Wednesday, December 1, 2010

21. පිරිත් ගෙදර ලක ලැහැස්තිය.

(මේ පින්තූරය ලොකුවට බලන්නට නම් ඩබල් ක්ලික් කරන්න)

සිංහල අවුරුද්ද උදාවන ළකුණු හැම අතින් ම පහළ වුව ද එය අපට මහා අමුත්තක් වූයේ නැත. ඒ අවුරුද්ද ගැන කිසිදු හාංකවිසියක් අප සිත් තුළ නොමැති වූ බැවිනි. ඉඳ හිට මුළු පලාත ම ගිගුම් දෙමින් රතිඤ්ඤා හඩක්පැතිරෙයි.ඉන් අප සිතට කිසියම් ආලෝලනයක් ලැබුන ද, එහි බියකරු හඬට අප තැති ගන්නමෝ වෙමු. එනිසා රතිඤ්ඤා හඬ ඈසුණු සැණින් අප සැවොම දෑතින් කන් වසා ගන්නෙමු. නමුත් ඒ වන විට අපට රත්ඤ්ඤයේ හඬ ඈසී අවසන් ය.

අවුරුද්ද නිසා අපට අලුත් ඈඳුම් ලැබුණ බවක් මට යාන්තමට මතක ය. අවුරුද්ද දවසේ ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදරට ලොකු තසිම්වල කැවිලි පෙවිලි අරගෙන එන සමහරු "අනේ මේ සප්පයන්ට මොන අවුරුදුද" යැයි කියන්නේ ඈයි දැයි මට තේරෙන්නේ නැත..ඒ ටික දොහේනම් අපට කෑමෙන් බීමෙන් කිසිදු අඩුවක් වූයේ නැත. පිට්ටනියට වැද ඔහේ ඉබාගාතේ ඈවිද ගිය ද, ඒ පිට්ටනිය සුවිසල් පිට්ටනිය වටා තිබෙන කිසියම් හෝ ගෙයකින් පැමිණ අප ව රැගෙන ගොස් කන්නට බොන්නට දෙයි. මම ලැබෙන දෙයක් කමි. බොමි. ඉන් එහාට කිසි දෙයක් මට සිහි වන්නේ නැත...

ලොකු තාත්තලාගේ ගෙයි සාලයේ ගොඩ ගසා තිබූ ලී කණු සහ පරාලවලට පණ එන්නට පටන් ගත්තේ මේ අවුරුදු කාලය අවසන් වූවාට පසු ව ය. හැමදා ම හැන්දෑවට අන්කල්ලා පිරිසක් එහි පැමිණෙයි. කඩදාසි මත නෙක නෙක ලියවැල් සහිත කටු සිත්තම් අඳින්නේ අපේ තාත්තා ය. ලොකු තාත්තා වැඩි හරියක් කරන්නේ සුරුට්ටුව හපමින් අරයාට මෙයාට උපදෙස් දීම ය. අනෙක් අය දිගු ලී දඬු හරස් කරමින් සාලය මැද්දෑවේ ලොකු අට්ටාලයක් තනති. "අනේ චූටි පුතේ..ඕංංංං එතනින් පොඩ්ඩක් අල්ලන්න..." සාලය මැදින් අලස ව ඇවිදින අපට යමෙක් කියයි. එය මට මහ මෙරකි. මම වහා පැන දැව දණ්ඩක කෙළවරින් අල්ලා ගනිමි. නමුත් කරන්නේ කුමක්දැයි මට වැටහෙන්නේ නැත..තාත්තා චිතු අඳින තැනට යන මම ඇන බාගෙන ඌට්ටුව ද ගසා ගෙන බලා සිටිමි. තාත්තා පැන්සල අතින් අල්ලන්නේ එහි බඩ මැද්දෙනි. ඉන් පසු ඉතා ම ළා පාටින් සුදු කඩදාසිය මත යමක් සටහන් කරයි. මෙසේ කුරුටු ගාන ඔහු අවසන යළි පැන්සලයෙන් ඒ කුරුටු රේඛා මත තද ඉරි අඳියි. එවිට එහි මැයවන්නේ අපූරු චිතු සටහනකි. ලොකු තාත්තා එතැනට එයි. සුරුට්ටුව කටින් එළියට ගෙන කැඩුණු දත දිවෙන් පිරිමදියි. එකළ තරමක් පෑදී ගෙන එන තට්ට රවුම අත ගායි."ආලවට්ටං දැම්ම වගේ නෙමෙයි කපන්නත් පුලුවං යවන්න ඹ්න.." කියයි. මම සීරුවට තාත්තාගේ මුහුණ දෙස බලමි. තාත්තා කිසිවක් ම කියන්නේ නැත.

ලොකු ලෑල්ලක් බිම එළා දැන් ලොකු තාත්තා ලක ලැහැස්ති වෙයි. තුන් හතර දෙනෙක් පැමිණ සුදු කඩදාසි එක පිට එක සීරුවෙන් අතුරයි. ලොකු තාත්තා ඒවා අතින් පිරිමැද එහි ඇති රැළි පිස දමයි. තාත්තා ඇඳි චිත්‍රය එලන්නේ මේ කඩදාසි තට්ටු කිහිපය මත ය. ඉන් පසු කුඩා ඈණ හතරක් ගෙන කඩදාසි තට්ටුවේ හතර කොනෙන් ගසන්නේ කවුරු හරි ය. දැන් ලොකු තාත්තා ළඟ ඈති මල්ලකින් ආයුද ගොන්නක් ගෙන පිළිවෙලට ළඟින් තියා ගනියි. ඒවා එක එක හැඩැති නියන් ය. "ඕයි මෙන්න මේක පොඩ්ඩක් මුවාත තියපං පරිස්සමිං.." ලොකු තාත්තා අපේ තාත්තාට කියයි. ලොකු තාත්තාගේ එක ම මල්ලී අපේ තාත්තා වුව ද ඔහු කවරදාකවත් තාත්තාට මල්ලී යැයි කියනු මා අසා නැත. ඔහු හැමට ම කතා කරන "ඕයි" යන්නෙන් තාත්තාට ද ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ ය. ඉතා ම කලාතුරකින් ලොකු තාත්තා අපේ තාත්තාට "ගුණතිලක" යැයි කියයි.

දැං ලොකු තාත්තා බර වැඩ ය. අපට ඇසෙන්නේ තාලයකට ඈසෙන ටොක් ටොක් හඬක් පමණ ය. ලීයකින් සෑදූ අතකොලුවකින් ඔහු නියනේ ඉහළ කොටසට තට්ටු කරයි. මෙසේ දෙතුන් විටක් තට්ටු කරන ඔහු කඩදාසි තට්ටුවෙන් කොටසක් ඉහළට උලුල්පා නියනෙන් ම පැත්තකට තල්ලු කරයි. නියන් පහරට තැලුණු මේ කඩදාසි කැබලි ඇත්තේ එක ගුලියක් ආකාරයකට ය. අපට මේ වීසි කරන ගුලිය මහාර්ඝ වස්තුවකි. එය බෙදා ගන්නට ලොකු පොඩි වෙනසක් නැති ව, එක පොදියට වැටෙමින් අප පොර අල්ලන්නේ ඒ නිසා ය. අත කොලුව ඉහළට ඔසවමින් ලොකු තාත්තා සැර දමයි. "දුහ් මෙතනිං.." නමුත් අප යළිත් හරි බරි ගැසෙනවා මිස දුව යන්නේ ද, එතැනින් එහාට අප එළවන්නේ ද නැත.

