Monday, December 8, 2014

සෝ මිල් එක.


තාත්තාත් අයියාත් කොළඹ ගමන පිටත්ව ගිය දවස් හතර පහේ ම අප- පාලිතත් මාත් සිටියේ යසවතී නැන්දලාගේ ගෙදර ය. මාමා පසුවදා ම අම්පාරේ සෝ මිල් එක පෙන්වන්නට එක්රගෙන ගියේ ය. ඒත් බයිසිකලයකිනි. ඔහුගේ බයිසිකළයේ ලැගේජය මත ලෑල්ලක් සවි කර තිබුණු අතර, මැද පොල්ලේ ද ලීවලින් සෑදූ පොඩි සීට් එකක් තිබුණේ ය.  ඉස්සරහ රෝදය සවි කරන අල්ලු දෙකේ හැඬලය සවි වන තැන හරහට තවත් පොලු කැබලි දෙකක් සවි කර තිබුණේ ඒ මත පය තබාගෙන යනු පිණිස ය. පාලිත මැද පොල්ලේ වාඩි වූ අතර මා වාඩි වූයේ ලැගේජය මත ය.

සෝ මිල් එක හෙවත් රජයේ වඩු කර්මාන්ත ශාලාව පිහිටා තිබුණේ ඉස්පිරිතාලයට යන පාරේ හරස් මගෙක ය. ඒ හැටි දුරක් නොවුණු ඒ දෙසට යන්නට තිබුණේ විසල් පල්ලමකි. සෝ මිල් එක අති විශාල ගොඩනැගිල්ලකි. එහි වහළය ඉතා උස් ය. ඇස්බැස්ටස් තහඩු සෙවිළි කළ එය වටා ද ටකරං තහඩුවලින් වට ව තිබුණේ ය. මෙවැනි ගොඩනැගිලි තුන හතරක්වත් එහි තිබුණු බවක් මට මතක ය. එක් ගොඩනැගිල්ලක උස දුම් කවුළුවක් වූ අතර, එයින් තරමක් ඝණ සුදු දුමාරයක් නැගෙමින් තිබුණේ ය. සෝ මිල් එක දෙසින් නිරන්තරයෙන් ම යන්ත්‍ර ක්‍රියාත්මක වන හඬ නැගුණේ ය.

මාමා අපව එක්කරගෙන ගියේ කාර්යාලයකට ය. එහි සිටි මහත්වරුන් සමග මඳ වේලාවක් සල්ලාපයේ යෙදුණු මාමා එහි ලොකරයකින් සුදු රෙදි ගෙන අපගේ මුහුණු වැසෙන්නට ද ගැට ගැසුවේ ය. ගැට ගැසූ හැටියේ ම හුස්ම ගැනීම තරමක් අපහසු වුව ද, ගැටය අස්සෙන් ඇඟිල්ල දමා බුරුල් කර ගත් විට එය තරමක් පහසු විය. කාර්යාලයේ දී යන්ත්‍ර හඬ ඇසුනේ යන්තමිනි. ඒ එය සහමුලින් ම වැසී තිබුණු නිසා විය යුතු ය. කාර්යාලයේ පිටු පස දොර ඇරිය විගස ම කන් බිහිරි කරවන හඬක් අපට ඇසුණේ ය. ඒ සමග ම නහය පුරා පැතිරුණේ අමු ලී කුඩු සුවඳකි. සෝ මිල් එක ඇතුළට ගිය විට එය කන් බිහිරි කරවන තරම් මහ හඬක් විය. මේ මහා ශාලාව මැද්දේ මිනිසුන් විශාල ගණනක් එක පෙලට සිටිමින් යම් යම් වැඩවල යෙදී සිටියේ ය. එහි සිටි බොහෝ අය රෙදිවලින් නාසයද කටද වසාගෙන සිටියේ අධික ලී කුඩු සුළඟින් වසන් වන්නට විය යුතු ය. මුකවාඩම බැඳී මාමා කියන දේ අපට ඇසුණේ ද යන්තමිනි. කියන්නේ කුමක්දැයි නොතේරුණු විට ඔහුගේ මුහුණ දෙස බැලූව ද කට වැසී තිබෙන නිසා එය ග්‍රහණය කර ගැනීම ද අසීරු ය. 

පළමුවන ශාලාවේ තිබුණේ පුටු හදන අංශයයි. රජයේ සියලු ම කාර්යාල, පාසල් ආදියට පුටු හදන්නේ මෙහි ය. ඒ අතර ම ඇඳි පුටු ද, විසිත්ත කාමර පුටු ද විය. ශාලාවේ කෙළවර උස කන්දක් මෙන් එකම ගණනකට කැපූ ලෑලි ගොඩක් තිබුණේ ය. එයින් ලෑල්ලක් ගන්නා කෙනෙක් ඒ ඉදිරියෙන් තිබෙන මේසය මත තබන විට ම එය ඉදිරියට තල්ලු වී යන්නේ එහි රෝද මගිනි. මෙසේ යන ලෑල්ල ලොකු කැරකෙන කියතකින් පරාල බවට පත් කරන්නට තව දෙතුන් දෙනෙක් සිටියේ ය. මේ දිග පරාල තවත් මේසයකදී එකම ප්‍රමාණයකට කෑලි කැපෙයි. ඒ කෑලි ද නිරන්තරයෙන් දිවෙන පටි මේසය මතින් තල්ලු වී ඉදිරියට යයි. එයින් එක කැබැල්ලක් ගන්නා කෙනෙක් තවත් යන්ත්‍රයකට ඔබයි. එවිට ඒ යන්තරය යටි ගිරියෙන් කෑ ගසන්නට පටන් ගනී. මෙතෙක් ඉද්ද ගැසුවාක් මෙන් කෙළින් තිබූ ලීය දැන් එළියට එන්නේ වක ගැසීගෙන ය. ඒ විසිත්ත කාමර පුටුවේ අත් ඇන්දයි...!

මේ වක් වූ ලීය යන්නේ ඊ ළඟ මේසයට ය. එහි සිටින කෙනෙක් එය ගෙන තවත් යන්තරයක ඉදිරියෙන් තබා වැරෙන් තල්ලු කරයි. එවිට ද ඒ යන්තරයත් මර හඬ නගයි. එයින් එළියට එන ලී පතුර මත අතගා බලන කෙනා එය අනෙක් මේසයට යවයි. ඒ මේසයේ ඇත්තේ හිල් විදින යන්තරයකි. එහි අඬුවකින් අල්ලා පහළට ඇද්ද විට එහි ඇති කටුව කැරකැවෙමින් ලීය තුළට කිඳා බසියි. මෙසේ විදුම් ලැබූ ලීය ඊළඟ මේසය මතට ගිය විට අනෙක් පැත්තෙන් එන තවත් ලීයකට සම්බන්ධ කෙරෙයි. ඒ සඳහා භාවිතා වන්නේ සිහින් ලී කූරු හෙවත් ලී ඇණ ය. මෙසේ මේස දෙක තුනකට මාරු වන විට එය අංග සම්පූර්ණ පුටුවකි. එහි වේවැල් වියන්නේ වෙනම අංශයක ය. ඒ අංශයට යන්නට කළින් මේ පුටු මැද පොලිෂ් කිරීම සිදු වෙයි. එය පොලිෂ් කරන දියරය දුම්මල සුවඳ ය. ලී කුඩු සුවඳ අතරින් දැනෙන ඒ දුම්මල සුවඳ අමුතු ආශ්වාදයක් දනවයි. 

අනෙක් ශාලාවේ තිබුණෙ මේස හදන අංශයයි. එහි නිර්මාණය වන මේසවල එතරම් ලකයක් නැති නිසාවෙන් එහි බලන්නට අලුත් යමක් අපට තිබුණේ නැත. සෙල්ලම් ලී අශ්වයන් හදන අංශයක් ද, බූරු ඇඳන් හදන කොටසක් ද තිබුණු අතර, ඒවායේ සාදා අවසන් කළ අශ්වයන් සහ බූරු ඇඳන් දහස් ගණනක් ගොඩ ගසා තිබුණේ ය. මේ අශ්වයන් වර්ණ ගැන්වූයේ තීන්ත විදින යන්ත්‍රයකිනි. ඒ සඳහා අඩු තරමින් දහ පාළොස් දෙනෙකුවත් සිටිය ුතර, එක් එක්කෙනා ගල්වන්නේ එක් එක් වර්ණ ය. මෙසේ තනි වරණයකින් හැඩ වුණු අශ්වයා ඊ ළඟ මේසයේ දී පුලිල රටාවකින් හැඩ ගැන්වෙයි. අශ්වයාගේ ඇස් අඳින කෙනා එය කරන්නේ ද යන්ත්‍රයක් මෙන් වේගයෙනි. ඒ දෙසනම් බොහෝ වේලාවක් වුව ද බලා සිටින්නට හැකි ය. මෙසේ ඉන්නා අතර තියුණු යන්ත්‍ර හඬ පරදවමින් ලොකු නලා ශබ්දයක් පැතිර ගියේ ය. මේ ශබ්දය අප සිටි සරණ නිවසට ද ඇසෙන නිසා අප වේලාව තක්සේරු කර ගන්නේ ඒ හඬ ඇසුරෙනි. මේ දැන් එළැඹ ඇත්තේ තේ වේලාව ය. නලා හඬ ඇසුනු සැණින් මුලු ශාලාව ම ක්‍රමයෙන් නිහඬ බවට පත් වෙන්නෙ ඉතා ම සුලු කාල පරාසයකිනි. එසැණින් ඇසෙන්නේ අර වැඩ කරමින් සිටි මිනිසුන් රෙදි මුකවාඩම අස්සෙන් නගන කලවම් හඬ ය. මේ ලී අස්සෙන් ලොකු ට්‍රොලියක තබාගෙන තේ ජෝග්ගු ගෙන එන්නේ ද තව දෙදෙනෙකි. මුකවාඩම පහත් කර ගත් මාමා ඔවුන් වෙත ගොස් අපට ද තේ කෝප්ප දෙකක් අරං දුන්නේ ය. තරමක් දැඩි රස්නයකින් යුතු ටිංකිරි දැමූ තේ එක අමෘත රසයක් ගෙන දෙන්නේ මෙවන් තේ අපට ලැබී ඇත්තේ ඉතා ම කලාතුරකින් නිසා ය.

පැය කාලක් ගෙවුණු සැණින් යළිත් අර නලාව නාද වෙයි. එවර එය කලින්ට වඩා මහ හඬකින් ඇසෙන්නේ යන්තර ද විවේක ගන්නා නිසා ය...

මේ විසල් ශාලාවේ එක් පැත්තක තිබුණේ බූරු ඇඳන් මහ ගොඩකි. බූරු ඇඳ යනු අමුතු ම එකකි. එහි කකුල් දෙකක් මත වූ දිගු ලී කඳට ගෝනි පඩංගුවක් සවි කර තිබේ. කකුල් දෙක පළල් කළ විට මේ ගෝණි පඩංගුව කිටි කිටියේ ඇදී සිටියි. එහි කෙනෙකුට සුව සේ නිදා ගත හැකි ය. අම්පාර යනු ගල්ඔය සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියේ අග නගරය වූ බැවින්, රට පුරාවෙන් ම පැමිණ සිටි තනිකඩයන්, විවාහකයන් අටෝරාසියකට නිදන්නට වූයේ මේ බූරු ඇඳන් මත ය.
මුලු සෝ මිල් එක පුරා ම සිටි මිනිසුන්ගේ හිස කෙස් ඇහි බැම දුඹුරු පාටට හුරු කහ පාට වී තිබුණේ සියුම් ලී කුඩු නිසා ය. ලී භාණ්ඩ මැද සුමට කරන අංශයේ සිටි අය මා දුටුවේ අමුතු ම මිනිස් කොට්ඨාශයක් ලෙස ය. මන්ද ඔවුන්ගේ දෑස ඇරෙන්නට මුලු සර්වාංගය ම තනිකර ලී කුඩුවලින් වැසී තිබුණු නිසා ය. ඔවුන් හරියට ම කෝලං කාරයන් මෙනි.

හරියටම දවල් දොළහට සම්බුව නාද වන විට මුලු යන්ත්‍රාගාරය ම නිහඬ බවක ගිලී යයි. ඉන් පසු රැල්ලක් මෙන් මින්ස් කටහඬ ඇසෙන්නට පටන් ගනී. දැන් ඔවුන් මේ දිව යන්නේ අත පය සෝදා ගන්නට ය. මාමා අප දෙනො ද සමග විසල් ගොඩනැගිල්ලකට ඇතුලු වෙයි. එහි හැම තැන ම දිහට ඇත්තේ බංකු සහ මේස පෙලකි. ඒ දකින්නටත් පෙර තැම්බුණු මිල්චාට් සහල් දුවඳක් නාසය හරහා ගොස් බිවූ තේ එක අමතක කරවන්නට පටන් ගනියි. මේ කෑම ශාලාව හෙවත් ශෝජනාගාරයයි. එහි එකම මිනිස් කටහඬ ගාලගෝට්ටියකි. හරියට ම ලෝකයේ අන්තිම ආහාර වේල වළඳනවා මෙන් මිනිස්සු ඊස් මීස් නැති ව එහෙ මෙහ යයි. මේසයක් ළඟට බංකුවක් ඇද ලං කර, අපට වාඩි වන්නට කී මාමා, පෝලිමේ ගොස් බත් පිඟන් දෙකක් අපට ගෙනැවිත් දුන්නේ ය...

මිල්චාට් සහල් සුවඳ සමග වූ දියාරු පරිප්පු හොද්ද ද, තවත් මොනවාදෝ එලවලු කිහිපය ද, බත් පිඟාන මැද වූ මාලු කැබැල්ල ද දිව්‍ය ලෝකයකින් ලද මහාර්ඝ වස්තුවක් ලෙසින් මට පෙණුනේ එවන් අහර වේලක් කාලෙකින් රස නොබලා තිබුණු බැවිනි....!!

