාධකය වන්නේ පන්තිවලින් එන සොච්චම් ආදායම ය..! තාත්තාට ආදායම් නැති වන විට, ජීවත් වීම සඳහා ණයට බඩු බාහිරාදිය ගන්නට සිද්ද වන්නේ ය. එය ද කළ හැක්කේ සීමිත කාලයකට පමණි. ණය කාරයන්ට හිඟ මුදල් දෙන්නට සිද්ද වන විට කිගෙන් හෝ අත මාරුවක් ඉල්ලා ගන්නට සිදු වෙයි. කෙනෙකුගෙන් වරක් දෙවරක් පමණක් අත මාරු ගත හැකි අතර, ඊට වඩා ඔවුන් හමුවට යන්නටනම් කළින් ගත් ණය ගෙවා දැමිය යුතු ය. නමුත් කිසිදු ආදායමක් නැති විට එය අතිශය අසීරු කරුණක් වෙයි.

අප දැන් පත් ව සිටින්නේ එවන් අසීරු ම අවස්ථාවකට ය. කීයක් හෝ ඉල්ලා ගන්නට හැකි ගෙවල් ඇත්තේ ද අවට තුන හතරක් පමණි. මේ තුන හතරට දවස් දෙකකට වරක් ගිය විට ඒ රවුම අහවර වෙයි. මේ හැම අතමාරුවක් සඳහා ම ගියේ තාත්තා ය.. ඉතා ම කලාතුරකින් ඒ ගමනක් මා හෝ අයියා හෝ ගිය වගක් මට මතක ය. එසේ ගිය ගමනකදී මා සාලයේ සිටිද්දී, ගේ තුළට ගිය අංකල්, ඇන්ටී සමග කී දේ අදත් මගේ මතකයේ රැව් පිළිරැව් දෙයි...

“ඉස්කෝලය මහ පුදුම මිනිහෙක්නෙ.. ඌ හිතං ඉන්නෙ අපිත් සල්ලි ගස්වලින් කඩනව කියල වෙන්නැති..“
ඒ කීවිට ඇන්ටී කී දෙය මට ඇසුනේ නැත. නමුත් අංකල් ආයෙත් කියයි “අපොයි නෑ නෝනෙ.. ඉල්ලං ගිය හැම සතේ ම හම්බ වෙච්ච හැටියෙ ගෙනත් දෙනව තමයි.. ඒත් පොඩ්ඩක් හරි හිතන්න එපායැ..ඒ අස්සෙ මේ පොඩි එකෙක් එවල.. අපේ බඩ පපුවත් පත්තු වෙනව තමයි නෝනෙ...!!

මේ කී දෙයෙහි බරක් පතලක් මට ඒවෙලෙහි දැනුනේ නැත. මඳ වේලාවකට පසු ඒ අංකල් රුපියලක් ගෙනැවිත් මා අත තැබුවේ ය. දී මගේ හිස ද අත ගෑවේ ය. එවිට ඔහුට ස්තූතියි කියන්නට ද හෝ වෙනත් කිසිවක් කියන්නටදැයි මගේ මතකයට ආවේ නැත. මම හිස සලා ආපසු හැරී ආවමි. ඒ ඇවිත් මේ ඇසූ කතා තාත්තාට කියන්නට ද ගියේ නැත.

දැන් දැන් තාත්තා ඉස්සර වගේ පොලේ යන්නේ නැත. පොලේ ගොසින් සතියකට හමාරකට බඩු ගන්නට වත්කමක් නැති නිසා වන්නට පුලුවන. මෙසේ ඉඳ හිට ලැබෙන අතමාරුවකින් පසු තාත්තා කඩේ ගොස් අත්‍යාවශ්‍ය මදේ රැගෙන එයි. මෙවන් කාල වකවානුවල අප නිවසේ පැට්‍රොල් මැක්ස් ලාම්පුව ද දැල්වෙන්නේ නැත එවිට රෑ එළිය කරන්නට දැල්වෙන්නෙ කුප්පි ලාම්බුවක් පමණි. වේලාසනින් ම මොනවා හෝ රත් කර ගන්නා අප, වේලාසනින් ම කාබී, රෑ වන්නට පෙර නදි දෙව් දුව වැළැඳ ගන්නෙමු.