මෙසේ කැටයම් කැපූ කඩදාසි තට්ටුව ම අවසන් කළ විට ජයග්‍රාහී සිනා රැල්ලක් ලොකු තාත්තාගේ මුහුණේ ඇඳෙයි. අවට සිටින්නන් සියලු දෙනා ම ලොකු තාත්තාට ගෞරව කරන්නාක් මෙන් හිස නවා සිනා රැල්ලකින් සංග්‍රහ කරයි. වසර 45ක් ගෙවී ගිය ද මට ඒ සිනාවන් තවමත් මතක ඇයි දැයි කියන්නට මම දන්නේ නැත.

තාත්තා ද අනෙක් අංකල්ලා ද කැටයම් කැපූ කඩදාසි සීරුවෙන් වෙන් කරයි. ඒ අතර කෙනෙක් සාදා ඇති ලී රාමු මත පාප්ප ගායි. ඒ මත කැටයම් කඩදාසිය අලවන්නේ අපේ තාත්තා ය. ලී රාමුව මත මේ කටයමි කඩදාසිය ඈලවූ පසු අපට පෙනෙන්නේ මහත් ආශ්චර්යයකි ගලස ය. සුදු කඩදාසියේ හිල් අතරින් ඇතුළත පෙනෙයි. එය අතිශය විශ්ව කර්ම වැඩකි. මෙසේ විවිධාකාර වූ ලියවැල් රටා සහිත කඩදාසි ඈලවෙන අයුරු මම ඌට්ටුව ද ගසා ගෙන බිම ඈනතියාන බලා සිටිමි. ඉඳ හිට දැඩි නිදිමත නිසා මගේ හිස කඩා වැටෙයි. මම ගැස්සී යළි අවදි වෙමි. මෙසේ දෙතුන් විඩක් සිදු වෙයි. "යනෝ ගිහිං නිදා ගන්නවා..." තාත්තා කියයි. මම වට පිට බලමි. මා වැනි ම කිරන්නෝ තුන් හතර දෙනෙක් අවට සිටියි. මම ඔලුව කසමි. තදින් ඇඟිල්ල උරමි. ඒ එතැනින් යන්නට ඈති අකමැත්ත නිසා ය.

මඳ වේලාවක් ගත වත් ම මට මගේ ඈඟ පුරා මකුළු දැලක් දැවටෙනවා සේ දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඒ සමග සර බර ගාමින් කඩදාසියක් පහසුවෙන් ඉරෙන හඬක් ද සිහිනෙන් මෙන් මට ඈසුනේ ය. ඊට ගත වන්නට ඈත්තේ මිලි තත්පර කිහිපයක් විය යුතු ය. "උදුලා...මෙන්න මේ කාලකණ්නි ටික කොහේට හරි ගිහින් දානවා...!!!" ලොකු තාත්තා මහා හඬින් ලොකු අම්මාට කෑ ගසනු ද මට ඇසෙයි. "අනේ මේ අසරණයන්ට එහෙම කියන්න එපා.." ලොකු අම්මා ද ටිකක් සැරෙන් කියමින් සාලයට එන්නී ය. මේ සියල්ල මට ඈසෙන්නේ සිහිනයෙන් මෙනි. සැබවින් ම සිදු ව ඇත්තේ නිදිබර මං ගුලිය කැටයම් කපා ඇලවූ පිරිත් මණ්ඩපය තුළට වැටී ඇත්තේ කැටයමක් ද ඉරාගෙන ය. තාත්තා කිසිවක් ම නොකියා මා ඔසවා ගන්නේ ද ගුලිය පිටින් ය.

දැන් මම ඇඟිලි උරන්නේ නැත. නමුත් අධික ව වෙහෙස ව ඇඳට වැටුණු විට නින්දත් නොනින්දත් අතරේ දී තාත්තා මා ඔසවා ගෙන ගිය අයුරු මට දැනෙන්නට පටන් ගනියි. එවිට මට ලැබෙන්නේ අතිශය සුවදායී නින්දකි....!!!

Share/Bookmark

Tuesday, November 30, 2010

20. සෙල්ලම් කාලය.

මළ ගෙදර වැඩ කටයුතු සියල්ල අවසන් වු, කාලය ගලා ගියේ ඉතා සෙමිනි. අපගේ පාසැල් ගමන ද අතර මග ඈන හිට තිබින. කිසිදු කනස්සල්ලකින් තොර ව අපට කාලය ගත කර හරින්නට ඈවැසි හිතකර පරිසරයක් මවමින් ලොකු තාත්තලා සිටි නිවාස සංකීර්ණයේ ඉදිරිපිටින් දැවැන්ත ක්‍රීඩාංගණය අපට රිසි සේ දුව පැන ඈවිදින්නට අවස්ථාව ලබා දුන්නේ ය. ලොකු තාත්තාගේ දරු මල්ලන් ද නිරන්තරයෙන් අප සමග ම විය. ඒ මාර්තු මාසයෙන් පසු එළැඹි අවුරුදු නිවාඩු කාලය බැවින් කාටත් පාසැල් ගමණක් තිබුනේ නැත.

අපි උදෑසන අවදි වූ වෙලේ පටන් ඇති පදම් පිට්ටනියේ සෙල්ලම් කළෙමු. දහවල් වෙත් ම දැඩි හිරු රශ්මිය දරා ගත නොහෙන අවස්ථාවක, පිට්ටනිය වටා ඈති ඕනෑ ම නිවෙසක මිදු​ලකට යන්නට ද, ගසක නගින්නට ද, කිසිවකු අපට තහංචි පැනවූයේ නැත. එනිසා අපි ඇති පදම් අවුරුදු කාලයේ පළ දරන නෙක තුරු ලතාවන්ගෙන් අසීමිත පළ ප්‍රයෝජන ලැබුවෙමු. හැම වත්තක ම මිදුලේ වූ පේර ගස්, අඹ ගස්, දෙලුම් ගස්, අප අත නොහැරියෙමු. තරමක් විසල් අඹ ගස් මත අපට නගින්නට අවසර නැති වුව ද වසන්තයියා ප්‍රමුඛ අය්යලා කාණ්ඩයක් ම අපට ද සමෝසමේ අස්වැන්න බෙදා දුන්නෝ ය.

මේ ගස් අතරින් වඩාත් ම මගේ සිත් ගත්තේ නොඋස් වැටි නාරටි මත්තේ ඇදී යන "පඩ" වැල් කෙරෙහි ය. එහි සෑදෙන්නේ කුඩා ගෙඩි විශේෂයකි. ප්‍රමාණයෙන් ලොකු මිදි ගෙඩියක් තරම් ය. කොළ පැහැති ඒ ගෙඩිය මත්තේ කැකිරි ගෙඩියක මෙන් ම වූ කහ සහ කොළ පාට රටාවන් විය. මේ ගෙඩි ඉදුණු විට වඩාත් කහ පැහැ වූ අතර, එය මිරිකත් ම "පුහ්.." හඬින් පුපුරා යයි. එය පඩ නමින් හැඳින්වෙන්නේ ඒ නිසා විය යුතු ය. මේ පිපිරුණු ගෙඩිය තුළ ඇට රාශියකි. එය මාංශල ය. ඒ කියන්නේ ඇට වටා ලොඳයක් සහිත ය. .....අම්මා එහි මිහිරි රසය...දැනුත් මගේ රස නහර පිනා යයි. "පුහ්.. පුහ්.." ගා පඩ පුපුරවන්නටත්, එහි ඇට සූප්පු කරන්නටත් මම ඉමහත් කැමැත්තක් දැක්වීමි.