Share/Bookmark

Saturday, October 25, 2014

යසවතී නැන්දා.


දවස් දෙක තුනක ඇවෑමෙන් තාත්තාට ලියුමක් ආවේ ය. ඒ කළුතර මයුරා ලොකු අම්මාගෙනි. අපේ ලොකු නංගී හැදුනේ එහේ ය...එකල, මයුරා ලොකු අම්මාට ලොකු නංගීගේ ම වයසේ දුවක් සිටි බව අප අසා ඇත ද කිසි දා ක දැක තිබුනේ නැත. ඈ මංගලා ය. ඈට බාල මල්ලිලා දෙනෙකි. 

(අද මංගලා ගුරුවරියකි. ඈ ගියේ අම්මලාගේ අඩි පාරේම ය. ඈට බාල මල්ලී සේනක අද දන්ත වෛද්‍යවරයෙකි. ඔහු සේවය කරන්නේ කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ය. බාල මලයා චන්දන ලූෂන් ලොකු තාත්තා වගේ ම ය. කෙසඟ ය. නිහඬ ය...අද ඔහු ඕස්ට්‍රෙිලියාවේ ස්ථිර පදිංචිකරුවෙකි. මේ ඊයේ පෙරේදා මයුරා ලොකු අම්මා අප අතැර ගිය දා ම ඔහු විදේශ ගත ව සිටියේ ය. එනිසා තව අවුරුදු කාලයකට අපට ඔහු ව දකින්නට නොලැබෙනු ඇත.)

“මොනවද බං මයුර කියල එවල තියෙන්නෙ..?“ අකුරු නොදන්නා ආච්චී, සිය විදුහල්පති පුත්‍රයාගෙන් ලියුම ගැන වග විබාග කරන්නී ය. තාත්තා ආච්චිට ඇසෙන ලෙස ලියුම කියවයි. මට එහි අතරින් පතර පමණක් ඇසෙයි.. “ලූෂන්ගෙ කන්තෝරු පඩියෙනුයි, මට හම්බෙන සොච්චමෙනුයි මේ ඔක්කොම කරන්න බෑ බං. රේණුකා ඉස්කෝලෙ යවන්නෙ හරිම අමාරුවෙං. තිරික්කලේටත් බර ගානක් දෙන්න ඕන....“ ඔන්න ඔය ටිකනං මට කටපාඩං ය...!

තාත්තාත් ආච්චීත් බොහෝ සෙයින් නිහඬ ය...ටිකකින් ආච්චී සිය හඬ අවදි කරන්නී ය. “ඔන්න ඔහෙ උඹට කීයක්හරි යවන්න ඇහැක් ද බං...?“ තාත්තා නිහඬව ම සිටින්නේ කීයක්වත් නැති නිසා වන්නට පුලුවන. 
කීයක් හෝ ඉල්ලාගන්නට එක් එක් තැන්වල ගිය විට ඇසෙන කතා මට ඇසෙන්නට පටන් ගනියි. ලොකු නංගී වෙනුවෙන් කීයක් හෝ යවන්නට තාත්තා යළිත් කාගෙන් හෝ මුදලක් ඉල්ලා ගත යුතු ය.

මහ අමාරු දවස් කිහිපයක් ගෙවී ගිය පසු යළි සෞම්‍ය වුව ද වියළි කාලගුණයක් පැතිරෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. නැවත සිසුන් එකා දෙන්නා “සරණ“ වෙත එන්නට පටන් ගත්තේ අලකලංචි සමය නිමා වී යළි ජන ජීවිතය සුපුරුදු වූ නිසා විය යුතු ය. ඒ ආ ගිය එවුන් අතර, අර හොටු පෙත්තී සිටියේ නැත. ඒ ගැන විශේෂයෙන් විමසන්නට මට උවමනාවක් තිබුණේ ද නැත. නමුත් ඈ නොසිටි වගනම් මට දැණුනේ ය.

සති දෙක තුනක ඇවෑමෙන් තාත්තා කොළඹ යන්නට සූදානම් උනේ ය. ඒ යන්නේ ලොකු අම්මලා සෙවණේ වැඩෙන, ලොකු නංගීත්, පොඩි නංගීත්, හිච්චි මල්ලීත් බලන්නට ය. කොළඹ කීවාට ඒ ගමන කළුතර, ගාල්ල සහ අහංගම - තිත්තගල්ල දක්වා දුර ය. තාත්තා මේ ගමන යන්නට අයියාව ද සූදානම් කර ගත්තේ ය. 

ගමන යන්නට ඒ තරම් ලොකු ලක ලැහැස්තියක් නොතිබුණ ද මේ දීර්ඝ ගමන යන්නේ මඩකලපුවේ සිට කෝච්චියෙන් බවත්, එතැනින් පසු බස්වලින් බවත් දැන ගත් විට මට ද එවන් ගමනකට මහා ආසාවක් ඇති උනේ ය.  කෝච්චියක් දෑසින් දැක නොතිබුණ ද අපි තුන්දෙනා දවසක් ම කෝච්චි පැද්දෙමු. තාත්තා දිග හැරි අල්ලේ මහපටැඟිල්ලත් දබරැඟිල්ලත් අතර සම් කොටසට උල් කළ කටින් සුළං පිඹිමින් කෝච්චියේ හඬ සහ එහි නලා හඬ අනුකරණය කරයි. “හූඌඌඌ...කුෂු කුෂු කුෂු කුෂු...හූඌඌඌ.......“ ඉන්පසු අත් දෙකෙන් මාරුවෙන් මාරුවට පපුවටත් බඩටත් තට්ටු කරමින් තාලයට හඬ නංවයි.. පළමු ව වමතින් බඩට තට්වු කොට, එසැණින් දකුණතින් පපුවට තට්ටුවක් දමයි. නැවත වම් අත පපුවට තට්ටුව දමන්නා හා ම දකුණත බඩට වදියි... අතර මැද දී යළි කෝච්චිය නලාව ද හඬවයි. ඒ “උඩරට මැණිකෙට පට කුඩ දෙක දෙක...“ කියන කෝච්චියේ හඬ ම ය...!! තාත්තා එසේ කරන ගමන් ම අපටත් එය තාලයට කරන හැටි කියා දෙයි....අයියා එංජිම ය.. හඬ නංවන්නේ ද, නලා හඬවන්නේ ද අයියා ය.. අපි දෙන්නා පෙට්ටි දෙක ය....!!

තාත්තා ගමන පිටත් වන්නට පෙර ආච්චී ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර ගියා ය. තාත්තා අප තිදෙනාව ම රැගෙන බයිසිකලයෙන් ගියේ යසවතී නැන්දලාගේ ගෙදරට ය. ආච්චී ඈ හඳුන්වන්නේ යසෝතී කියා ය. ඈ කළු සිහින්දෑරි කාන්තාවකි. ඉතා ම ළඟ ඥාතිත්වයක් හිමි ඈ විවාහ වී සිටියේ අති දක්ෂ වඩු කාර්මිකයකු හා සමග ය. මාමාගේ නම මගේ මතකයට එන්නේ නැති නමුත් හේ ඉතා හීන් හඬින් කතා කරන, අතිශය කුලුපග, ඉතා පැහැපත් මනුස්සයෙකි. ඔහුගේ ඉස කේ ඊටත් වඩා සුදු ය. කකුල් දෙකේ ම දණිස්සෙන් පහළ කොටස දැඩි දදයකින් කළු පැහැ ගැන්වී, කබොලු පිරී තිබුණේ ය. අප දන්නා කාලයේ පටන් ම ඔහු එයින් පීඩා විඳි බව අපට යාන්තම් මතක ඇත්තේ මාකට් ගිය සමහර දිනෙක තාත්තා අප ව යසවතී නැන්දලාගේ ගෙදර එක්කන් ගිය නිසා ය. මාමා රැකියාව කළේ අම්පාර සෝමිල් එකේ හෙවත් රජයේ වඩු කර්මාන්ත ශාලාවේ ය. ඔවුන්ට දරුවන් දෙනෙකු සිටි අතර, ඒ අයියලා දෙදෙනාගෙන් මට මතක සුනන්දයියා පමණ ය. හේ අතිශයින් කඩවසම් ය. කතාවට ද ඉතා දක්ෂ ය. අත් දෙකින් පමණක් නොව හේ ඇස් දෙකෙන් ද කතා කරයි. ඒ කතා අසා සිටින්නට හරි මනාප ය. මේ අයියලා දෙන්නා ම ගියේ අම්පාර සෙන්ට්‍රල් එක හෙවත්, මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ය. පසු ව ඔහු හිඟුරානේ සීනි කරමාන්ත ශාලාවේ රැකියාව කළ බව මට හොඳින් ම මතක ය.  ඒ ඔහු දවසක් අප ව එය නරඹන්නට එක්කාගෙන ගිය නිසා ය.

සුනන්දයියාගේ සුන්දර කතා විලාසයත්, මාමාගේ විස්කිරිඤ්ඤා සංග්‍රහයත්, නැන්දාගේ හකුරු සමග රස තේ එකත් නිසා අප සැම යසවතී නැන්දාගේ ගෙදර යන්නට හරි කැමති ය. තාත්තලා කොළඹ යද්දී, පාලිතත් මාත් දෙදෙනා නවතින්නේ එහේ බව දැනුනු විට මගේ ඉහේ මල් පිපුණු වග නැවත් කියන්නට ඇවැසි නැත්තේම ය....!!

(1971 අප්‍රේල් මාසයෙන් පසු අප කිසිවෙක් ම සුනන්දයියා දුටුවේ නැත. 71 ජවිපෙ කැරැල්ල අසාර්ථක වී, ඊට දායක වූ බොහෝ අය මිය පරලොව ගිය අතර, තවත් විශාල පිරිසක් හිරගෙවල් ගානේ ලැග්ග බව ඇසුවත්, කැරැල්ලේ තුන් වන සැකකාරයා ? වූ සුනන්දයියා ගැන අංශු මාත්‍ර බිඳක ආරංචියක් අප කිසිවකුටත් ලැබුනේ නැත.. අදටත් මගේ “මල්ලියෙ කොහේ කොතැනක නුඹ..“ නම් වූ ඡායාරූපය දකින හැම වාරයක ම මගේ මතකයට පළමුවෙන් ම පිවිසෙන්නේ ද සුනන්දයියා ය..)


Share/Bookmark

Monday, October 6, 2014

ගොම මැටි ගෑම


තාත්තා උදෙන් ම ගොස් කොහෙන්දෝ ලොකු බාල්දි දෙකක් රැගෙන ආවේ ය. එවා මගේ ඉනටත් වඩා උස ය....! ඉන්පසු තවත් බාල්දි දෙකක් රැගෙන ඩෝමැට්‍රියට ගොස් වරින් වර වතුර ගෙනැවිත් අර බාල්දි දෙකට පිරවූවේ ය. අයියාත් මාත් පොඩි ඇලුමිනියම් භාජන දෙකකට වතුර පුරවාගෙන විත් අර බාල්දියට ම එකතු කළෙමු. ඉන්පසු උදේ කෑමට සාදා තිබූ රොටි කෑවෙමු. ඊට පසු අප සියල්ලෝ ම එක් ව සාලයේ තිබුනු සියලු ම පුටු බංකු එළියට ඇද්දෙමු. ඉන්පසු තාත්තා සාලය පුරා තිබුනු වළවල්වලට මැටි දමමින් තලා මට්ටම කළේ ය.  තාත්තා සිරිත් පරිදි මහ වැඩකට සූදානම් වද්දී අඳින පරණ සරම් කඩ මාල්ල ඇඳ ගත්තේ ඊටත් පසුව ය.

අර ගෙනා ගොම කන්දට සහ හුඹස් මැටි කන්දට ද පැවරුණු කිසියම් රාජකාරියක් තිබේ. එය තනියම ඔවුන්ට ඉටු කළ නොහැකි ය. කළින් දා කැපූ වලට තාත්තා මුලින් ම කලේ හුඹස් මැටි මහ ගොඩක් දැමීම ය. ඊට පසු පරණ මෝල් ගසක් වැනි ලොකු ලීයකින් ඒවාට අනිමින් කුඩු කළේ ය. ඒ කුඩු කරන විට දුඹුරු පාට දුමාරයක් ද පුස් ගඳින් යුත් සිහින් සුදු දුමාරයක් ද ඉන් පැන නැංගේ ය. දුඹුරු පාට දුමාරය බර නිසාදෝ වැඩිය ඉහළට නොනැග, වළ ඇත්ලේ ම කරකැවුනේ ය. නමුත් සුදු දුම වළෙන් උඩට ද මතු ව වටපිට බලා සැනෙන් නොපෙනී ගියේ ය...

ඉන්පසු වසා තිබුණු ගොම කන්ද අරින ලදී. අද එය ඊයේ මෙන් දීප්තිමත් වර්ණයෙන් දිදුලන්නේ නැත. තරමක් අව පැහැ ගැන්ව ඇත්තා පමණක් නොව ඉන් හමන කුයිලය ද ඊයේට වඩා සැර ය.. ළඟට ගිය විට පොඩි උණුසුමක් ද දැනෙයි. තාත්තා උදැල්ල ගෙන ගොම කන්දට කොටන විට බොල් හඬක් නැගුණු අතර,  එයින් ද හුමාලයක් අහසට නැංගේ ය. තාත්තා උදැල්ලට පුරවාගත් ලොකු ගොම තලි කිහිපයක් ම අර වළට දැම්මේ ය. උදැල්ලෙන් කොටන වාරයක් පාසා ඉන් කතුරුමිණියන් ද නිල මැස්සන් ද අහසට නැගුනේ බණින්නා වැනි ලොකු සද්ද ද මතු කරමිනි..!!