පසුවදා වේල් තුනක් වන දවස වේල් දෙකකින් පිරිමසා ගන්නට අප සැදී පැහැදී සිටියෙමු. උදෙන් ම අල්ලට සීනි ගෙන, ලොකු තේ කහට එකක් බිව්වෙමු. උදේටත් දවල්ටත් දෙකට ම හරි යන්නට අප කෑවේ දවල් එකොළහට පමණ ය. හැන්දෑවේ ඉර බැස බිම් කලුවර වැටෙන්නත් පෙර අපි රාත්‍රී අහර කිස නිම කළෙමු. බොහෝ විට ඒ රොටී ය. අප පාන් කෑවේ ඉතා ම කලාතුරකිනි. මන්ද පාන් කෑම සඳහා යන වියදම වැඩි නිසා ය. රෑ කෑම වේල අවසන් කළ පසු තාත්තා සිරිත් පරිදි එස්රාජය වයමින් ගීත ගායනා කරයි. ගොම්මන් අඳුර බිඳලමින් අවට හාත් පස පැතිරෙන විවිධ කුරුමිණි හඬවල් ද, රෑහි හඬ ද යටපත් කරමින් එස්රාජයේ හඬ ද, තාත්තාගේ සුගායනය ද අපව මිහිරෙන් මිහිරට පත් කරයි. ඉන් පසු ලොකු වතුර පොල්කට්ටක් බොන අපි ඉරුණු මදුරු දැල යට ගුලි වන්නෙමු. කුප්පි ලාම්පුව නිවූ සැණින් අවට හාත් පස පුරා පැතිරෙන්නේ කෑලි කැපිය හැකි ඝණ අඳුරකි. මිනිත්තුවක් දෙකක් ගිය විට අපට ඒ අඳුර හුරු වෙයි. 

වියළි කලාපයේ අහස පුරා පැතිර ඇති මන්දස්මිතිය යාන්තමින් අප පැල්පතට ද පැමිණෙයි. එයින් අපට අප එකිනෙකා ඡායා මාත්‍ර වශයෙන් දැක හඳුනා ගන්නට හැකි ය. ඒ නිසා අපට කිසිදු බියක් තනියක් දැනෙන්නේ නැත. ඒ නිසා ම අප බියෙන් සැකයෙන් තොර ව රාත්‍රිය පුරා සුව සේ නිදියන්නෙමු.



Share/Bookmark

Thursday, January 3, 2013

අපේ ඓතිහාසික පින්තූර


මේ 1968 අවුරුද්ද විය යුතු ය. 

එක්තරා දවසක බයිසිකලයකින් මහත්මයෙක් අපේ සරණට පැමිණියේ ය. ඔහු සතු මල්ලේ අරුමෝසම් බඩුවක් තබෙනු අපි දුටුවෙමු. ඔහු එය ගෙන එහි පටියෙන් බෙල්ලේ එල්ලා ගත්තේ ය. එය කැමරාවකි. පැමිණ තිබුනේ පුවත් පතක් සඳහා තාත්තා ගැන විස්තරයක් පළ කිරීම ය.

ඩඩ්ලි සේනානායකගේ යූ ඇන් පී ආණ්ඩුව විසින්, වාමාංශික දේශපාලනයේ යෙදීමේ වරදට වැඩ තහනම් කළ විදුහල්පතිවරුන් 18 දෙනාගෙන් කෙනෙකු වූයේ අපේ තාත්තා ය. මේ ප්‍රාදේශීය වාර්තාකාර මහතා පැමිණ සිටියේ ඒ අපා දුක් විඳින වෘත්තිකයන් ගැන පුවත් පතකට කරුණු ලියන්නට ය.


කුඹුර කොටන තාත්තාට උදව් දෙන්නේ අයියා මම සහ පාලිත ය. කොට කළිසමක් ඇඳ තාත්තා කුඹුර කොටන අතර, විල්බැරෝවට පස් පුරවන්නට සහය වන්නේ අයියා ය. විල්බැරෝවේ අත්ඇඳි දෙක අල්ලාගෙන සිටින්නේ මා ය. පසෙකින් සිටින්නේ පාලිත ය.

 මේ ඉහළ පින්තූරයේ තාත්තා ද සමග බිම වාඩි වී සිටින්නේ අයියා ය. දකුණු පසින් අත් පිටිපසට කොටගෙන බැඳ සිටින්නේ මා ය. වම් පැත්තෙන් සිටින්නේ පාලිත ය. තාත්තාට පිටුපසින් පෙනෙන්නේ අපේ මූත්‍රාවලින් තෙත බරිත වන අපේ එකම සිහින රාජ්ජය වූ ඇඳ ය.


 මේ තාත්තා බලමින් සිටින්නේ ඇත්ත පත්තරයයි. පිටුපසින් ඈතින් පෙනෙන්නේ රජයේ සේවකයන්ගේ තනිකඩ නිල නිවාසය හෙවත් ඩෝමැට්‍රියයි.

තාත්තා මේ අඳින්නේ ඉන්දියාවේ භාත්ඛණ්ඩ විශ්ව විද්‍යාලයයේ දී තාත්තාට ඉගැන් වූ රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් ගුරු පියාණන්ගේ චිත්‍රයයි.

 මේ එදා එතුමන් විසින් සිය කැමරාවේ සටහන් කර ගත් අපේ පින්තූරයි. මෑත කළෙක තාත්තා සතු ව තිබූ එහි ඍණ ඵලක රැගෙන ගොස් මම ඒවා මුද්‍රණය කර ගතිමි.

මේ තිබෙන්නේ කිසිවකුට කිසියම් ම ලෙසින් වෙනස් කළ නොහැකි වූ අපේ ඉතිහාසයයි...!!!

Share/Bookmark