මේ අල්ල පනල්ලේ යළිත් වරක් ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදරට පිරිස් එක් රොක්වනු මට දැනෙන්නට විය. සැවොම හරි කඩිසර ව ලොකු ලොකු මළුවල එල්ලාගෙන යම් යම් දේ ගෙනැවිත් දෙයි. ලොකු අම්මාගේ උදව්වට අවට නිවැසියන් ද හරි හරියට පිහිට වෙයි. ඉන් ගොඩගේ ඇන්ටිත්, මට නම අමතක ද්‍රවිඪ කාන්තාවකුත් ප්‍රධාන ය. ඒ, ඒ දෙන්නා ලොකු තාත්තලාගේ ගේ දෙපැත්තේ අය නිසා ය. මේ දෙදෙනා ම හරි කරුණාවන්ත ය. අප දකින හැම මොහොතක ම අඩු ම තරමින් අපගේ හිස හෝ අත ගාන්නී ය.

ලොකු තාත්තා කච්චේරියෙන් මිදී ආ විගස සරමක් ඈඳ ගෙන කළු සුරුට්ටුව ද ලෝඩ් කරගෙන, සාලයේ සිටින අන්කල්ලා දෙතුන් දෙනා සමග බර සාක්ච්ඡාවක නියැළෙයි. විටෙක එය ඉංගිරිසියෙනි. විටෙක දෙමළ බස ද ඇසෙයි. නමුත් සියලු සිනා හඩවල්නම් අනිවාර්යයෙන් ම සිංහලය...!!!

තාත්තා මේ සමාගමයට එකතු වන්නේ තරමක් රෑ බෝ වූ පසුව ය. ඒ තාත්තා සිය සයිකල් සවාරිය අවසන් කරන්නේ බොහෝ සවස් යාමයේ නිසා ය. "ඇත්ත" පත්තර පෙට්ටිය සහිත බයිසිකලය බිත්තියට හේත්තු කරන තාත්තා, අප දෙස බලා සිනාසෙයි. නමුත් කිසිවක් කියන්නේ නැත..සැතැපුම් 30, 40ක් බයිසිකල් පැද්ද විට කුමන තරමෙක මහන්සියක් සෑදෙන්නේ දැයි අපට තක්සේරුවක් නැත. මෙසේ මඳ වේලාවක් නිස්ශබ්ද ව සිටින තාත්තා පත්තර පෙට්ටිය ඇර, ඉන් පාර්සලයක් ගෙන අප දෙසට දිගු කරන්නේ "ආ.." කියමිනි. එය අප කවුරුන් හෝ විසින් අතට ගනු ලබයි. ඒ අප හෝ වසන්තයියලාගේ අය හෝ විය හැක. එසේ දෙන ගමන් ම ඇඳ සිටින අත් කොට කමීසයේ බොත්තම් ගලවයි. එවිට දහදිය සුවඳක් පැතිරෙයි.. එහි සුවඳ මේ යැයි කියන්නට මට නොහැකි වුව ද, එහි සුවඳ ඔබට කියන්නට මගේ වදන් කොස්ස පොහොසත් නොවූව ද, එය ලියන්නට තරම් අකුරු ලොව කිසිදු භාෂාවෙක නොමැති වූව ද, අදත්, තාත්තා දුරකතනයෙන් අප ඇමතුවත්, ඒ දහදිය සුවඳ ඒ අයුරින් ම මම ආඝ්‍රාහණය කරන්නෙමි.

තාත්තා ඇඟ සෝදන්නට ගිය විට බයිසිකලය වසන්තයියා සතු වෙයි. ඔහු එහි පොල්ල යටින් කකුළ දමා ගෙන එක් පාදයක් බිම දිගේ අද්දවමින් මිදුල පුරා පැඩල් කරයි. අපි එහි පිටුපස අල්ලාගෙන දුවන්නෙමු. විටෙක එය අප සියලු දෙනා ම සමග බිම ඇද වැටෙයි..එවිට වසන්තයියා මුහුණ නපුරු කර ගෙන " ඕයි.."" ගායි. එවිට අපි තරමක් පසු බසින්නෙමු.. යළි වසන්තයියා බයිසිකලය පැඩල් කරයි. එය පදින්නට තරම් ඔහු ලොකු නැත. ඒ නිසා කරන්නේ එක් පැඩලයක් පමණක් බාගෙට කරකවමින් තල්ලු කර ගෙන යාම ය. නමුත් කිහිප දිනෙකට පසු ඔහු තනි පැඩලයක නැග මඳ දුරක් බයිසික​ලයෙන් යාමට තරම් හපනෙක් විය. පසු ව එය පිට්නිය වටා යාමට තරම් දියුණු විය. දැන් අපට බයිසිකලය අල්ලාගෙන පස්සෙන් දුවන්නට බැරි ය. මන්ද වසන්තයියා පවනට බඳු වේගයෙන් තනි කකුලෙන් බයිසිකලය පදින නිසා ය. මේ බයිසිකල් පැදිල්ල ඉතා ඉක්මණින් අවසන් වූයේ ඔහු දවසක පිට්නිය මැද්දෑවේ ඇද වැටුණු නිසා ය...!! එදා තාත්තා ද, ලොකු තාත්තා ද පිට්ටනිය මැදට දුව ආවේ ය. දණිස්සේ විසාල රතු පැල්ලමක් ඇඳෙමින් තිබුණ ද, වසන්තයියා ඇඬුවේ නැත. නමුත් ඔහුගේ දෙකම්මුල් පුරා ලොකු කඳුළු කැට දෙක තුනක් ම බේරෙමින් තිබිණි. බයිසිකලය අයිතිකාර තාත්තා කිසිවක් නොකීව ද කඳුළු පෙරණ වසන්තයියාගේ පිට මැද්දෑවට තඩි පහරක් එල්ල කළේ ලොකු තාත්තා ය. ඒ පහර වැදුණු සැණින් එක් අතක් යටින් ද, අනෙක් අත් උඩින් ද යවමින් පිට අතුල්ලමින් වසන්තයියා ඇඹරුණු අයුරු මට තාම මතක ය. තාත්තා බයිසිකලය තල්ලු කරගෙන ආවේ දෙකකුල් මැදට හැඬලය තබා එහි ඇද ඇරීමෙන් පසු ව ය. ලොකු තාත්තා මොනවාදෝ සැරෙන් කියමින් තාත්තා පසු පසින් ආවේ ය. ඔවුන් තරමක් දුර යන්නට ඈර, ඇඹරෙමින් සිටි වසන්තයියා මහ හඬින් "තට්ටයා...." යි කෑ ගෑවේ ය. එවිට ලොකු තාත්තා "හ'හ්" ගා හිනා වුණේ ද වෙන කිසිවක් කරන්නට බැරි නිසා විය යුතු ය.

ඈඟ පත සොදා ගත් පසු ව තාත්තා ද සාලයේ සමාගමයට එකතු වෙයි. රෑ බෝ වී ඈති බැවින් අප ද ඇඟ පත සෝදා ගන්නෙමු. නමුත් ආච්චී විසින් අප බලෙන් අල්ලාගෙන ගොස් සෝදා දමනවා ය කියා එය නිවැරදි විය යුතු ය.