ඉන්පසු තාත්තා ලොකු බාල්දියෙන් මහ වතුර කඳක් වළට හැලුවේ ය. ගොජ ගොජ ගාමින් වතුර හැළෙන විට යළිත් ඉන් දුමාරය වළල්ලක් කරකැවෙමින් මතු වී නොපෙනී ගියේ ය. ඊට පසු තාත්තා ද අර වළට බැස්සේ ය...!! උදැල්ල වළ ගැට්ටේ තබා ඊට වාරු වී තාත්තා දෙකකුළින් අර ගොම සහ හුඹස් මැටි පාගමින් කළවම් කරන ආකාරය මට ඊරිසියා දනවන කාර්යයක් විය.  කොළ පාට ගොම සහ දුඹුරු පාට හුඹස් මැටි කවලම් ව හැදුනේ අමුතු ම වර්ණයකි. එයින් තාත්තාගේ දණිස් දෙක දක්වා ම වර්ණ ගැන්වී තිබුණි.

වළෙන් ගොඩ ආ තාත්තා ලොකු කූඩයකට මේ මිශ්‍රණය දමාගෙන ගොස් සාලය මැද්දෑවේ හැලුවේ ය. එවිට ඉන් නැගුනේ ද හරකා ගොම තළියක් දමන හඬ ම තරමක් ලොකුවට ය. බිමට වැටුණු මිශ්‍රණයද හරියට ම අලි ගොම තැම්බක් පමණ විසල් ව බිමට වැටී තිබුණේ ය.  තාත්තා මෙසේ සාලය පුරා දෙතුන් පළකට ම ගොම මැටි මිශ්‍රණය දැම්මේ ය. ඊට පසු දණ බිම තබා අතින් ලොකු තලියක් ගෙන එය බිම පුරා ඇතිල්ලුවේ වක්‍රාකාර රටාවකට ය. එක පැත්තක සිට ගොමමැටි තළියක් ගෙන එය දිග හැරි අල්ලෙන් බිම අතුල්ලනු ලබයි. අවසන් තැන දී අත ඔසවා බිමට තට්ටු කරන්නේ “තහ්“ හඬක් නගමිනි. ඒ සමග යළිත් ගොම්මැටි තළියක් ගෙන ඊට මඳක් එහාට ගොස් යළි බිම මත වක්‍ර රටාවක් අඳින්නේ මුල් එක ඡේදනය වන පරිදි ය.

තාත්තා ගොම මැටි ගානා අතරේ මම අර වළට පැන්නෙමි. ඉස්සෙල්ලා ම මට “තබග්“ ගා හඬක් ඇසුනේ ය. ඉන්පසු මා මහා නාරාවළක කිඳා බසින්නා මෙන් දැනුනේ ය. ඊටත් පසු වාරු නැති ව ගොස් මා තුන් හතර වරක් අඟර දඟර දැමුනේ ය. යාන්තම් වදෙන් පොරෙන් වළ ගැට්ට අල්ලා ගත් පසු සියල්ල සමනය විය. කකුල් දෙකට දැනුනේ අමුතු ම උණුසුමකි. ගොම ගොඩෙන් නැගුණු නාස් අකුලන කුයිලය දැන් ඉන් හමන්නේ නැත.
ඉන් අමුතු ම නැවුම් සුවඳක් වහණය වෙයි. හරියට සිංහල අවුරුද්දට ගෙනා අලුත් වළඳකට වතුර දැම්ම විට ඉන් නැගෙන්නේ ද මෙවැනි ම නැවුම් සුවඳකැයි මට සිතුණි. වැඩ කරන තාත්තා ගැන මට මතක් වූයේ ඊටත් පසුව ය. වළට බැස්ස ආහ්ලාදය දැන් නැති. මම මහා අසරණ ව වට පිට බැලීමි. අයියා දේවදූතයකු මෙන් සිනා සිසී වළ අසළ ම සිටියේ ය. අත දික්කළ සැණින් ඔහු කිසිවක් නොකියා ම මාව වළෙන් ගොඩට ඇද ගත්තේ ය. ඊට පසු එළැඹෙන්නේ අමාරු ම කාරිය ය...ඒ සාලය මැද්දෙන් ඇවිද යාම ය..

මම බිමට නැමුනු හිසින් යුක්ත ව හෙමි හෙමින් ගාටමින් සාලයට පිළිපන්නෙමි. තාත්තා කරමින් මුන් භාරදූර කාර්යය නිසා එකවර හිස ඔසවා බැලුවේ නැත. නමුත් ඇසිල්ලකින් තාත්තාගේ දෑස් මත මගේ දෑස් පටලැවුනේ ය. මුලින් ම තාත්තාගේ දෙඇස ලොකු විය. කට මොකක්ද විය...එසැණින් “හප්පුච්චි බොලේ..“ කියමින් තාත්තා නළලත අත ගසා ගත්තේ අතේ ගොම බව ද අමතක කරමිනි...!! ඉන් අප දෙදෙනාට පමණක් නොව අයියාට ද සිනා ගියේ ය..!!

තාත්තා ද සිනාසෙමින් යළි සිය කාර්යය ඇරඹුවේ ය. එසැණින් අයියා ද මාද බිම තප්පලං ගහ ගත්තේ තාත්තා මෙන් ම ගොම මැට්ටෙන් ගෙබිම පුරා රටා අඳින්නට ය...!

තාත්තා එක සීරුවට බිම ගොම ගෑවද අපට එය එතරම් සුවපහසු රාජකාරියක් වූයේ නැත. ගොම මැට්ටෙන් පෙඟී බුරුල් ව ඇති අත රළු බිම් පොළොවේ ඇතිල්ලෙන වාරයක් පාසා අතේ සුළැඟිල්ලට හිමි පැත්ත හම යන්නට පටන් ගත්තේ ය. එනිසා ම අපේ රාජකාරි ඉක්මණින් ම අවසන් විය. එහෙත් තාත්තාට අත්වැඩ දීම දිගටම කළේ ද පුපුරු ගසන අතට ද පිඹින අතරවාරයේ ය.

දහවල් බතට සූදානම් වන විට මුලු සාලයම සහ අප නිදන කොටසේ ද බිම පුරා රටා ඇඳ අවසන් කරන්නට තාත්තාට හැකි විය. ඉන්පසු අපි තුන් හතර දෙනා ම බයිසිකලයේ නැඟී ඇලට ගොස් නාකියාගෙන ආවෙමු. ඒ එන විට හත් දවසතික් තෑවේ නැති සේ මහා බඩ ගින්නක් ඇවිලෙමින් තිබුණේ ය. ගෙට ආ විගස ආච්චි විසින් උයා, බෙදා තිබූ පත් පිඟාන කටට දෙකට අවසන් කළේ ගොම මැට්ටෙන් එන අමුතු නැවුම් සුවඳ ද කළවමේ විඳිමිනි.

හුස්මක් කටක් ගත් සැණින් අපට තව මහ වැඩක් ඉතිරි ව තිබිණි. ඒ හුඹස් මැට්ටෙන් මූර්ති ඇඹීම ය..

වතුර දමා අනාගත් හුඹස් මැට්ට අතිශයින් සුමට ය. බුරුල් ය පදම් ය. ඉන් අපට ඇවැසි සේ පිළිම නෙලන්නට හැකි ය. මම මුලින් ම හැදුවේ බිම වාඩි වී සිටින සිංහයෙකි. කුඩා ලී පතුරු පිහියෙන් ගා එක එක ප්‍රමාණයේ තල සාදා ගත්තේ ද අයියා සහ මා ය. ඒවායින් අපට ඉතා සුරුවම් ලෙස හැඩ බේරා මූර්ති නෙළන්නට හැකි ය. නොකැඩී කෙළින් තිබූ බිත්ති කණ්ඩිය මත අයියාත් මාත් පාලිතත් ඇඹූ පිළිම ද, සත්තු ද, නෙක නෙක අමුර්ත රූප ද පෙළට තැබුවෙමු. ගොම්මං අඳුර ගාල් වෙද්දී යළි අපි ඩෝමැට්‍රියට ගොස් මඩ සෝදාගෙන පැමිණියෙමු. කොතරම් සේදුවද අප හැමගෙන් ම අමු ගොම ද, හුඹස් මැට්ට ද කළවම් වූ අමුතු සුවඳක් වහනය වෙමින් තිබුණේ ය.

අඳුර පැතිරෙත් ම ඒ අඳුර කපාගෙන පැට්‍රෝල් මැක්ස් ලාම්පුවේ එළිය අප නහවන්නට පටන් ගත්තේ ය. තාත්තා එස්රාජය ද ගෙන බිත්ති කණ්ඩිය මත වාඩි වූයේ අපේ පිළිමවලට කිසිදු කරදරයක් අලකලංචියක් නොවන සේ ය...දුම්මල කැටය මත දෙතුන් වරත් බෝ එක අතුල්ලා, ඇඟිල්ලෙන් තත් කිහිපයක් ඇද, ඉන් නැගෙන හඬට අනුව කටින් “හ්ම්ම්..“ කියමින් මඳ වේලාවක් සුසර වූ තාත්තා ‘මන්ද්‍ර ම‘ ස්වරය සහිත යමන් කල්‍යාන් රාගයෙන් භජන් ගීයක් ගායනා කළේ ය.

මොකක්දෝ කියා නිනව්වක් නැතත් ජීවිතයේ අලුත් පිටුවක් පෙරැලෙන්නේ යැයි මට සිතුනේ ය. ඒ සිතිවිල්ල ඇති වි නැති වී යන අල්ල පනල්ලේ ම රාත්‍රිය අප වැළැඳ ගනිමින් සිටියේ ය.

Share/Bookmark

Wednesday, October 1, 2014

ගොම මැටි ගෙන ඒම


අච් කූටකයක් පතිත වූ විට, ඉලුක් වහළයෙන් අමුතු කොළ සුවඳක් පහළට බේරී එයි. එය ආස්වාදජනක ය. සුළං රලක් හමන විට සිහින් සිරි සිරියක් නගන්නේ ද මේ වියළි ඉලුක් තණ පත් ම ය. ඩෝමැට්‍රය දෙස සිට බලනවිට, තරමක් පහළ මට්ටමෙන් තිබෙන අපේ සරණ යේ වහළ මනා ව දර්ශනය වෙයි. එය හිරු රැසින් නැහැවී රන්වන් පාට වියනක් බැන්දාක් මෙන් දිස් වෙයි. ඊට යටින් ඇත්තේ කඩා වැටුනු මැටි බිත්තිය අතරින් නැගී සිටින කෙට්ටු කණු පෙළ ය.

වහළය සම්පූර්ණ වුව ද ගංවතුර විසින් පහුරු ගෑ ගෙබිම වළ ගොඩැලිවලින් ගහණ වී තිබේ. තාත්තාගේ ඊ ළඟ ව්‍යායාමය වූයේ මෙබිමට ගොම මැටි ගෑම ය.

දවසක උදේ වරුවේ  අපට ඇසුනේ ගෙජ්ජි හඬ කි. ඊට ටික මොහොතකට පසු “ඩකස් ඩොකොස්“ ගාමින් වලවල්වල වැටෙමින්, ඒ අතරවාරයේ හීන් කෙඳිරිලි හඬක් ද නගමින් කැරකෙන කරත්ත රෝදවල හඬ ඇසෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. අපේ සරණ දෙසට මේ ගාටමින් පැමිණෙන්නේ ගොං කරත්තයකි. දුඹුරු පැහැ ගොන් තඩියාගේ අං තට්ටුව පිත්තල කොපුවකින් වසා තිබුණේ ය. බෙල්ලේ නයිලෝන් ලණු පොට කෙළවර ගෙජ්ජි වැලකි. මේ ගොං තඩියා ඔලුව හොල්ලන වාරයක් පාසා ඉන් කිංකිණි හඬක් නැගෙයි. ඒ ආඩම්බරය නිසාදෝ ඌ අප දෙස බැලුවේ ද මහා ගාම්භීර තාලෙනි. හේ වරෙක එක විට හිස පහත් කර යළි උස්සයි. එවිට මුලු කරත්තය ම වේගයෙන් පැද්දෙයි. එවිට කරත්තය දක්කාගෙන ආ මාමා “හේ හේ ජක්“ කියයි. අරයා එය ඇසුණු වගක් දක්වන්නේ නැති ව සුපුරුදු ලෙස ඔලුව වනයි. ඔලුව නවා, දිව දිගු කොට, බිම ඇති තණ රලක් කඩාගෙන කට දෙපසින් එළියට සිටින සේ එය හෙමින් හපන්නේ ද අපට ඔලොක්කුවට මෙනි.

කරත්තයේ තිබුනේ ලොකු පස් ගොඩකි. ඇත්තෙන් ම ඒවා පස් නොව හුඹස් මැටි ය. කරත්තේ මාමා උදැල්ලක් ද ගෙන කරත්තයට නැගී, ඒවා බිමට හූරා දැම්මේ ය. බිමට වැටෙන හුඹස් මැටි කඳන් මතින් සිහින් දුඹුරු පැහැ දුමාරයක් මතු වෙයි. සමහර මැටි කුට්ටි ඇතුලත කුහර සුදු පාට ය. අළු පාට ය. ඒ වේයන්ගේ නිවාසවල බිත්ති විය යුතු ය.ආවාට වඩා සැහැල්ලුවෙන් එක තැන කැරකී හැරවුනු කරත්තය මැටි ගොඩ පියමං කරද්දී ම අපි තුන් දෙනාගේ ලොකු ම රාජකාරිය වූයේ මේ ගොඩෙන් හුඹස් මැටි කුට්ටි දෙක තුනක් ලබා ගැනීම ය. ..!