දෙවන තුන්වන දවස්වන විට සාලයේ මේස පුටු ඉවත් ව, දැව දඬු ගොන්නක් ආරූඪ විය. ඒ පිරිත් මණ්ඩප්පයක් සාදන්ට යැයි අපට කීවේ වසන්තයියා ය. සුදු පාට සව් කඩදාසි වැනි විසාල කඩදාසි ගොන්නක් ගෙන ආවේ වාහනයකිනි. කඩදාසි බාන තෙක් ඒ වාහනය එළවන්නට අපට බාර විය. අපි එකිනෙකා රියැදුරු අසුනේ වාඩි වී චිසල් ස්ටියරින් වීලය දෙපැත්තට කරකවමින් "ඇංංංං..ඈැැංංංං..." ගාමින් කටින් වාහනය එළැවූයෙමු...!!




Share/Bookmark

Saturday, November 13, 2010

19. වසන්තයියා.

වසන්ත අයියා අපේ අයියාට වඩා වසරකින් පමණ වැඩි මහල් ය. නමුත් අයියාත් වසන්තයියාත් අකුරු කළේ එක ම පන්තියේ ය. වසන්තයියා අද මෙන් ම එකල ද ජොලි පොරකි. එමෙන් ම හේ විශිෂ්ට චිත්‍ර ශිල්පියෙකි. විවිධ මිනිස් රූප හා සත්ව රූප අඳින්නට ඔහු ඉතා දක්ෂ ය. ඔහු එය වැඩි දියුණු නොකළේ අවාසනාවකට යැයි මට සිතේ. එකළ වාහන නොතිබූ යුගයේ ඔහු පුෂ් බයිසිකල් පිස්සෙකි. කටට නිවනක් ඇති හැම විටෙක ම ඔහු බයිසිකලය පස්සේ ගසා ගෙන ගම පුරා රවුම් ගසයි. හේ හැම විට ම කාට හෝ උසුළු විසුළු කර, ඹවුන් කෝප ගන්වයි. නම් පට බඳියි. ඊට වයස් තරාතිරමක් නැත. ඔහු අඳුනන කවුරු හෝ අඳුන්වන්නේ පටබැඳි නමකිනි. හන්දියේ ගල් බණ්ඩා, අංකල් ගොට්ටා මට හෙඳ හැටි මතක නම් දෙකකි. හන්දියේ ගල් බණ්ඩා කීවේ පොලීසියේ බණ්ඩා රාළහාමිට ය. අංකල් ගොට්ටා කීවේ අල්ලපු ගෙදර ගොඩගේ අංකල්ට ය.

ඊටත් අමතර ව ඔහු අප හැමට ම විවිධ නම් පට බැන්දේ ය. ඔහු අප අමතන්නට භාවිතා කළේ ද ඒ නම් ය. මට කීවේ කුකුල් කියා ය. ඒ මගේ නම උපුල් වූ නිසා ය. ඉඳ හිට මා ළඟින් යන අතරේ මේ හාදයා "කුක් කු කූ" කියමින් හඬලයි. එ ් මා කෝප ගන්වන්නට ය. ඉතිං මම ඔහු පස්සේ පන්නමි. ඔහු හැල්මේ දිව යයි. යන අතර වාරයේ ඉදිරියට හමුවන කාට හෝ තවත් නමක් කියයි. දැන් මා නැවතී එයා වසන්තයියා පස්සෙන් දුවයි.

වසන්තයියාගේ නිබඳ ප්‍රහාරයට අසු වූයේ අනිල් අයියාත්, සුදු නංගීත්, බාල මල්ලී චන්දනත් ය. ඒ ඔවුන් හැම විට ම ඊට එරෙහි ව යුද ප්‍රකාශ කරන නිසා සහ නඩුව ලොකු අම්මා ළඟට ගෙන යන නිසා ත් ය. හේ විටෙක "ටිං ටිං" ගායි.. එසේත් නැතිනම් "අන්න ලේනෙක්" කියයි. එසැණින් අනිල් අයියා පරල වෙයි. ද්‍රවිඩ බසින් ​අනිල් කියන්නේ ලේනාට ය. අනිල්අයියා අතට අසුවන යමක් ගෙන දමා ගසයි. විටෙක එය වදින්නේ අහක ඉන්නා කාට හරි ය. එවිට මහා අඳෝනාවක් නැගෙයි. එසැණින් ලොකු අම්මාගේ හඬ ගගන තලය පුරා පැතිරෙයි. "ඔය ළමයිංව කන්නෙ නැතුව නිකං ඉන්නව ලොක්කා"

ලොකු තාත්තා සිටිනා වෙලාවන් හි දී මේ ආරෝව වඩා උස් ව නැඟෙයි. ඒ නඩුව ලොකු තාත්තා ළඟට ගෙන යන්නට ඕනෑ නිසා ය. " නිකං ඉන්නව ලොක්කා" තරමක් සැරෙන් ලොකු තාත්තා කියයි. එවිට අනෙක් පාර්ශ්වයට හරි සන්තෝස ය. "ඈද්ද..ඈද්ද.." කෙනෙක් කියයි.."අද දවල් ම හඳ පායලානෙ". වසන්තයියා කට උල් කරමින් කියයි. ඒ ලොකු තාත්තාට ය. ලොකු තාත්තාගේ හිස මැද්දෑවේ හඳ පෑවුවාක් මෙන් තට්ටය පෑදී තිබුණි. ඒ තට්ටය තෙල් ගා පොලිෂ් කළාක් මෙන් දිලිසෙයි. අපි ඒ අත ගා බලන්නට හරි කැමැත්තෙමු. ඊට ලොකු තාත්තා කිසිවක් කියන්නේ නැත. වසන්තයියා හඳ ගැන කියූ විට ලොකු තාත්තාගේ මුහුණ පුරා ලොකු හිනා රැල්ලක් නැඟෙයි. කටේ නිරන්තරයෙන් රැඳි තිබෙන කළු සුරුට්ටුව ඉවතට ගෙන, ඉදිරි දත් පළේ කැඩුණු දතට දිව තබා ඔහු හඬ නොනඟා සිනාසෙයි..ඊට පසු යළි සුරුට්ටුව හපන ඔහු "තුහ් තුහ්" ගායි නමුත් කෙළ විසිවන්නේ නැත.

වසන්තයියා සුදු නංගීට කියන්නේ කොටු රූල් කියා ය. ඒ ඈගේ කකුලේ යටි කොටස කොරල පිපුණු සේ දිස් වීම ය. ඒ ගැන කියනවාට ඈ හරි අකමැති ය. අද දොස්තරියක නිසා ඈ එය සුවපත් කරගෙන ඇතිවාට සැකයක් නැත. වසන්තයියා කට හඬ වෙනස් කර "කොට්ස්" කියයි..එවිට ඈ හොටු පෙරමින් හඬා වැටෙයි. චන්දන මල්ලීගේ ඇස් තරමක් වපර ය. එනිසා ඔහුට කියන්නේ "කොපරේ" කියා ය. ඌ හිච්චං එකා උනාට මොහොතකටවත් ඉවසන්නේ නැත. දත් මිටි කමින් ලොක්කා සමග රණ්ඩුවට යයි. මේ හැම විසුලුවකින් ම වසන්තයියා විඳින්නේ අපමණ වූ සතුටකැයි මට සිතෙයි. මේ සියලු ආරෝවන් අස්සේ ඔවුන් හැම එක ම හුයෙකින් බැඳුණා වැනි අපූරු සෙනෙහසකින් බැඳී සිටියි.

ඒ බැඳීම, සෙනෙහස වසර තිහ හතළිහක් ගෙවී ගිය ද අදටත් එක හා සමාන ව අප අතර තිබේ.

Share/Bookmark

Thursday, November 11, 2010

18. ඉතිං ඊට පස්සේ...!!!

ඊට පසු දවස් ගෙවී ගියේ කෙලෙසකදැයි මට කිසිදු ගනිච්චියක් නැත. ඔබේ ගෙවෙන්නට ඈත. මෙතෙක් ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර අතුරු සිදුරු නැති ව පිරී සිටි ජන ගංගාව ඉඩෝරයකට අසු උනා වැනි ව වාෂ්ප ව ගොසිනි.

දැං ඉතිං අපේ ඔලුව අතගා "අනේ අපොයි" කියන්නට ද කිසිවකුදු නැත. ලොකු අම්මලා ද, පුංචි අම්මා ද, ඔවුන් සමග සිටි සියල්ලන් ද නැවත සිය ගම් රට ගොසිනි. ආච්චී (තාත්තාගේ අම්මා) පමණක් ඉතිරි ව සිටින්නී ය. ඇ මිටි, මහත, පැහැපත් කාන්තාවකි. රෙද්ද හැට්ටය අඳින ඇ හරි කඩිසර ය. මා වැඩි හරියක් දැක ඈත්තේ ආච්චි ඉස්තෝප්පුවේ දොර කණ්ඩිය ළඟ බිම වාඩි වී සිටිනා අයුරු ය. අප ඒ අසලින් යද්දී ඇ අත දමා අප ව ඈදගෙන ඔඩොක්කුවේ වාඩි කරවා ගන්නී ය. ඉන් පසු අපේ ඔලුව අඟලක් නෑර අත ගාන්නී ය. මුල දී මේ කිරියාව අපට මහත් ආගන්තුක වුව පසුව එය මහත් ආහ්ලාද ජනක විය.

මේ අල්ල පනල්ලේ මම ලොකු නංගී සහ නිතර ම හොටු පෙරාගෙන සිටින පොඩි නංගී ගැන විපරම් කළෙමි. ඔවුන් ද නැත. එදා කාමරයේ සිටි බෝනික්කා ද නැත..කිසිවක් මට නිච්චි ද නැත. තවත් දවස් දෙ තුනක් ම යන තෙක් මට කිසිවක් වැටහුනේ නැත. තාත්තා ද සිරිත් පරිදි පත්තර අලෙවි කරන්නට පිටත් ව යයි. වෙනසකට ඈත්තේ කළින් උහනින් පිටත් වූ ඒ ගමන දැන් අම්පාරෙන් පිටත් වීම පමණ ය. දවල් දවසේ ම දකින්නට නැති තාත්තා හැන්දෑ ජාමේ අපට හමු වෙයි. එළැඔෙන රාත්‍රියේ දී ඔහු අප සමග නිහඬ ව ම කාලය ගෙවයි. කතා කරන්නට කිසිවක් ඉතිරිව නැති සේ වුව, ඒ දැඩි නිහඬතාව මැද අපි අතොරක් නැති ව තාත්තා ද සමග දොඩමලු වි සිටිනු මට දැනෙයි.

"කෝ නංගිලා..?"" තුන්වන දවසේ දී පමණ අයියා තාත්තාගෙන් අසනු මට ඈසෙයි. තවත් බොහෝ වේලාවක් නිහඬතාව රජ කරයි. සමහර විට මට දැනෙන්නේ එලෙස විය යුතු ය.

"ලොකු නංගි මයුර එක්කං ගියා. පොඩි නංගි පියසීලි එක්කං ගියා.. මල්ලි තිත්තගල්ලෙ එක්කං ගියා..." තාත්තා කියයි. දැන් අපි පූරවස්සවර ලෝප සන්ධි ගැට ගසන්නෙමු.
මයුරා කියන්නේ අම්මාගේ ළඟ ම අක්කා ය. ඉන්නේ කළුතර ය. ඈයට ද අපේ ලොකු නංගීගේ වයසේ ම දුවක සිටින්නී ය. ඇ මංගලා ය. අද ඇ ලොකු අම්මා සේ ම ගුරුවරියකි. ඊට බාල දෙදෙනා ම මල්ලිලා ය. ලොක්කා සේනක ය. (අද ඔහු කැළණීය විශ්ව විද්‍යාලයයේ දන්ත ​වෛද්‍යවරයා ය.) බාලයා චන්දන ය. ඔහු ලූෂන් ලොකු තාත්තා වාගේ ම ඈට මැස්සෙකි. අද ඔහු රසායන විද්‍යාඥයකු ලෙසින් විදේශ රටක සේවය කරයි. ලොකු නංගී එක්කන් ගියේ මේ මයුර ලොකු අම්මා ය.

පියසීලි ලොකු අම්මා අම්මාගේ ඊ ළඟ වැඩිමහල් අක්කා ය. බරපතල පවුලක හිමි කාරිය වන ඈයට ද අපේ සම වයසේ ම දරැ මල්ලන් 6ක් සිටියේ ය. පොඩි නංගී හදා වඩා ගන්නට ඇ බාර ගන්නේ ඒ අල්ල පනල්ලේ ය. විල්සන් ලොකු තාත්තා එවකට ගාලු නගර සභාවේ නාගරික මන්ත්‍රීවරයෙකි. ඔවුන් පදිංචි ව සිටියේ ගාල්ලේ රිචමන්ඩ් පාරේ ය.

අලුත උපන් මල්ලී ව හදා වඩා ගන්නට බාර ගත්තේ තිත්තගල්ලේ ලොකු අම්මා ය. ඈයට මල්ලීට වඩා මාස කිහිපයක් වැඩි දරැවකු සිටියේ ය. මනසින් නොවැඩුනු ඔහු ද, අපේ මල්ලී ද දෙතනේ එල්ලාගෙන කිරි දුන් අයුරු දැනුදු ඇ අප හමු වූ විට කඳුලු පෙරමින් කියන්නී ය. එවකට අහංගම තිත්තගල්ලේ ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයකු වූ ලොකු තාත්තා සහ ඈට ද දරුවන් පස් දෙනෙකු සිටියේ ය. ප්‍රමාණ තක්සේරු කරුවකු (කොන්ටිටි සර්වේයර්) කෙනෙකු වන කපිල අයියා ද, ඡායාරූප ශිල්පියකු වන කැලුම් මල්ලී ද සමග ඈ දැන් සිටින්නේ අවිස්සාවේල්ලේ ය. ලොකු තාත්තාගේ අභාවයෙන් පසු විවාපත් වූ නංගිලා දෙදෙනා ද, ගමෙන් බැහැර වූ පසු, සියල්ල විකුණා දමා ඔවුන් අවිස්සාවේල්ලේ පදිංචියට පැමිණියේ ය.