තාත්තා සමග අයියාත් මාත් ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර දෙසට යන්නට සූදානම් වූයේ අමු ගොම රැගෙන ඒම සඳහා ය. තාත්තා වීල්බැරෝව තල්ලු කරගෙන ඉස්සර විය. අයියාත් මාත් උදලු දෙකක් කර මත තබාගෙන තාත්තා පිටුපසින් ගමන් ඇරමුවෙමු. ඩෝමැට්‍රිය පසු කොට, හොල්මන් ගල අසළින් මහ පාරට වැටුණු විට, අයියා වීල් බැරෝව තල්ලු කරගෙන යාමේ අයිතිය ලබා ගත්තේ ය. තම උදැල්ල ද වීලි බැරෝවට දමාගත් අයියා වීල් බැරෝව තල්ලු කරන්නට පටන් ගත් විට එහි සිටුවන කකුල් දෙක පොලොවේ වැදී රළු හඬක් නැගුවේ ය. තාත්තා සිනා සුනේ ය. “හා හා දෙන්නම නැගපල්ල...“ තාත්තා කියා අවසන් කරන්නටත් පළමු ව, මම විල්බැරෝවට නැග්ගෙමි. අය්යා වීල් බැරෝවේ රෝදය සවිකොට ඇති කවාකාර යකඩ පොල්ල දෙපසින් කකුල් තබාගෙන එහි ඉදිරිපසින් ම වාඩි උනේ ය. තාත්තා අප දෙදෙනා ම පටවාගත් වීල් බැරෝව තල්ලු කරගෙන ගියේ ඉතා ම පහසුවෙනි.

හරක් 25ක් 30ක් පමණ සිටින ලොකු තාත්තාගේ හරක් පට්ටියෙන් ගොම ගොඩක් එකතු කිරීම එතරම් අමාරු දෙයක් නොවේ. වීල් බැරෝවට ගොම පැටවූයේ අයියාත් මාත් ය. බිම පෑගෙන ඇඟිලි කරු අතරින් පණින හරක් හුජ්ජ සමග කවලම් වූ අමු ගොම අමුතුම සැරකින් නහය පසා කරගෙන යයි. සමහර ගොම තැම්බවල් හරියට බිම වැටුණු ඔටුණු වගේ ය. සමහර ඒවා ගුලි ගුලි ය. සමහරක් ඒවා දියාරු ය. අතරින් පතර, කොළ පාට නැති ගුඑු පාට ගොම්බෙටි ද තිබේ. ඒ අතරේ වැස්සියක් කිසිදු ලැජ්ජාවකින් තොර ව වළිගය ඔසවා “චොර චොර“ ගාමින් ලොකු හුජ්ජ ඇල්ලක් ම බිමට වගුරවයි. ඒවා හරි උණුසුම් ය. ඇඟට නොවැටුනත් හීන් දුමක් ද සහිත ව වැගිරෙන ඒවායේ උණුසුම අපට පෙනෙයි. ඒ හුජ්ජ පාරට සිය හොම්බ අල්ලන නාඹ වස්සෙක් ලොඹු කට දෙපැත්තට මාරු කරමින්, ඉදිරියට දිගු කොට අමුතු තාලයකට “බූඌඌ..“ කියයි. වීල් බැරෝ තට්ටුව පිරෙන්නට ගොම පැටවූ වීල් බැරෝව ආම්බාං කරන්නට අපට බැරි ය. තාත්තා එහි අත් අඬු දෙකින් අල්ලාගෙන තල්ලු කරගෙන හරක් කොටුවෙන් එළියට එන විට ම ලොකු අම්මා ප්‍රාදූර්භූත වෙයි.

“ගුණතිලකයිය එනව ඔය ළමයි එක්ක තේ ටිකක් බීල යන්න..“ ඈ කියන්නේ අනාඥා ස්වරූපයෙනි. ඒ ඇසිල්ලෙන් වසන්තයියා ද අනිල් අයියා ද එළියට පනියි. තේ වත්කරන තුරු ඉතිං අපට රජ මගුල් ය...!

දෙවෙනි විඩේට වීල් බැරෝව සමග යන්නේ අයියා සහ පාලිත ය. ගොම තැවරුනු වීල්බැරෝ තට්ටුව මතින් ගෝණි පඩංගුවක් දමන්නේ ඉස්සලේලා මෙන් ම දැන් යන අයට වාඩි වන්නට ය..!

වට දෙකකින් ගෙනා ගොම ගොඩ තරමක් විසාල ය. බිම දැමූ ඒ මතින් පරණ පැදුරු කඩ මාල්ලක් දමා වසන්නෙ චන්ඩ හිරු රැසින් එය වියළී යාම වළක්වන්නට ය. තාත්තා සරම අමුඩයක්මෙන් ගසාගෙන තරමක් වළක් කපමින් සිටියි. සවස් යාමය වන විට ගොම ගොඩ වටා තවත් අමුත්තන් රාශියක් පිරී සිටියි. ලොකු හඬක් නගමින් පියා සලන නිල මැස්සන් ද, නිල් පාට, කලු පාට කුරුමිණි වර්ග දෙක තුනක් ද ඒ අතර වෙයි.

ඊටත් වඩා අරුමය වන්නේ ගොමවලින් බෝල සාදා ඒවා පස්සෙන් පස්සට තල්ලු කරගෙන යන ගොම කුරුමිණියන් ය. රබර් ඇටයක් තරම් විශාල උන්ගේ හිසේ ලොකු අඟක් ද තිබේ. කකුල්වල කටු කටු ය. නිල් පාටට දිළිසෙන පිට උඩ කට්ට දෙපසට විහිදා ඌ ඒ තුලින් ළා පැහැ තටු යුගලක් එලියට ගනියි. ඒ ගත් සැණින් ම යළි අකුලා ගනියි. ඉන් පසු සිය අත් දෙකෙන් ගොම තලියක් ගෙන බිම තබා රෝල් කරයි. එවිට එය කුඩා බෝලයක් වෙයි. ඉන්පසු ඒ මතට නැග ටික වේලාවක් සිටියි. ඉන්පසු එතැනට පියඹා එන තවත් එවැනි ම කුරුමිණියෙක් ඒ මත මඳ වේලාවක් නැවතී සිටියි. බන්පසු දෙනො ම එකතු වී මේ ගොම බෝලය මත තව තවත් ගොම අතුරා බිම දිගේ තල්ලු කරයි. ටික වේලාවකින් එය තරමක් විශාල ගොම බෝලයකි. ඒ වටා වැලි කැට ද ඇලී තිබෙයි. ඉන් පසු මේ කුරුමිණි දෙමාල්ලෝ ම එකතු වී මේ ගොම බෝලය තල්ලු කරගෙන යන්නට පටන් ගනී. උන් ගොම බෝලය තල්ලු කරන්නේ පස්සෙන් පස්සට ය. ඔලුව බිම පැත්තට තබා අත් දෙකෙන් වෙර ගන්නා අතර, පසු පාද දෙක ගොම බෝලය මත තබා මාරුවෙන් මාරුවට තල්ලු කරයි. ඔවුන් එය ලොකු වේගයකින් තල්ලු කරගෙන යන නමුත් අපි ඒවා කෝටුවකින් එහා මෙහා කරන්නෙමු. ඒ ගැන කිසිදු වගක් නොගන්නා උන් ඒවා නිශ්චිත දිශාවකින් තොර ව තල්ලු කරගෙන ගොස් අපේ දෑස් සීමාවෙන් වසන් වෙයි.

Share/Bookmark

Thursday, September 11, 2014

සරණ අලුත් වීම


දවස් ගණනෙක ඇවෑමෙන් හොඳට වියලී පදම් වුනු ඉලුක් මිටි යායක් අපට ලැබිනි.

මේ ඉලුක් මිටි මෙසේ තනා ගත්තේ පොල් අතු වහළයට උඩින් ආස්තරණයක් දමන්නට හෙවත් වහළ හෙවිල්ලන්ට ය....! 

සාමාන්‍යෙයන් බොහෝ දෙනෙකු වහළය සෙවිළි කරන්නට ගන්නේ පිදුරු ය. ගොයම් කැපූ කාලයකනම් පිදුරු ඕසෙට තිබුණ ද, තාත්තාගේ කුඹුර එතරම් විසල් නොවූයෙන් අපට මුලු වහලය ම සෙවිළි කරන්නට තරම් පිදුරු ලොඩක් ඉන් ලැබිය නොහැකි ය. ඊටත් වඩා, ගලා ගිය මහ ගංවතුර කඳ අවට සියලු කමත්හි තිබූ පිදුරු කඳු බරු ගසාගෙන ගොස් තිබුණේ ය. ඒ නිසා වහළය සෙවිළි කරන්නට පිදුරු සොයා ගැනීමට නොහැකි විය.. නමුත් මේ අවට පුරා ඕනෑතරම් ඇති ඉලුක් ඒ අඩුව පුරවන්නට ඉදිරිපත් ව සිටියේ ය...

වහළය සෙවිලි කරන්නට යොදා ගත් දිනය අපට මගුල් ගෙයක් තරමට ම විශේෂ විය. ආච්චීගේ තනියට තවත් නැන්දා කෙනෙකු ද පැමිණ සිටියා ය. ඈ අප ඉතා ම පුංචි සන්දියේ, උහණ දී අම්මාට තාත්තාට උදව් කළ ගැහැණිය ම විය. අප ඈ හැඳින්වූයේ “කොළණියේ නැන්දා“ කියා ය. අම්පාරේ නගරයට තරමක් ඈතට වන්නට මෙසේ කොළණි ගොඩක් තිබුණේ ය. ඈ මොන කොළණියේදැයි අප දන්නේ නැත. නමුත් ඈ ඉතා බියගුලු, කුලෑටි ගැහැණියක වූවා ය. අප ළඟින් යන විට පවා ඈ අපට එකත්පස් වන්නේ, උහණ දී අපට තිබූ තේජස නිසා වන්නට පුලුවන. මේ නැන්දාත්, ආච්චීත් එකතු ව බර සාර ආහාර වේලක් සාදමින් සිටියෝ ය. එහි සුවඳ මේයැයි කියන්නට බැරි වුව ද, අදත් මට දාණ ගෙදරකට ගිය විට ඒ සුවඳ වහණය වෙයි.

පරණ තුවායකින් හිස වටා තලප්පාවක් බැඳ ගත් තාත්තා, සරම මැදින් නවා එහි කෙළවරක් දෙපරන්දස්සෙන් ගෙන අමුඩයක් සේ ගසා ගත්තේ ය. ඉන් පසු කොහෙන් හෝ ගෙනැවිත් වහළයට හේත්තු කර තිබූ උස ඉණිමග දිගේ වහළයට නැග්ගේ ය. ඉන්පසු දිරා ගිය පොල් අතුවලට ඉහළින් වූ, හරස් යට ලී මත ප්‍රෙව්සමෙන් පය තබමින් වඳුරතු මෙන් මුදුණට ම ගියේ ය..දැන් අපට තාත්තා ව පෙනෙන්නේ වඳුරු රැලක නායකයකු ලෙසිනි.

වහළයේ මුදුන් ලීය මත සීරුවෙන් හරිබරි ගැහුණු තාත්තා, කට දෙපැත්තට අත් දෙක තබා මහ හඬින් හූවක් කීවේ ය. ඉන්පසු සීරුවෙන් අනෙක් පැත්තට ද හැරී යළිත් හූවක් කීවේ ය...තත්පර දෙක තුනක නිහැඬියාවකට පසු පලු ගහට එහා පැත්තෙන් බොහෝ ඈතින් හෙමින් හූ හඬක් ඇසෙන්නට විය. එවිට තාත්තා ඒ දෙසට හැරී යළිත් හූවක් කීවේ ය. ඊට යළි පිළිතුරු හූවක් නැගුණු අතර, ටික වේලාවකින් වෙනත් දෙසකින් ද හූ හඬක් ඇසෙන්නට විය. ඊට ද තාත්තා හූ කීවේ ය. ඊට පසු අප දුටුවේ, තුන් හතර පැත්තකින් ම සරම් කැසපට ගසාගෙන, හිසේ තලප්පා බැඳ ගත් මිනිසුන් කිහිප දෙනෙක් ම අපේ “සරණ“ දෙසට පැමිණෙන ආකාරයයි. ඒ එන අතර වාරයේ දී ද ඒ සමහර මාමලා යළිත් එක් එක් දිශාවන්ට හැරී හූ කියනු ඇසුණේ ය.

පැය බාගයක් පමණ ගත වන විට මාමලා හය හත් දෙනෙක් ම පැමිණ සිටියෝ ය. බුලත් විට කමින් පැමිණි ඔවුහු, කට මත ඇඟිලි දෙකක් තබා “ප්රූෑෑෑස්“ හඬක් නගමින් රතු ම රතු පාට බුලත් කෙළ විදීම මට මහා අරුම දනවන්නක් විය. ඔවුන් විදින බුලත් කෙළ වියළි අලුත් පොළොව මත අපූරු සටහන් මතු කළේ ය. පළමුවෙන් ම ඔවුහු කළගෙඩියෙන් ලොකු වීදුරුවකට වතුර ගෙන, ඒවා කටේ පුරවාගෙන අමුතු හඬක් නංවමින් කට තුළ කොලොප්පම් කරවා, ඔලුව පැත්තකට හරවා, “පරාාාස්“ ගා විද්දේ කට උල් කරමිනි. ඉන්පසු ආච්චී ගෙනා තේ වඩිය සප්පායම් ව දෙතුන් දෙනෙක් ම තාත්තා මෙන් ම වහළයට නැගුනේ ය.

බිම සිටි මාමලා මුලින් ම ලොකු ඉලුක් මිටි කඳු බැගින් ගෙනැවිත් තුන් හතර පළකින් කඳු ගැසුවේ ය. මුදුනේ සිටි තාත්තා ද පස්ස අතුල්ලමින් වහළයේ පහළ අග්ගිස්ස දෙසට ආවේ ය. වහළයට නැගුනු අනෙක් මාමලා තුන් දෙනා ද, සම දුර සිටින සේ වහලයේ එහා සිට මෙහා කෙළවර තෙක් දිගෙලි උනේ ය. ඉන් පසු බිම සිටින මාමලා දෙතුන් දෙනා කලේ ඉලුක් මිටි ගෙන ඉහළ වහළයට වීසි කිරීම ය. ඒවා වීසි කරන්නේ එහි ගැට ගැසූ පැත්ත ඉදිරියට සිටින සේ ය. සුළං කපාගෙන ඉහළට ඇදෙන ඉලුක් මිටියේ කොළ සුළගේ ලෙල දී නංවන්නේ අමුතු ම සිහින් හඬකි. රොකට්ටුවක් මෙන් ඉහළට වීසි වන ඉලුක් මිටිය කවාකාර ව ගොස් පහත් වන්නට පටන් ගත් විට, වහළය මත සිටින මාමලා ඒවා අල්ලාගෙන තම දෙපසින් ගොඩවල් ගසා ගත්තේ ය. ඉලුක් මිටිය ගෙන වීසි කරන හැම වාරයකදී ම හැම මාමෙක් ම “ඕං..“ කීවේ ය. මිටිය අල්ලා ගන්නා මාමා “හරේඒඒ..“ කීවේ ය. ටික වේලාවක දී එය අපට ඇසුනේ අපූරු තාලයකට ය...