නාඳුනන මල්ලී ද, එකට ම සිටි නංගිලා ද එකවර අපෙන් ඈත් වීම අපට එතරම් තදින් නොදැනුනේ ලොකු තාත්තාගේ පවුලේ සම වයස් සාමාජිකයන්ගෙන් ඒ අඩුව පිරි මැසුණු නිසා වන්නට පුලුවන. ලොකු තාත්තා අම්පාර කච්චේරියේ ගෘහ නිර්මාණ සැලසුම් ශිල්පියකු විය. ඔහු කෝක් ශීට් සහ කාඩ්බෝඩ්වලින් විවිධ ගොඩනැගිලි අනුරූ තනන්නට අති දක්ෂයකු විය. ඒ අතර ම ඔහු පිරිත් මණ්ඩප සඳහා ද කැටයම් කැපුවේ ය. සුදු කඩදාසි අට්ටියක් එකට තබා විවිධ නියන් වර්ග භාවිතයෙන් ඔහු අපූරු කැටයමින් සපිරි පිරිත් මණ්ඩප නිර්මාණය කළේ ය. අපි දු ඔහු අනුකරණය කරමින් විවිධ ඈණ තලා නියන් සකසා ගෙන කැටයම් කැපුවෙමු. පසු කාලීන ව මම මේ රාජකාරිය මිතුරන් වෙනුවෙන් ද ඉටු කර දුන්නෙමි. අපොස සාපෙළ අවසන් වූ පසු මා කප් ගැසූ පිරිත් මණ්ඩප නිර්මාණ කරුවකු මෙන් විරාජමාන වූයෙමි..!!!

ඒ පවුලේ වැඩිමලා වසන්ත අයියා ය. ඔහු කියන්නේ ජනාධිපතිකම ලැබුනත් තම රථය පදවන්නේ තමා ම කියා ය. ඒ නිසා ම ඔහු අද ද විශාල සමාගමක විධායකයාගේ මොන්ටෙරෝ රථය ආණ්ඩු මට්ටු කරමින් සිටියි. අයියාට වඩා සොච්චමක් බාල අනිල් අයියා අද කටුනායක ආයෝජන මණ්ඩලයේ අධ්‍යක්ෂ වරයෙකි. මට වඩා චුට්ටක් වැඩිමල් නාමලී අක්කා ගුරුවරියකි. ලොකු නංනීට සම වයස් සුදු නංගී නිර්මලී අද කළුබෝවිල රෝහලේ ​වෛද්‍යවරියකි. ඊට බාල පොඩ්ඩී ක්‍රිශාන්ති ද ගුරුවරියකි. අපේ බාල මලයාට සම වයස් චන්දන මෙට්රෝපොලිටන් ආයතනයේ කරන්නේ කුමක්දැයි ඔහුවත් නොදනී. හැබැයි ඉන්නේ එහි අයිති කාරයා වගේ ය. ඌට කරන්නට බැරි වැඩක් ද නැත. බාල ම නංගී පරිගණක ජාල උපදේශක වරියකි. ආච්චීගේ සෙනෙහස ද, මේ හැට හුටාමාරක් සහෝදර කැල ද සමග අපි දු එක ගුලියට කෙළි දෙළෙන් ජීවිතය ගෙවමින් සිටියෙමු.

නමුත් ඒ කාල සීමා ව ඉක්මණින් අහවර විය..!

Share/Bookmark

Saturday, October 2, 2010

17. අවසන් කටයුතු...!!


ඉතිරි සිද්ධීන් ඉතා ඉක්මණින් ගලා ගියේ ද, නැතහොත් සිද්ධීන් මා සිතෙන් ගිලිහී ගොසින්දැයි කියන්නට තරම් පැහැදිලි මතකයක් මා සතු ව නැත. නමුත් සවස් යාමයේ දී, ලොකු තාත්තලාගේ ගේ වත්ත අවටත්, ඉදිරිපස මහ පිට්ටනියේත්, පාරේත් මහා ලොකු සෙනගක් සිටි වග නම් මට මතක ය. ඒ මහා ජන කන්දරාව මැද්දේ මම තනි ව සිටියෙමි. මළ ගෙදර එන බහෝ දෙනෙක් මහත් කම්පාවෙන් යුක්ත ව මගේ හිස අතගානු මට මතක ය. මගේ ලෙස ම අයියාගේ ද අනෙක් අයගේ ද අත ගාන්නට ඈති නමුත්, මේ වෙනතෙක් මට ඔවුන් දකින්නට ලැබුනේ ද නැත.

කාලය ගෙවෙත් ම ගේ මැද්දෑවේ කලබගෑණීය උත්සන්න වනු මට දැනින. විලාපයන් ද මොහොතින් මොහොත තීව්ර වෙමින් ඈසෙන්නට විය. සාලය දෙසට තබා අහලකටවත් යන්නට අපට නොහැකි වූයේ ජන සන්නිපාතය ඒ තරම්ම වූ නිසා ය..ඉර බැසගෙන යන්නට අර අඳිනා මොහොතේ හාමුදුරැවන් වහන්සේලා පෙළක් ම වැඩම කොට, ගේ මිදුලේ වූ කූඩාරමේ පෙළට වාඩි වී සිටි අයුරු මට තවම මතක ය. එසැණින් මහා විලාපයක් ද සමග, ගෙයි සිටියවුන් සියල්ලක් ම පාහේ මිදුලට තල්ලු වෙමින් පැමිණියේ ය. ඊට ටික වේලාවකට පසු නැවතත් ලොකු තාත්තා ප්‍රමුඛ කිහිප දෙනෙක් ගෙතුලට ගියේ ය.

මුලු හාත්පස ම දැවැන්ත නිශ්ශබ්දතාවකින් වෙලී ගිය ඈසිල්ලේ බොල් හඬකින් කිසිවක් වසා දමන හඩක් මට ඈසුනේ, මා සිටියේ සාලයට යාබදව ම බිත්තියට හේත්තු ව සිටි බැවිනි. මොහොතකට පසු දොර ඇරී ලොකු තාත්තලා ඇතුළු පිරිවර අම්මා නිදා සිටි ​පෙට්ටිය ඔසවාගෙන මිදුලට පැමිණියේ ය. එසැණින් යළි මුලු මහත් විශ්වයට ම ඈසෙන තෙක් වූ මහා විලාපයක් පැතිර ගියේ ය. හිච්චා හෙවත් අපේ පුංචි අම්මා බිම ඈද වැටෙනු ද, එහා එතැනට පිණූ කිහිප දෙනෙක් ඈ වත්තම් කොට ගෙන ඈතුළට ගෙන යන අයුරුත් කිසිදු හැඟීමකින් තොර ව මම බලා සිටියෙමි.

කිසිවෙක් මහා හඬකින් යමක් කියන්නට උත්සාහ ගන්නා අතරේ ඒ හඪ වෙනත් දෙසකින් ඈයෙන්නේ කොසේදැයි විපිළිසර ව මම වට පිට බැලුවෙමි. ඒ හඬ ඇසෙන්නේ පාරේ ලයිට් කණුවේ ගැට ගසා තිබූ දිග නැට්ටක් සහිත දැවැන්ත කෝප්පයකිනි. මම ඌට්ටුව ද ගසා ගෙන ම එදෙස බලා සිටියෙමි. දැන් අර මහා විලාපය හීන් කෙඳිරියක් බවට ද, හීල්ලීමක් බවට ද පත් වී අවසාන ය. ඉන් පසු අර යකඩ කටෙන් අවට පැතිරෙන්නේ හාමුදුරුවන්ගේ ගාථා ය. සියල්ලෝ ම හැකි පමණින් බිම ඈන තියාගෙන වැඳ ගෙන සිටි අතර වාරයේ මම අවට බලමි. ඒ සුදු පැහැ ජන ගංගාව මැද්දේ සිටගෙන සිටින්නේ මා පමණ ය. මම එකිනෙකාගේ මුහුණු දෙස බලමි. කිසිවෙකුට මා දෙස බලන්නට ඉස්පාසුවක් නැත. මම අඟිල්ල උරමින් ම නිටි පියවරෙන් ම සිටියේ කරන්නට කිසිවක් ම නැති නිසාටත් වඩා සිතා ගන්නට බැරි නිසා ය.