ඒ අතරවාරයේ මොකක් හෝ කඩප්පුලි කතාවක් කියා මහ හඬින් සිනාසෙන්නට ද ඔවුන් අමතක කළේ නැත.

මේ අතරවාරයේ දී මාමලා දෙනෙකු ගොස් අවට ගස්වලින් දිග කෝටු ගණනාවක් ම කපාගෙන ආවේ ය.

දැන් අනෙක් මාමලා, මෙසේ ගොඩ ගසාගත් ඉලුක් මිටි එකින් එක ගෙන වහළයේ යට ම දාරයේ සිට පිළිවෙලට එක ගණනකට අතුරන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඒවා යටලීවලට තබා බඳිනු ලැබුවේ කළින් සකසාගෙන තිබුනු වියළි කෙහෙල් පට්ටාවලිනි.

යට ම පේළිය ඇතිරුවාට පසු ඊ ළඟ පේලිය ද ආදී වශයෙන් පේලි දෙක තුනක් ඇතිරුවාට පසු, ඒ මත වහළයේ දිගට සිටින සේ අර කපා ගෙනා කෝටු තබා බඳිනු ලැබෙයි. මෙසේ පේලි හත අටක් එලූ පසු තාත්තා ද මාමලා ද වහළයෙන් බිමට බැස්සේ තේ විවේකය සඳහා ය. සිදුවන විලම්බෑසි දෙස කට ඇරගෙන බලා සිටි අපට ද තේ විවේකය භුක්ති විඳින්නට ලැබුනේ ය. ලොකු ඉඳිආප්පයක් රෝල් කර ඒ මැදට පැණිපොල් දමා තිබූ අතුරු කෑම එක අතිශයින් රසවත් විය. එහි එක් පැත්තකින් කාගෙන කාගෙන එනවිට, අනෙක් පස සිදුරෙන් පැණි බේරෙයි. ඒ පැණි අල්ල හරහා පැමිණ, මැණික් කටුවත් පසු කර වැලමිට දෙසට එන විට, අත ඔසවා ඒ පැණි බිඳුවක්වත් අපතේ නොහැර ලෙවකන විට, දූවිලි කාටුවද සමග මිශ්‍ර ව දැනෙන දිව්‍යෙලා්ක රස වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි ය. එහෙම ඒවා අපට ලැබෙන්නේ කලාතුරකින් නිසා නමක් ගමක් නොසොයා ම අපි ඒවා ගිල දැමුවෙමු.

දහවල් අහර කිසට සූදානම් වන විට වහළයේ එක් පළයක් සහමුලින් ම ඉලුකෙන් වසාලන්නට මාමලා සමත් විය.

තරමක් ඈතට ගොස් වහළය දෙස බැලූ විට, මෙතෙක් කලක් අඳුරු, දුඹුරු හඩු පැහැ ව, දිරා ගිය පොල් අතු වසාගෙන, වියලුනු පසු රන්වන් පැහැ වූ  ඉලුක් මිටි වැතිර සිටියේ ය....
එවිට සරණ අලුත් වෙලායැයි අපට සිතුනේ ය...!!




Share/Bookmark

Friday, September 5, 2014

ඉලුක් කැපීම


ගංවතුර බැස ගොස් තුන්වන දවස වනවිට, සිදු වූ විපත්තියෙන් ඉතිරි ව තිබුනේ කඩා වැටුණු දේ පමණි. ගංවතුරත් සමග ආ රොන් මඩ තට්ටුව අපට මහාර්ඝ වස්තුවක් වූයේ එයින් රූප අඹන්නට අපට හැකියාව තිබුණු බැවිනි. අපි එයින් නෙක නෙක දේ සෑදුවෙමු. අලි, පූසන් පමණක් නොව මිනිසුන් ද ඒ අතර විය.

දැන් හිරු එළිය වෙනදාට වඩා සැර ය. වැස්සා ද, ගංවතුර ගැලුවා ද, ඒ නිසා දහසක් මිනිසුන් සුවහසක් දුක් කන්දරාවන්ට පත් උනාදැයි හිරු ට වගේ වගක් නැත. හිරු එළිය වඩාත් සැර වන්නේ අවට වායුගෝලයේ වූ දූවිලි අංශු සියල්ල ම පාහේ වැසි ජලයේ දිය වී බිමට ඇද වැටුණු නිසා ය. දැන් හිරු එළියට පොළොවට එන්නට බාධාවක් නැති නිසා, එය කෙළින් ම අප මත පතිත වෙයි.

තාත්තා අලුත් වැඩක් පටන් ගෙන තිබුණේ ය. ඒ ගේ උඩහ තිබූ ඉලුක් ගාල කැපීම ය. තාත්තා එය කළේ ද ගොයම් කපන ආකාරයට ම ය. කැපුවේ ද දෑකැත්තකිනි. කපා ගන්නා ඉලුක් මිටි ගොයම් මිටි මෙන් ම මිටි බැඳීමේ කාර්ය භාර ගත්තේ අප ය. මේ මිටිය ගැට ගැසීම සඳහා තාත්තා කළින් ම කෙසෙල් පට්ටා සිහින් ව ලියා සකස් කරගෙන තිබුණේ ය.

අපට තේ හදා සැපයුවේ ද, දිවා අහර සැකසුවේ ද ආච්චී විසිනි. අපට ඒවා ගැන සොයනවාට වඩා මහා වැඩ තිබිණි. කලෙකට පෙර මොකක්දෙසෙද්දයක් නිසා හිතේ තැන්පත් ව තිබූ අනියත බිය වුව මට නොදැණුනේ මේ අලුත් වැඩේ බොහෝ රසවත් නිසා ය. 

තාත්තා කපන ඉලුක් අයියා මිටි බඳියි. මාත් පාලිතත් ඒවා රැගෙන ගොස් හොඳින් අව්ව ඇති තැනෙක පිළිවෙලට අඩුක් කරන්නෙමු. තාත්තා පොඩි විවේකයක් ගත් විට අයියා ද ඉලුක් කපයි. නමුත් තාත්තාගේ අත මිටට අසුවන තරම් ඉලුක් මිටියක් කපන්නට අයියා ට බැරි ය. දෑකැත්ත තියුණු ය. එයින් ඉලුක් මිටිය කැපෙන විට, සර බරස් සද්දයක් මතු වෙයි. ඒ මසග අමුතු කොළ සුවඳක් ද වහනය වෙයි. ඉලුක් මිටි ඔසවාගෙන යන විට එය අතේ හෝ පයේ ගෑවුනොත් සියුම් කැපීම් පහරවල් ඇති වෙයි. ඒවා කසනසුලු වූවාට වඩා දහදිය දැමූ විට ඇතිවන දැව්ල්ල ඉවසා සිටීම හරි අමාරු ය.

දවස පුරා ඉලුක් කැපීම නිසා බිම මහ පදාසයක් වැසෙන තරමට ඉලුක් තොගයක් කපා ගන්නට අපට හැකි විය. හෙන්දිරික්කා මල් පිපීගෙන එන හැන්දෑවේ අපි සියල්ලෝ ම වැඩ අහවර කොට, තාත්තා ද සමග සුපුරුදු පරිදි ඇලට නාන්නට ගියෙමු. වෙනදාට ඉතා ම පිරිසිදුවට හෙමි හෙමින් ගලා ගිය ඇල අද මහ ජල කඳකින් සැරසී, තද දුඹුරු පාටින් ප්‍රචණ්ඩ ව ගලා බසිමින් සිටියේ දෙපැත්තේ ඇල ඉවුර ද කුහරයක් මෙන් හාරාගෙන ය. වෙනදාට අප ඇලට බසින වලුක්කම හෙවත් බෑවුම සහමුලින් ම සේදී ගොස් තිබුණේ ය. රෙදි ගසන ගල වටකොට ද රැළි නගමින් ජල පහරක් ගලා බසිමින් තිබුණේ ය. අප මෙන් ම නාන්නට පැමිණි දෙතුන් දෙනා ද ඇල දෙස හිසු බැල්මෙන් බලා සිටිනවා ඇරෙන්නට ඊට බසින පාටක් තිබුනේ නැත.

අපි දු යළි බයිසිකලයේ නැගී යළි ආවෙමු. අඳුර පැතිරෙමින් තිබෙන අතරේ ඩෝමැට්‍රියට ගියෙමු. තවත් මාමලා දෙතුන් දෙනෙක් ම එහි නාමින් සිටි අතර, ඔවුන් හැකි තරමක් එහා මෙහා වී අපට ද ඉඩ ලබා දුන්නේ ය. එහි විසල් නාන කාමරයේ දැල්වෙන කහ පැහැති විදුලි ලාම්පු එළියෙන් ද, ඉහළින් වූ පයිප්පයෙන් විසිරෙන ජල බිඳිතියෙන් ද අපි සිත් පුරා නැහැවෙමු. 

වෙනදාට යාන්තම් ක්ලෝරීන් සුවඳක් ද සමග සුදෝසුදුවට එන ජල පහර, අද තරමක දුඹුරු පාටක් ගෙන තිබුණේ, අම්පාර වැව ද ගංවතුරෙන් බැට කා තිබුනු නිසා වෙන් ය.

මඩ සුවඳ ද, තැලුනු ඉලුක්වල කොළ සුවඳ ද පරයමින් ආච්චී උයමින් තිබූ මිල්චාට් සහල් සුවඳ අපට මහා බඩ ගින්නක් ඇති කළේ ය. මිල්චාට් යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ තම්බා සුද්ද කළ සහල් විශේෂයකි. එහි ඇට තරමක් ලොකු ය. තම්බා පල් කරන නිසා එයින් අමුතු පල් ගඳක් වහනය වුව ද, තැම්බෙන විට ඉන් නැගෙන සුවඳ අපට හරි මිහිරි ය.

අල හොද්දක් සමග උණු උණු බත් කෑ අප, බඩු මුට්ටු අස් පස් කොට හිස් ව තිබූ ශාලාවේ මැද දැල්වෙන පැට්‍රොල් මැක්ස් එළිය වටා රවුම් ගැසුනෙමු. තාත්තා එස්රාජය රැගෙන විත් කොට බිත්තිය මත වාඩි උනේ ය. අපි බංකුවක් ඇදගෙන විත් ඒ ඉදිරිපිටින් වාඩි උනෙමු.

හාත් පස පැතිර තිබූ ඝණ අඳුරු කුට්ටිය මැදින් තාත්තා කැපී පෙණුනේ පැට්‍රොල් මැක්ස් ලාම්පුවේ එළිය එක එල්ලේ ම වැටී තිබුණු නිසා ය. තෙත පොළොවෙන් මතු වන අමුතු හඩු ගඳ ද, මඩ සුවඳ ද පරයා එස්රාජයේ තත් මත පිරිමැදෙන අල්ලුවෙන් නැගි සුමියුරු සංගීත හඬ ද, තාත්තාගේ ගායනාව ද සියල්ල අමතක කළේ ය.

ජන මන ගන අභිනායක ජය හේ
භාරත භාගය විදාතා....
.......
ජය හේ.. ජය හේ...ජය හේ ජය ජය

ජන මන ගන ගීතය මෙතැනින් අහන්න. 

තාත්තාගේ ගායනය අපට අරුමයක් නොවුන ද, අද මේ මහා ඝණ අඳුර විනිවිද ගලන එය යළි යළි නින්නාද වෙමින් ඇසුණු බවක් මට දැණුනේ ය. කොටින් ම එයින්, ගංවතුර නිසාවෙන් තෙත බරිත ව ඇති මෙට්ටයේ ඇති පරණ චූ යළි පල්වීම නිසා මතුවන අමිහිරි කුයිලය ද, එහි තෙත ද අපට අමතක විය....!!

Share/Bookmark

Monday, August 18, 2014

පටන් ගැන්ම.


හීතලේත්, අන්ධකාරයේත්, භයංකර බවේත් ගිලෙමින් තිබූ ඒ දුෂ්කර, දීර්ඝ රාත්‍රිය අවසන් කරමින්, හෙමි හෙමින් හිරු පායන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඊයේ රාත්තිරිය පුරා ම පාහේ නිදි වර්ජිත ව සිටි තාත්තා තේක්ක පුටුවට බර දී, එහි පත්ත මත දෙකකුල් තබාගෙන කෙටි නින්දක පහස විඳිමින් සිටියේ ය. තමන්ගේ රාත්‍රී විරාමකාලයේ තමන් නැති අල්ල පනල්ලේදී, වැස්ස වළාහක දෙවියන් කළ නොපනත් ක්‍රියාව ගැන කණගාටුවෙන්දෝ, ඉර දියවන ඩිස්ප්‍රින් පෙක්කත් මෙන් පෙනෙමින් තිබිණි.

හැම කණුවක් ම, පුවු මේස කකුලක් වටා ම ලොකු කහල ගොඩවල් එකතු වී තිබිණි. අපේ ඇඳ පාමුලට තරමක් එපිටින් වූ මෝඩ ගඩොලින් බැඳි කෙටි බිත්තිය සහමුලින් ම බිම ඇද වැටී පස් ගොඩක් බවට පත් ව තිබිණි. සරණ නිවසේ පන්ති පවත්වන කොටස යකුන් නැටූ පිටියක් මෙන් දිස් විය. තරමක් දැව කෝටු ද, කොළ අතු ද, කණ පරඬලා ද පමණක් නොව බිම බිම පුරා වූයේ මහ වළවල් ය. ගෙට ගොඩවන තැන මහ වැලි කන්දක් නිර්මාණය වී තිබුණු අතර, ශාලාව වටා විසල් කාණුවක් නිර්මාණය වී තිබිණි.