ගාථා කී හාමුදුරුවන් වහන්සේලාගෙන් කෙනෙක් රැල් බුරුල් හරිමින් ඉතා දීර්ඝ දේශනාවක් කළ ද මට ඉන් එකදු වචනයක් මතක නැත. නමුත් උන් වහන්සේලා පිටත් ව ගිය පසු, "අප අතරින් වියෝ වූ ජයසීලි ගුරු මාතාව" ගැන ද, තේනුවර ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයා ගැන ද, ආතර් මහත්තයා ගැන ද, මහා දිග කතා ඈසෙයියකඩ කටින් වෑස්සෙනු මම බලා සිටියෙමි. මට ඒවා අසා සිටින්නට උවමනාවක් නැත. සිදු වන්නේ කුමක්දැයි දැන කියා ගන්නට මහත් උවමනාවක් තිබුණ ද අසා ගන්නට වත් කිසිවකු නැත. එනිසා මම එලෙසින් ම උකටලී ව සිටියෙමි.

හොඳට ම සවස් වූ පසු යළිත් විලාපය පැතිරෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. සියල්ලෝ ම කඩි මුඩියේ මහ පාරට අවතීර්ණ විය. ඒ සමග හිසේ සුදු පාට තුවා බැඳගත් බෙර කරුවන් කිහිප දෙනෙක් සුදු රෙදිවලින් එතූ බෙරවලට කෝටුවලින් ගසමින් මහා ශෝකී රාවයක් මතු කළෝ ය. ඒ සමග නලා හඬක් ද පතුරවමින් ඔවුන් මහ පාරට ගොඩ උනෝ ය. ඊට පසු කිහිප ​දෙනෙකුන් විසින් අම්මා සහිත පෙට්ටිය ඔසවා ගෙන ඒ පස්සේ ගමන් කරන්නට පටන් ගත්තෝ ය. මම ඈස් ලොකු කර ගෙන එදෙස බලා සිටියෙමි. මොකක්දෝ කියා ගන්නට බැරි හැඟීමක් මසිත පුරා පැතිරෙන්නට විය. ඒ කුමක්දැයි මම අදත් විමසමින් සිටිමි. නමුත් අදටත් මට ඒ හැඟීම නිර්වචනය කොට දැනෙන්නේ නැත.

ටිකකින් කවුදෝ පැමිණ මාව ද ඈද ගෙන ඒ ජන ගංගාවට එකතු වුනේ ය.. මම ඔහේ පියවර මැන්නෙමි. ඊට පසු තවත් කවුදෝ පැමිණ, පෙරහැරේ ඉදිරියට මාව තල්ලු කර ගෙන ගියේ ය. මූසල බෙර හඬ අභිබවමින් විලාප හඬ මසිත කීරි ගසමින් ඈසෙන අතරේ, හීන් හඬින් තාත්තා හැඬූ හඬ මතක් වන විටත් මගේ සියොළඟ ම දැවී ගොස් යකඩ ගුලියක් උගුරේ හිර වුනාක් මෙන් අදත් මට දැනෙන්නේ ය.

පිට්ටනියෙන් එපිට ව, බුද්ධංගල පාර දිගේ ටික දුරක් ගිය විට මහා පාලු මංඩියක අම්පාරේ පොදු සුසාන භූමිය පිහිටියේ ය. මේ සුසානයට ඈතුළුවත් ම හිච්චා මා ළඟට පැමිණ "අනේ අසරණ කොලු පටියා" යැයි කියමින් මහත් සේ සෙනේහයෙන් යුක්ත ව, මගේ හිස අත ගාමින් කියූ සැටි ඒ ස්වරයෙන් ම ම​ට අදත් මතක ය.

අම්මා සහිත දෙන සුසානයට ගෙන ගොස් ආදාහනය කළේ ද, භූමි දානය කළේදැයි මට පැහැදිලි මතකයක් නැත. ඒ වගක් අද වුව මට තාත්තාගෙන් අසා දැන ගන්නට හැකි ය. නමුත් මා ඒ නො අසන්නේ ඒ තහවුරු කර ගන්නට මම අංශු මාත්‍රයකින් හෝ අකමැති නිසා ය.
අපේ අම්මා ආදාහනය කරන්නටවත්, භූමි දානය කරන්නටවත් කාටවත් බැරි ය..ඈ තාමත් මාළඟ සිටින්නී ය. මම ඇගේ තට්ටම විකූ විට ඌ ඌ ගාමින් මගේ හිස ඇගේ තට්ටමට තද කර ගන්නී ය.
මම නොසෙල් වී එසේ ම සිටිමි...!!!

Share/Bookmark

Friday, September 10, 2010

16. මළ ගෙදර දවසක්..

දහවල් වෙත් දී ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදරට අසීමිත සෙනග කන්දරාවක් පැමිණෙමින් සිටියේ ය. ඉඳ හිට ඔවුන් පැමිණෙන්නේ ලොකු බස් රථ වලිනි. එසේ පැමිනෙන බස්වල වැඩියෙන් ම සිටියේ පාසල් ළමුන් ය. ඉස්කෝල කිහිපයකින් ම මෙසේ සෙනග පැමිණියේ අම්මා ද, තාත්තා ද ගුරුවරුන් නිසා විය යුතු ය.

සවස් යාමය වන තෙක් මට දැනෙන කිසිවක් සිදු වූයේ නැත. සෙනග එයි..මඳ වේලාවක් සිටියි.. එකවර හිස් වෙයි.. ඒ අතර, අතරින් පතර පමණක් හැඬුම් ඈසෙයි.. දැන් ඉස්සර අඬා වැටුණු, විලාප දුන් අයට වෙහෙස වැඩි නිසා දෝ ඔවුන් විවේක ගෙන ඈතැයි මට සිතෙයි.. ගෙදර පිටි පස්සේ ලොකු ටකරන් මඩුවක දැවැන්ත කුස්සියක් තනා තිබෙයි.. එහි මහ විසාල හට්ටිවලින් දසත සුවඳ විහිදුවමින් වෑංජන පුස්ඹක් හමා එයි. මේ කුස්සියේ රාජකාරි කරන ඈත්තන්ට ගෙදර සාලයේ මළ ගෙදරක් ඈති බවට වගේ වගක් නැත්තා සේ මහ හඬින් කෑ කොස්සන් ගසමින් කොක් හඬලමින් සිනාසෙයි. සාලයට, ඉදිරි මිදුලේ මහ මඩුවට වඩා මට මේ කුස්සි කෑල්ල සිත් ගත් තැනක් බවට පත් වෙයි. එ නිසා ​කරන්නට කිසිදු කාරියක්, වැඩ කටයුත්තක් නැති බැවින් මම මේ මුළු වපසරිය පුරා ම ඈවිදින්නෙමි. ඈවිදින අතර වාරයේ අනිවාර්යයෙන් ම කුස්සිය දෙසට පිය මැන එහි බොහෝ වේලාවක් රැඳෙමින් සිටිමි.