නිර්න්තරයෙන් “බුකුං බුකුං“ ගාමින් විරිත්තමින් අවට සැරි සැරූ වඳුරු රංචු ද, කොහෙන් හෝ උස්සාගෙන එන මස් කට්ටක්, කටුස්ටෙසක් පොල් අතු වහළයේ අස්සේ හංගා ගම දෙවනත් වන තරමට මහ හඬින් කෑ කොස්සන් දෙන ගම් කාක්කන් ද (මුං කොළඹ කපුටන්ට වඩා විශාල ය. තද කළු පැහැති ය. කටහඬ ද ගොරෝසු උච්ඡ ය.) පහළ ලියද්ද පුරා සැරි සරන සිය දහස් ගණනක් වූ ගිරා රංචුව ද අහලකවත් පෙනෙන්නට නොසිටියෝ ය. සරණේ ඉහත්තාවේ, මහ බුරුත ගහ පාමුල ඉලුක් ගාල ද පමණක් නොව දකින දකින හැම පැත්තක ම තණ පඳුරු ද, අම්පාරේ මංගල මහ විහාරය දෙසට එක ම පැත්තට හැරී නැමී,  වැඳගෙන බිම වැතිර සිටියෝ ය. කිසිදු සතා සීපාවකුගේ පමණක් නොව කිසිදු මිනිස් කටහඬකුදු නොනැගුණු ඒ අලුයම අපට ඇසුණු එක ම හඬ වූයේ, අපට කතා කරමින් ඩෝමැට්‍රිය පසු කරමින් එන ආච්චීගේ කටහඬ ම පමණකි.

මුලු බිම හැම තැන ම එක සීරුවට අඟල් දෙකක් පමණ ඝණකමැති සියුම් මඩ තට්ටුවකින් වැසී තිබුනේ ය. කණු, බිත්ති, මේස පුටු ආදියේ පාදම වටා පමණක් අමුතු රටා කැරකිල්ලක් සෑදී තිබුණේ වතුර බැස ගිය ආකාරයට අනුව ය. අපට කන්නට බොන්නට තිබූ සියලු ම සේතර සහ ජල රකුඅසා විසින් කිසිදු අනුකම්පාවකින් තොර ව ම උදුරාගෙන ගොස් තිබුණේ ය. කිසිදු උපද්‍රවයතික් තොර ව රැකී තිබුණේ තාත්තාගේ විසල් තේක්ක ලියන මේසය මත තිබූ ගුරුලේත්තුව පමණි. 

“ඈ බං ගුණතිලක තොට පිස්සුද යකෝ මේ හිච්චි එවුං එක්ක මේ තණි පංගලමෙ මේ මහ වනාතරයක් මැද්දෙ දුක් විඳින්නෙ..?“ ආච්චී ලවක් දෙවක් නැති ව තාත්තාට බණිමින් සිටි අතර, තාත්තා උදේ අප දැකි අයුරින් ම සෙල් පිළිමයක් මෙන් නොසෙල්වී, කිසිවක් ම නෑසෙනා අයුරින් එසේ ම සිටියේ ය. තාත්තාගෙන් අප දුටු එක ම ප්‍රතිචාරය නම් වේගයෙන් ඇස් පිහාටු ගැහෙන බව පමණකි. 

ආච්චී බොහෝ වේලාවත් තාත්තාට බණිමින් සිටියා ය. ඉන්පසු අප තුන් දෙනා ම අත් දෙකින් අල්ලාගෙන, කන්ද උඩ ඩෝමැට්‍රියට කැන්දාගෙන ගොස්, එහි දැවැන්ත නාන කාමරයට දමා හොඳින් සේදුවා ය. ඒ අවස්ථාවේ දී එහි නාමින් සිටි මාමා කෙනෙක් සිය සබන් කැටය අපට දුන්නේ ය. රතු පාට ඒ සබන් කැටයේ කාබලික් සුවඳ අදත් මට සිහිනෙන් මෙන් මතක ඇති අතර, ඉන් පසු අනන්තවත් ලැබුණු “ලයිෆ් බෝයි“ සබන්වල ඒ කාබලික් සුවඳ යාන්තමින් හෝ නැත්තේ ඇයිදැයි මා දන්නේනම් නැත...!

අප නාගෙන යළි එන විට ලොකු තාත්තා ද බයිසිකලයක නැගී අනෙක් පස අතු පාරෙන් මතු උනේ ය. බයිසිකලයෙන් බැස එය අල්ලාගෙන ඔහු කළේ ද තාත්තාට බැණ අඬ ගැසීම ය...“මූට... මූට... මූට පිස්සු....මූ විතරක් නෙමෙයි මුනුත් එක්කම මූ තොලොංචි වෙන්න හදනවද මන්ද....“ ලොකු තාත්තා ගැහෙමින්, තරහෙන් පුපුරමින්, තතන තතනා කළ බැණුම මට අදත් ඒ අයුරින් ම මතක ය. ඉන් පසු බයිසිකලය ඔසවා, වේගයෙන්  වටයක් ම ආපසු කරකවා, සීට එක උඩින් කකුළ දමා වාඩි වී. වේගවත් පා පහරක් එහි පැඩලයට එල්ල කරමින් ආච්චී දෙයට හැරී “.........ඌට විතරක් නෙමෙයි මේකිටත් පිස්සු......“ කියමින් ආවාට වඩා හත් අට ගුණයක වේගයෙන් ආපසු ගියේ ය. තාත්තා අර සිටි ඉරියව්වෙන් ම කිසිදු හැල හොල්මනක් නැති ව, ඔලුව පැත්තකට හරවාගෙන ඔහේ සිටියේ ය.

ඉන්පසු යළි මරණීය නිහැඬියාවක් පැතිර ගියේ ය. බකල ගසමින් ගේ පුරා ඇවිදිමින්, හෙමි හෙමින් මුමුණමින් බණිමින් සිටි ආච්චී, බංතුවක් ඇදගෙන විත් තබා, කොළයක ඔතාගෙන ආ මොනවදෝ එහි මත තැබුවේ ය. ඉන්පසු මහා කරුණාවකින් “අනේ හිච්චි පුතේ, මේ රොටි ටික මේ පුංචි එවුං එක්ක කාපං පුතේ...!“ යි කීවේ ය. ඊයේ රාත්‍රිය පුරා වූ තෙත වාතය ආස්වාස කිරීමෙන් ද, ගංවතුරෙන් තෙත් වූ මෙට්ටය මත රාත්‍රිය පුරාම සිටි හෙයින් ද, මේ අවට පරිසරය ද වෙනදාට වඩා සිසිල් තෙත් බවකින් යුක්ත නිසා ද, නාස් අගින් වැගිරෙණ හොටු උඩට අදිමින් අපි තාත්තා දෙස බලා සිටියෙමු. මඳ වේලාවක් සිටි සෙයියාවෙන් ම සිටි තාත්තා, පුටුවෙන් බැස චිරි මඩ පා ඇඟිලි අගින් පන්නවමින් ම, සරණේ කෙලවරට ඇවිදගෙන ගොස්, වැඳගෙන සිටින ඉලුක් තලාව දෙස බොහෝ වේලාවක් බලාගෙන සිටියේ ය.

පැයකට පමණ පසු තාත්තා උදැල්ල රැගෙන විත්, බිම පුරා පැතිැ තිබුණු සියුම් මැටි තට්ටුව මිදුලේ එක තැනෙකට එකතු කරන්නට පටන් ගත්තේ ය. අපි ගේ පුරා කණු සහ මේස පාදම්වල වෙලී තිබුණු රඩා රොඩු අදගෙන ගෙයින් එළියට දැම්මෙමු. ආච්චී කුස්සියේ වූ සියලු ම වළං මුට්ටි ඩෝමැට්‍රියට ගෙන ගොස් සෝදාගෙන ආවා ය. අව් රශිමිය තද නොවූ හෙයින් ද, අලුත් වැඩ රාජකාරි බොහොමයක් තිබූ හෙයින් ද අපට දවල් බඩ ගින්නක් දැණුනේ නැත. දුනුනත් කන්නට තියා බොන්නටවත්, මෑ ඇටයක තරම්වත් දෙයක් ගෙයි ඉතිරි ව තිබුණේ ද නැත. සවස 3 - 4 පමණ වන විට ඩෝමැට්‍රියට ඉහළ පාරෙන් ලවුඩ්ස්පීකර බැඳි වාහනයකින් මොනවාදෝ කියමින් යනවා ඇසුණමුත් එය අපට පැහැදිලි වූයේ නැත. ඊට පැය බාගයකට පමණ පසු එහි හඬ අපට ඇසුනේ පන්සලට මෙපිටින් වූ බුද්ධංගල පාර දෙසිනි. ඊටත් ටිත වේලාවකට පසු සරණ ට පහළින් ඇති අඩි පාරෙන් මතු වූ අයෙක් “අන්න ඉස්කෝලෙ මහත්තයා, ආණ්ඩුවෙං ගංවතුර ආධාර බෙදනව පංසලේ ඉඳං...විජැහිං යන්න මහත්තය...!!“ යි කියමින් අප පසු කර ගියේ සිය වම් කරේ වූ පෝර ගෝනි මල්ල දකුණු කරට මාරු කරමිනි. උදැල්ල බිම තබා තාත්තා මඩ තැවරුණු දෑත දෙස බැලුවේ ය. එහි උඩ හරියේ වූ මඩ වියළී, පතුරු ගැසී තිබුණේ ය. ඉන් පසු තාත්තා දෑත එකිනෙක මත අතුල්ලාගෙන මඩ තට්ටුව සූරා දැමුවේ ය. ඊන්පසු දෙකකුල් ද බිම ගසා, උදැල්ල ද රැගෙන සරණේ පිටුපස කොටසට ගියේ ය. ඉන්පසු සාලුවක් කරේ දමාගෙන ඩෝමැට්‍රිය දෙසට වූ කන්ද තරණය කරන්නට පටන් ගත්තේ මඩ කරියන් මෙන් සිටි අප තුන්දෙනා ද පෙරටු කර ගෙන ය.

නා කියාගෙන පිරිසිදු වී පැමිණි තාත්තා, හණ මල්ලක් ගෙන නවා, බයිසිකලයේ පොල්ල මත තබා, අයියා ද එහි හිඳුවාගෙන පංසල දෙසට යන්නට පටන් ගත්තේ ය. හෙන්දිරික්කා මල් පිපෙමින් තිබෙන හැන්දෑ ජාමේ තාත්තා අයියා ද සමග ආවේ මන්දස්මිතියකින් මුව සරසාගෙන ය. අයියා විඩි වී ගිය හණ මල්ල දැන් බයිසිකලයේ හැඬලය මත තිබුනේ බඩු කන්දකින් පිරීගෙන ය. වියළි ආහාර දැමූ කඩදාසි මලු දෙක තුනක් ද, හාල් දැමූ පොඩි හණ ගෝනියක් ද ඒ අතර  තිබුණේ ය. 

ඒ අතර, එකළ අම්පාරේ වැසි අපට ලැබෙන මහේශාක්‍ය වූ ආහාරයක් වන පාන් ද තිබුණේ ය. දැං අපේ අල්ලවල් දෙකක් තරම් ලොකු පාන් පෙති දෙකක් එකට තබා, ඒ මැද මොනවාදෝ තවරා,  එය ත්‍රිෙකා්ණාකාර වන්නට කපා තිබුණේ ය. කටට එක විට ගන්නටවත් බැරි කරම් ඝණකම පාන් පෙති දෙක හපනවිට එහි දෙපැත්තෙන් පණින, කිසිදු ලෝබ කමක් නැති ව, තවරා තිබූ දම් පාට දේත්, කහ පාට තෛලාකාර දේත් මොනවාදැයි අප දැන කියා ගත්තේ ඊට වසර ගණනාවකට පසු කොළඹත් ආවාට පසුව ය.

ඒ ජෑම් සහ මාගරින් ය....!!

Share/Bookmark

Wednesday, August 13, 2014

ගංවතුර


වියළි කලාපයට පායන කාලය මාස 8ක් පමණ අල්ලා සිටියි. පෙබරවාරි මාසය අවසන් වන්නට පෙර සියල්ලන් ම පාහේ ගොයම් කපා අස්වනු ගෙට ගන්නේ එළැඹෙන වැහි කාලයට ඉඩ දීම සඳහා ය. මාර්තු මාසය පමණ වනවිට අධික වියළි ව තිබී, දුහුවිල්ලෙන් වැසුණු පොළොව මතට වැහි බිඳු පතිත වන්නට පටන් ගනියි. එවන් ක්ෂණික වැහි රැල්ලක් වැටුණු විට පුදුමාකාර සුවඳක් අප නාස් පුඬු සිසාරා ගමන් කරයි. එය හරියට ම නැවුම් කළ ගෙඩියකට වතුර පිරවූ විට දැනෙන පුසුඹට ම සමාන ය...
නැවුම් සුවඳ....!!

අප්‍රේල් මාසය හෙවත් සිංහල අවුරුද්ද උදා වන බක් මාසයේ දී හෙණ හඬ නංවමින් අකුණු පුපුරන හඬ අපට නිරන්තරයෙන් ඇසිය හැකි ය. දැකිය හැකි ය. සමහර අකුණු අහසේ එක් පැත්තෙක සිට රටාවක් වියමින් හරස් අතට ගමන් කරයි. තවත් අකුණු අහසේ සිට පොළොවට කඩා පනියි. මේ අකුණු අතිශයින් භයංකාර ය. ඉන් දේපළ පමණක් නොව ජීවිත හානි පවා සිදුවිය හැකි ය. අම්පාර වැනි තැනිතලා බිම් සහිත පෙදෙසක සිටින විටෙක මේ අකුනු අනතුරු වඩා තදින් බලපාන්නට ඉඩ තිබේ. අකුණු පුපුරන්නට පටන් ගත් විට ආච්චි ගෙයි ඇති යකඩ උපකරණ සියල්ල ම පාහේ මිදුලට විසි කරන්නී ය. ඒ යකඩ ආයුධ සොයාගෙන අකුණු එනු ඇතැයි ඈ අසා සිටි නිසා විය යුතු ය.

මේ දෙවගයේ ම අකුනුවලට වඩා අමුතු අකුනු වර්ග ද අපට ඉඳ හිට අසන්නට ලැබෙයි. ඒවාට කියන්නේ බෝල අකුණු කියා ය. ඒවා බිම දිගේ රෝල් වෙමින් එන අතර, නිවෙස් තුළට පවා වැදෙන්නට පුලුවන. ඒවා එන්නේ මහ හඬ නගාගෙන නොවේ. එමෙන් ම තද එළියක් ද නැත. නමුත් ඇති කරන අණතුරුනම් සුලු පටු නොවේ.

මේ නිසා ම මොන අකුණක් ගැන වුව ද අප සිත් තුළ තිබුණේ අනියත බියකි.

අකුණු ගසන කාලයට මොණරුන් බිත්තර දානවා ය කියා අප අසා ඇත්තෙමු. එමෙන් ම අපට කවදාකවත් අලුත් වැස්සට තෙමෙන්න දෙන්නේ ද නැත. ඒ අලුත් වැස්සට තෙමුණොත් නියතයෙන් ම අසනීප වන නිසා ය. .මේ දෙකට ම හේතුවන කාරණාව එක ය. අකුණු ගසමින් වහින වැස්ස ආම්ලික ය. ඒ අකුණ පුපුරද්දී ඇති වන අධික තාපය නිසා වාතයේ ඇති නයිට්‍රජන් වායුව ජලයේ දිය වී නයිට්‍රික් ඇසිඩ් හෙවත් ගිණි වතුර අම්ලය සාදන නිසා ය. මේ ආම්ලිකතාවය මොණරුන්ට හොඳ වුව ද අපට හොඳ නැත. 

වැහි කාලය පටන් ගත් විට වැඩි හරියක් දරුවන් සිටින්නේ නිරන්තරයෙන් වැගිරෙන හොටු ඉහළට අදිමිනි.  අප ද එසේ ම ය. නාස් පුඩු අගින් වැගිරෙන හොටු පිස දමන්නට අපට ලේන්සු නැත. ඒ නිසා ඒවා අප පිසදමන්නේ පිටි අල්ලෙනි. පිටි අල්ලේ තැවරෙන හොට්ට කළිසමේ පස්සා පැත්තේ පිසදා ගන්නේ කාගේවත් ඉගැන්නුමකට නොවේ...පිටි අල්ලෙන් පිස දැමූ විට හොටු ඉරක් මුහුණ හරහා ඇඳෙයි. ටික වේලාවකින් එය වියළී පොතු ගැලවෙන්නට පටන් ගනියි. සමහර දරුවන්ගේ මේ හොටු ඉර දූවිලි කුණු නිසා කළු පාට ය. මා දුටු අපේ වයසේ බොහෝ දෙනෙකු මේ හොටු ඉරට උරුමකම් කීවෙමු. එසේ වුව, අපිදු අපේ අනෙක් උන්ට “හොටු පෙත්තා“ යැයි කියන්නට ද පසුබට නොවුනෙමු....!!

වැහි කාලයට කඩා පාත්වන වැස්ස සමහරවිට දවස් දෙක තුන එක සීරුවට පතිත වෙයි. වැහි බීරමේ අඳුර අස්සෙන් සමහරු ලොකු හබරල කොළ හිස මතින් අල්ලාගෙන ඡායාමාත්‍ර ලෙසින් ඈතින් යනු අපට පෙනෙයි. වැස්ස තද වන විට ජල දහරාවන් සිය ගමන් මග වෙනස් කරමින් ඊ ළඟට එන්නේ අප ගෙවල් තුළට ය. තාත්තා වැස්ස වෙලාවට හිසට දමා ගන්නේ හණ ගෝණියකි. එහි එක් මුල්ලක් අනෙක් මුල්ලට හේත්තු වන සේ ඇතුළතින් එබූ විට කුල්ළක් වැනි ව ලැබෙයි. මේ කුළුගොට්ට හිසට දමා ගත් විට එහි අනෙක් කොටසින් උරහිස ද වැසෙයි. මෙසේ ගෝනි පඩංගුව හිස මත දමාගෙන තාත්තා මුලින් ම කරන්නේ කකුලෙන් පස් එහා මෙහා කරමින් ජල පහර හැරවීම ය. නමුත් එසේ පාලනය කළ නොමැකි තරමට ජල කඳ වැඩිනම්, උදැල්ලෙන් පස් එහා මෙහා කරමින් ජල පහරවල් ගෙට එන්නට නොදී කාණු ලෙසින් කපනු ලබයි. තාත්තා එහා මෙහා වන වේලාවක් බලා අපි දු මේ ගෝණි පඩංගුව හිස මත දමාගෙන, සිදුලට බැස බුරුල් පස එහා මෙහා කරමින් ජල ධාරා තනන්නෙමු. වේළි බඳින්නෙමු. වේළි උතුරා ජලය ගලන විට තවත් ලොකු වේළි තනන්නෙමු.

වැස්ස තද වන විට තවත් අකරතැබ්බයක් විඳින්නට අපට ලැබෙයි. ඒ පොල් අතු අස්සෙන් බිමට වතුර වැටීම ය. වියළී කරකුට්ටන් වූ පොල් අතු අව් රැල්ල මුවා කරන්නට සමත් වුව ද, වැහි රැල්ල පාලනය කරන්නට සමත් නැත. ඒ අව්අස්සේ හිටි ගමන් මහ හුළං රලක් ච හමයි. එවිට ඇද මැගෙන වැහි බිඳු කිසිදු හෙයියම්මාරුවක් නැති ව ගේ තුළට කඩා පණින්නේ වෙනත් කිසිදු ආවරනයක් ගේ වටා නැති නිසා ය.. ඊටත් වඩා දිරූ පොල් අතු අනික් පස පෙරැලීම මහා කරදරයකි. දැන් විටෙක මිදුලට වඩා ගෙතුල වැස්සකි. ආච්චිත් අපත් එකතු වී ගෙයි ඇති සියලු වළං මුට්ටි ගෙනැවිත් වැහි වතුර වැටෙන තැන්වල තබන්නෙමු. ඉතා ම කෙටි වේලාවකින් ඒවා පිරී, වැාටන වඅහි බින්ද පුපුරා අවට විසිරෙයි. ගොම මැටි ගෑ බිම පුරා විසිරෙන ජල බින්දු වහා මැකී යයි. ඒ මැකෙන්නට පෙර තවත් බිඳිති රාශියක් වැටෙයි.

දැන් තාත්තා තවත් රාජකාරියක් පටන් ගනියි. ඒ අඩි හත අටක් දිග පරාලයක් ගෙන වහළයට ඇනීම ය. අනිනවයැයි අප සිතා සිටිය ද තාත්තා කරන්නේ වතුර වැටෙන සිදුර වෙනත් පොල් අතු රළකින් වැසීම ය. නමුත් එය වැසුණු විට තවත් තැනෙකින් දිය බිඳු වෑස්සෙන්නට පටන් ගනියි.
“මොකක්ද බං ගුණතිලක මේ හිච්චි එවුං එක්ක උඹ මේ දුක් විඳින එකේ තේරුම..?“ ආච්චි අසයි. නමුත් තාත්තා කිසිදු උත්තරයක් දෙන්නේ නැත. කෙමෙන් අඳුර පියමං කරගෙන එන අතර වැස්ස ද ටික ටික සිය බලය අත හරින්නට පටන් ගනියි. වෙනදාට වඩා ඉක්මණින් අඳුර දසත පැතිරෙනා නිසා ම අප ද ඉක්මණින් නින්දට යන්නෙමු. වෙනසකට ඇත්තේ වෙනදාට එක් වරක් පමණක් දකින “චූ සිහින“ දෙතුන් වරක් පෙනීම පමණ ය...!! දවල් තිස්සේ හිරිකඩට තෙමුණු අපි, කඩමාලු වූ පොරෝන කෑලිවටල මුවා වී, චූ ගොඩේ ම සුව සේ නිදා ගන්නෙමු.

පසු දා උදාවන්නේ අලුත් ම, දීප්තිමත් ම දවසකි. කිසිදු අලකගංචියක්, අතුරු ආන්තරාවක්, දෝසයක් සිදු නොවූ පරිද්දෙන් හිරු මහ බුරුත ගහ අස්සෙන් දිගු කිරණ අඳිමින් සිනාසෙනු අපට පෙනෙයි. කුරුල්ලෝ ද වෙනදා නැති සතුටකින් දසත පියාඹයි. ඒ මෙතෙක් කල් බිම ගුල් තුළ සැඟ ව සිටි පණුවන් ද, කුරුමිණියන් ද, වැහි දියෙන් පිරුනු ගුල් අතහැර එළිමහනට පැමිණ සිටින බැවිනි. ඊයේ බිම දිගේ නයින් මෙන් ඇදුණු දුඹුරු පාට ජල ධාරා අච නැත. බිම පුරා නෙක නෙක රටා මැවී ඇත්තේ වැහි වතුර ගලා ගිය මං මාවත් පමණක් ඉතිරි කළ නිසා ය. වේලී කරකුට්ටන් වී බිම වැතිර සිටි තණ කොළ ද, ඉලුක් මානාව ද, යාන්තම් පණ ගසා හිස ඔසවන්නට  වෑයම් කරනු පෙනෙයි.
ආච්චී උදෙන් ම නැගිට, තාත්තාට බැණ බැණ කන්න යමක් පිළියෙල කරන්නී ය. තාත්තා හිස් බැල්මෙන් යුක්ත ව, ඉසුරුමුණියේ දිය තටාකය පාමුල රාජ කුමාරයාගේ සෙයියාවෙන්,  බංකුවක් මත වනාඩි වී, ඉලුක් මානාව දෙස බලා සිටියි. 
මඳක් දහවල් වද්දී ආච්චි ලොකු තාත්තලාගේ නෙවල් දිහාවට ගියා ය.
ඊට ටික වේලාවකට පසු සිනාසෙමින් සිටි හිරු මුවා කරමින් මහා කළු වළාවක් අහස පුරා අරක් ගනු පෙනුනේ ය. දසත දැඩි අඳුරක් පතුරවමින් හිරු සහමුලින් ම වැසී ගිය අතර, සීතල සුළඟක් ද හමන්නට පටන් ගත්තේ ය...
ඊට මොහොතකට පසු මහ හඬ නගමින් දැවැන්ත අහස් දිය දහරාවක් එක් පසෙක සිට අනෙක් පසට ගලාගෙන ගියේ ය...බන්පසු සට සට හඬ නගමින් දොඹ ගෙඩි සයිස් වැහි බින්දු බිමට පතිත වන්නට පටන් ගත්තේ ය...සවස් වන විට ඒ මහ වැස්ස අනෝරා වැස්සක් බවට පරිවර්තනය විය. ලෝක විනාසය ගැන අප කියැවූ පොත් පත්වල තිබූ දේ අපට සිහි ගන්වමින්, සුළඟ ද, වැහි බිඳු ද කිසිදු අනුකම්පාවකින් කොර ව අප සිටි සරණ නිවසට වට කර පහර දෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. කර කියා ගත හැකි කිසිවක් නැති කැන අප සියල්ලෝ ම ඇඳ මත ගුලි උනෙමු.
ක්‍රමයෙන් කෑළි කැපිය හැකි ගණඳුරක් පැතිරුණු අතර, කිසිදු අයුරකින් පහණත් දල්වන්නට තාත්තා අපොහොසත් වූයේ සුළං ප්‍රවාහය ඒ තරම් දැඩි ව හැමූ බැවිනි. යාන්තම් කැස කවා තාත්තා පැට්‍රෝල් මැක්ස් ලාම්පුව පකත්තු කටෙ, මේසය යටින් තැබුවේ අනෙක් පසින් බිම පෙරලූ බංකුවකින් ද මුවා කරමිනි. කන්නට දෙයක් සකසන්නට ලිපක් පත්තු කරන්නට ද නොහැකි වූයේ බිම හැම අඟලක් ම පමණක් නොව දර කැබැලි ද තෙත බරියම් ව තිබුණු බැවිනි. අධික සීතල ද, ප්‍රචණ්ඩ සුළං ශබ්දය ද, එක සීරුවට ඇද හැලෙන වැස්සේ ගොර බිරම් හඬද, ඊටත් වඩා තච බඩගින්න ද නිසා අපි සියල්ලන් ම නිදිදෙව් දුව වැළඳ ගත්තෙමු.

තද නින්දේ සිටි මා අවදි උනේ එකවර මහා හඬකින් යමක් බිම ඇද වැටෙන සද්දයක් නිසා ය. මම තිගැස්සී ඇහැරුනෙමි. එසැණින් මට මා නිදා සිටින ඇඳ සෙලවෙනු දැනෙන්නට විය.. වදෙන් පොරෙන් ඇස් ඇර බැලූව ද අවට කිසිවක් එකවර දැක ගත නොහැකි වූ අතර, මට මා පාවෙනු මෙන් හැඟුනේ ය. ඊ ළඟට අයියා ද අවදි උනේ ය. එවිටනම් ඇඳ පාවෙන බව මට හොඳට ම පසක් විය. සුළඟ තරමක් සන්සුන් නිසා අවට මහ හඬ අඩු ව තිබුණ ද යාන්තම් එළියක් නිසා අවට කිසිවක් පැහැදිලි ව පෙනුනේ නැත. ඝණ අඳුරක වුව ටිකකින් ඇස් පෙනෙන්නට පටන් ගන්නා සේ කණාමැදිරි එළියෙන් ද මට යම් යම් රූප සෙලැවෙනු පෙනෙන්නට විය. මුලින් ම පෙනුනේ ඇඳ වට කොට සිටි කළු පාට මහා ජල කඳකි. ඊ ළඟට පෙණුනේ අප ඉදිරියෙන් වූ මැටි බිත්තිය කඩා වැටී ඇරුනු මහ කට ය. අයියාත් මාත් වහාම එකානෙකා බදා ගත්තෙමු. ඊ ළඟට මට යාන්තමින් පෙනුනේ ඒ මහ ජල කඳ මැද සරම අමුඩයක් කොට ගැට ගසාගෙන කෝටුවක් ද අතින් ගෙන සිටින තාත්තා ය. තාත්තාගේ කළවය මැද වසාගෙන තරමට ජල ඳ නැග තිබුණි. ඊ ළඟට සෙමින් අවට බැලූ මට පෙනුනේ ගෙයි තිබූ සියලු බඩු භාණ්ඩ ලී කණුවලට තබා දිග ලණුවලින් ගැට ගසා ඇති ආකාරයයි.

ඊට පසු මා දුටුවේ අප සිටින ඇඳ ද ඒ ආකාරයෙන් ම කණුවක ගැට ගසා ඇති ආකාරයයි.

ඊටත් පසු මා ඇස ගැටුණේ අයියාත්, මල්ලීත්, මාත් මෙතෙක් ඇඳි සියලු චිත්‍ර කඩදාසි මිටිය ද අප ඇඳ මත තබා ඇති ආකාරයයි...!!

තාත්තා ජල කඳ මැද යෝධයකු මෙන් සිටගෙන සිටිමින්, මහ ගංවතුරේ පීනා එන සර්පයන් ඇඳට නැග ගනු වළකණු පිණිස කෝටුවක් ද ගෙන සීරුවෙන් අවට බලමින් සිටියේ ය.

අද ද විවෘත ආර්ථිකය නම් වූ මේ මහ ජඩ, පල්, ඔද්දල් ගංවතුර පහර ඔස්සේ ඇඳී එන නෙක නෙක වෙස් ගත්, නෙක පාටැති සර්පයින්ට වඩා උන් මොන තරම් සුන්දරදැයි, අහිංසකදැයි චැටහෙන්නේ අද ය..!!

Share/Bookmark

Monday, August 11, 2014

වැහි කාලය පැමිණීම



අම්පාර යනු අතිශය ශුෂ්ක, වියළි, දුහුවිල්ලෙන් පිරි, වියළි සුළඟින් යුක්ත නමුත් අතිශයින් සාරවත් මෙන් ම සතා සීපාවාගෙන් ගහණ ප්‍රෙද්ශයකි.

පෑවිලි කාලයට ගහ කොළ පමණක් නොව වැටි අමුණු පවා වැලි පෑදෙන තරමට වියළී යයි. පායන කාලයේ සුළඟ හරි මැර ය... ප්‍රචණ්ඩ ය...දුහුවිල්ලෙන් සපිරි ය...වියළි ය. අම්පාර වැව පමණක් නොව සේනානායක සමූද්‍රය ද අඩිය පෙනෙන තෙක් සිඳී යයි. එවිට එහි පතුල ඉරි තැලී, පතුරු ගැලවෙයි.
වැහි කාලය පැමිණිවිට සියල්ල කණපිට හැරෙයි.....! දවස පුරාම හීල් සුළං පතකිනාතර, අහස ද තෙතබරි ව ඇඬූ කඳුලෙන් මෙන් වෙයි. වහින්නට පටන් ගත් විට වහින්නේ ද ලවක් දෙවක් නැති ව ය...එක සීරුවට දවස් දෙකක් පමණ ඇද හැලුණු විට අඩි පාරවල් පමණක් නොව තාර නොදැමූ මහපාරවල් මැද ද කාණු සෑදෙමින් බොර පාට මහ ජල කඳන් ගලා බසියි. වියළී, දුහුවිල්ලෙන් වැසී දුඹුරු පාටට තිබුණු මහ ගස් මෙන් ම පොඩි ගස් ද, ඉලුක් මානා යායවල් ද, සියල්ල සෝදා නා පිරිසිදු වී, කොළ පාටින් බබලන්නට පටන් ගනියි. අප ඇවිදින විට ඇඟිලි කරු අතරින් චිරි චිරි ගාමින් මඩ පනියි. ලොකු පුංචි හැමගේ ම පාහේ ඇඟිලි කරු අතර, තුවාල ඇති වෙයි. වැඩිහිටියන් ඊට කියන්නේ දියමිටියන් කනවා කියා ය. නමුත් පසු කාලීන ව අප සෞඛ්‍ය පාඩමේදී උගත්තේ ඒ කොකුපණුවන් අප ඇඟ තුළට ඇතුල් වෙන ආකාරය එය ය කියා ය. කොකු පණුවාගේ මුඛය කොක්කක් වැනි ය. ඌ අප බඩවැල ඇතුල් පැත්තේ එල්ලී සිටිමින් අප රුධිරය උරා බොයි. කොකු පණුවන් අධික ලෙස සිටින විට දරුවන්ගේ අත පය කේඩෑරි වී, බඩ ගෙඩි කල ගෙඩි මෙන් නෙරා එයි. එවිට කියන්නේ මාන්දම ය කියා ය. සිදුවන්නේ රක්ත හීනතාවය ය. කොකු පණුවා ඉතා කුඩා වුව ද පටි පණුවා යාර ගණන් දිගය. ඌ ද අපේ ආහාර මාර්ගයෙන් ම ඇඟ තුළට ඇතුල් වී, බඩවැල් ආශ්‍රිත ව පැල පදියම් වෙයි. කොකු පනුවා බඩවැල තුළ බිත්තර දමයි. මේ බිත්තර මළ සමග පිටතට එයි. එසේ පැමිණෙන බිත්තර අධෝ මාර්ගයේ කෙළවර තට්ටම් දෙත හා වන තැන පැල පදියම් වූ විට අධික කැසිල්ලක් හට ගනී. මේ කැසිල්ල හරි දරුණු ය. කසන්නේ ඇඹරි ඇඹරී ය...!! අධික දාංගලය සහිත ව, හැම විට ම දැඟලිල්ල සහිත හිච්චන්ට “මූට කිරි පනු ගාය හැදිලා“ ය කියන්නේ ඒ නිසා ය. ..!! මේ කිරි පණු බිත්තර පොලොවට එකතු වන්නේ තැන තැන මළ පහ කරන නිසා ය...අම්පාරේ අපට නොයින්ද අප්පා කොමෝඩ්...!! අපේ වැසිකිළි සමහර විටෙක අක්කර කාලක් පමණ විසා ල ය..!! සොබා සෞන්දර්යයෙන් සහ මනා වාතාශ්‍රෙයන් ද අනූන ය. කිරි පණු පමණක් නොව තවත් අටෝ රාසියක් පණු බිත්තරවලින් ද ගහණ ය. වැහි රැල්ලක් වැටුණු සැණින් මේ බිත්තර පුපුරා, කීටයන් එළියට එයි. උන් පිළව් අවධිය ගෙවන්නේ මඩ වතුරේ ය. සුහුඔුල් පණුවන් තණ කොළ අග්ගිස්සේ මෙන් ම මඩ රැළි අතර ද සැඟව මානාගෙන සිටින්නේ වාහකයකු එන තෙක් ය. චිරි මඩේ සිටින කොකු පණුවෝ පෙඟී බුරුල් ව ඇති ඇඟිලි කරු අතරින් සිදුරු සාදාගෙන අපේ රුධිර පද්ධතියට ඇතුල් වෙයි. රුධිර මාර්ගය හරහා පෙණහැල්ලට උන් පැමිණි විට කැස්ස ඇකිවෙයි. කහින විට මතු වන සෙම මත පණුවෝ සිටිති. උන් යළි අපේ ආහාර මාර්ගයට ඇතුලු වන්නේ මේ සෙම ගිලීම නිසා ය. ඉන් පසු උන් නවතින්නේ පෝෂණයෙන් අනූන බඩවැල් ආශ්‍රිතව ය.

හැම වැහි කාලයකට ම පසු අපට පණු බේත් බීම අනිවාර්ය වෙයි. පිරිසිදුකම ගැන නොසළකන සමහර දරුවන්ගේ ගුද මාර්ගයෙන් පණුවන් ගුලි පිටින් ඇද වැටෙනු අප ද දැක ඇත්තෙමු. සමහර පණු ගුලි මිට මෙළ වූ අතක් තරම් විශාල ය...!
වියළි කිලයේදී අප අත්දකින තවත් අරුමයක් වන්නේ මළ පහ කළ විට, අසූචි තුළින් කුරුමිණියන් මතු වීම ය. ඒ අපිරිසිදු පරිසරයෙන් අප ආහාර මාර්ගයට පිවිසෙන කුරුමිණි බිත්තර, ආහාර මාර්ගය තුල දී සිය ජීවන චක්‍ර සපුරා, අසූචි සමග පිටතට පැමිණීම ය. එසේ අසූචි මතින් කුරුමිණියන් එන ළමයින්ට “කුරුමිණි මාන්දම“ හැදිලායැයි කියති...!

කාලයක් පෑවිල්ල අල්ලා සිට වැස්සක් ඇද හැලුණු විගස ම ඊ ළඟට එන දරුණු ම වසංගතය වන්නේ මදුරුවන් ය...මදුරු බිත්තර මොන තරම් පෑවිල්ලකට අසු වුව ද නොනැසී පවතියි. වැහි රැල්ලක් වැටුණු විගස ම මේ බිත්තර පුපුරා කීටයන් ජල කඩිති මත අරක් ගනියි. ඉතා ම ඉක්මණින් පිළවුන් බවට පත් වන උන්, දින දෙක තුනකින් සුහුඹුල් මදුරුවන් ව, ගම් නියංගම් ආක්‍රමණය කරන්නට පටන් ගනියි.
මදුරු දැල් නැති, කෘමි නාශක වර්ග නැති සුවහසක් ජනයා මේ මදුරු ආක්‍රමණයන්ට ගොදු වන්නේ ඉතා පහසුවෙනි. ඉනික්බිති මැලේරියාව අති සීඝ්‍රෙයන් පැතිරෙන්නේ මේ මදුරුවන් නිසා ය. මදුරුවන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට හැම ගෙයක ම පාහේ ගිණි කබල් මගින් වියළණ ලද මදුරු තලා ගස් පුළුස්සා දුම් ගස්සවනු ලබයි. නමුත් හැම විටෙක ම ජය ලබන්නේ මදුරුවා ය...

මේ මොන අලකලංචි තිබුණ ද අපට වැහි කාලය අතිශයින් සුන්දර ය...
මොන බැණුමක් ඇසුන ද වැස්සේ තෙමෙන එක මාර ආහ්ලාද ජනක ය...වැඩියෙන් ම අපට බණින්නේ ආච්චී ය...තෙමුණු කුකුළන් මෙන් සිටින අප ව කැඳවා, බැණ අඬ ගසමින්, ඇඟට හිර කරගෙන, හඩු සාලුවකින් ඔලුව පිසින විට ඇති වන ආදරය වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි ය...
ඊටත් වඩා මන නන්දණීය, පරම සුන්දර, වීර ක්‍රියාව වන්නේ, දෙගොඩ තලා ගලා බසින, හද්දා බොර පාට, මඩ වගුරුවල බැස, ජබු ගසමින් මී හරකුන් මෙන් මඩ නෑම ය...එසේ නාන්නේ සියලු ඇඳුම් උණා දමා හද්දා නිරිවස්තරයෙන් ය...!! ඊට කොලු කෙළි බේදයක් ද නැත.
එසේ මඩ කරියන් මෙන් මඩ නාමින් සිටින අතරවාරයේ තාත්තා පැමිණ, එකෙක් අත් බාහුවෙන් අල්ලා ඔසවා, තට්ටම පුරා පුපුරු ගසන්නට දෙන අතුල් පහර ඊටත් වඩා සුන්දර ය...
ඊටත් වඩා ජොලි ම වැඩේ වන්නේ සියලු ඇඳුම් පොදි බැඳ ගුලියක් මෙන් පපුවට තුරුලු කර ගෙන, මීක් සද්දයක් නැති ව, හිස බිමට හරවාගෙන, හිසේ සිට මඩ බේරි බේරී, හද්දා නිරිවස්තරෙන් ගෙදර යා ම ය...!!

අදත් අප මේ දැන් සිටින පැති පළාත්වලට ද ඒ වගේ ම වැහි ඇද වැටෙයි....
කාපට් කරන ලද මහ පාර දෙපසින් කලු පාට කුණු වතුර කඳන් ගලනු පෙනෙයි. නමුත් ඒවා මඩ සුවඳ නැත...
කොකු පනුවන් ද ඇඟ උස්සාගෙන අප එනතෙක් බලා සිටිනු ඇති..අනේ ඒත් වාහනයෙන් බැස කෙසේනම් උන් ළඟට යන්නද..!!
සපත්තු සෙරෙප්පු ගලවා ඇවිද්දොත් ඇඟිලි කරු අතරින් චිරි චිරි ගාමින් මඩ පණිනු ඇති. නමුත් ඒවා මඩ පාට නැත.. ඩීසල් දුමාරය සහ තාර දුහුවිල්ල නිසාවෙන් ඒවා කළු පාට වී තිබේ. ඒවායේ කොකු පණුවන්  තියා බැක්ටීරීයාවක්වත් සිටින්නට බැරි ය...!
වැස්ස වැටී අවසන් ව, ඊ ළඟ පෑවිල්ල අරඹනා විට ලැබෙන අධික පැණි රසැති, දම් පාට පණු බේත් සුඟක රස බලන්නට ආසා හිතෙයි...

අනේ ඒත් දැන් කොයින් ද අපට එහෙම වාසනාවක්...!!??

Share/Bookmark