එසේ ඈවිදින අතර හමුවන කාන්තාවන් බොහෝමයක් මගේ හිස අත ගාමින් "අනේ අසරණ දරු පැටව්" යැයි කියන්නේ කුමකටදැයි මට නොතේරෙයි.. කෙනෙක් මගේ මුහුණට නැමී " අනේ පුතේ ඔයා කෑවද" "කාලද පුතේ ඉන්නේ.." ආදී වශයෙන් වමසුම් කරයි.. එවිට මට මහත් සෙනේහයක් දැනෙයි.. සාලය මැද්දෙන් ඈවිදගෙන යද්දී යළි මහා පාලු මූසල ගතියක් මගේ පුංචි සිත වෙලා ගනියි. පෙට්ටියක් මත වැතිර අම්මා නිදනවා මිස ඇ මිය ගොස් ඈති වගක් මට නොදැනෙයි..එ නිසා ම මම පෙට්ටිය වටා රවුමක් යමි. එහි සැර පොලිෂ් සුවඳ දැන් මගේ නැහැයට හරි පුරුදු ය. ලොකු තාත්තා විවිධ විධාන දෙමින් සෑම තැනෙක ම සිටියි. සෑම කෙනෙක් ම හැම වැඩක් ම කරන්නට කළියෙන් ලොකු තාත්තාගෙන් විමසයි. පත්තු නොකළ කළු සුරුට්ටුවක් කෙළවර හපමින් ඔහු බැරෑරුම් මුහුණක් මවා ගෙන සැමට උපදෙස් දෙයි.." අපි එහෙනං එහෙම කරමු නේද ආතර මහත්තයෝ.." හැමෝ ම කියන්නේ එලෙස ය. මේ සියලු විජ්ජුම්බර මැද්දෑවේ මට තාත්තා හමු වූයේ ම නැති ගාන ය. හමු වුනත් ඒ බවක් මට මතක නැත. කෙනෙක් "කෝ ඉස්කෝලෙ මහත්තයා.." යැයි විමසනු මට ඈසෙයි.

සවස් යාමයේ දී තරමක් අමුතු හැඩයක බස් රථයක් පැමිණ ලොකු තාත්තලාගේ ගේ ඉස්සරහ පිට්ටනියේ නැවත්වූයේ මහා සර සද්දයක් දමමිනි. බස් රථය තුළ වූවෝ නැගිට්ටේ සියලු ම දෙනා එක විට වාලග් ය.. කට්ටිය පොදි කමින් බසයෙන් බසින්නට වළි කමින් සිටි අතර, මුලින් බිමට බට පිරිමි කිහිප දෙනා ඈඟ මැළි කඩමින් හිරි ඈරියේ බොහෝ දුරක් ගෙවා එක එල්ලේ පැමිණි නිසා විය යුතු ය.

සුදු සාර්වලින් සැරසුණු කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙක් ම බසයෙන් බිමට බට අතර ඔවුන් සියලු දෙනා ම හරියට ම අපේ අම්මා වාගේමයැයි මට සිතිණි. බසයෙන් බට ඔවුන් ගෙදර දෙසට දිව ආයේ මෙලෝ සිහියක් නැතිව ය. එසේ එමින් ම, ළඟින් සිටින්නා වැළැඳ ගනිමින් මහා හඬින් විලාප දුන්නේ ඔවුන් අපේ අම්මාගේ වඩා කිට්ටු ම නෑදෑයන් නිසා විය යුතුයැයි මට සිතෙයි...දැන් සාලය එක ම විලාපයකි.. මහා කලබලයකි.. කෙනෙක් අම්මාගේ දේහය සහිත පෙට්ටිය බදා ගෙන වැතිර මහ හඬින් විලාප දෙයි..ඒ අතරින් කෙනෙක් "අනේ මගේ කළු නංගියේ ...උඹට මේ මොකද උනේ..."යැයි කියයි. එක ම කෙනෙක් පමණක් "අනේ මගේ අක්කේ..."යැයි කියයි. මේ අපේ අම්මාගේ පවුලේ සාමාජිකයන් ය. ඔවුන් කාන්තාවන් ම හයකි. ඉන් වැඩි පිරිසක් ගුරුවරියන් ය. අම්මා පස්වැනියා ය. බාලයා "හිච්චා" ද ගුරුවරියකි.

ඒ අතරින් ප්‍රතාපවත් පෙනුමකින් යුත් ගැහැණියක් මට පෙනෙයි. ඇ ඔසරි පොටෙන් මුහුණ වසාගෙන ඉකි ගසමින් හැඬුවා විනා විලාප දුන්නේ නැත.. මේ අපේ තිත්තගල්ලේ ආච්චී යැයි අප අසා ඈති අපේ අම්මාගේ අම්මා ය.. හෙවත් ආච්චී ය.. මා ඈය මුල් වරට දැක්කේත්, අවසන් වරට දැක්කේත් එදා ය...!!!

ආච්චි අහංගම තිත්තගල්ලේ ය. ලොකු ලොකු අම්මා ගාල්ලේ එලියට් පාරේ ය. ඈගේ මහත්තයා ගිල්බට් ලොකු තාත්තා ය. ඊ ළඟට පියසීලි ලොකු අම්මා ය. ඈගේ මහත්තයා ද සමග පදිංචි ව සිටියේ ද ගාල්ලේ වක්වැල්ල පාරේ ය. චන්ද්‍රා ලොකු අම්මා ද තිත්තගල්ලේ සිටි අතර, ඈගේ මහත්තයා ව්‍යාපාරිකයෙකි. මට ඒ ලොකු තාත්තා යාන්තමට පමණක් මතක ය. ඊ ළඟට මයුරා ලොකු අම්මා ය. ගුරුවරියක වන ඇ පදිංචි ව සිටියේ කළුතර ය. ඈඟ පතින් ද පොඩි ලූෂන් ලොකු තාත්තා අප වැඩි පුර ම ඈසුරු කළ හි​තෛශියකු විය. ඔහු කළුතර රජයේ ලිපිකරුවෙකි. ඊ ළඟට අපේ අම්මා ය. බාලයා "හිච්චා" නන්දා පුංචි අම්මා ය. ඈ ද ගුරුවරියකි. පදිංචිව සිටියේ කළුතර ය. ඈගේ මහත්තයා එකළ ලංකාදීප පත්තරයේ සේවය කළ විශිෂ්ට චිතු ශිල්පියකු වන ඩැනී විමලසිරි ය. ඩැනී බාප්පා මහත් චිරප්‍රසිද්ධියට පත් ව සිටියේ ලෝ වැඩ සඟරාව චිත්‍රයට නැගූ හෙයිනි. මා කවරදාවත් ම ඔහු දැක නැත. ඒ ඔහු ද අකාලයේ මිය පරළොව ගොස් ඈති බැවිනි..!!

Share/Bookmark

Saturday, September 4, 2010

15. මළ ගෙදර ආ මල්ලී.....


ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර මහා පිරිසක් සිටිය ද අප ගැන, අප මුහුණ කට සේදුවා ද, කෑවා බීවා ද යන්න ගැන සොයන්නට කිසිවකුට එකලාසයක් නැති සේ ය. තුන් හැවිරිදි ලොකු නංගී ද, දෑවුරුදු පොඩි නංගී ද කවුරුන් හෝ කාන්තාවකගේ අතින් අතට මාරු වෙමින් සිටින්නී ය. මම කිසිදු අරමුණකින් තොර ව ම ,ඉස්තෝප්පුවෙන් මිදුලට බැස්සෙමි. ඊයේ නොතිබුණු ලොකු ටකරන් මඩුවක් අද මිදුල අරා පැතිර සිටියි. එහි පුටු මහ ගොඩක් අට්ටි ගසා ඈති අතර, සමහරක් පුටු මත අඩ නින්දේ සිටින්නන් කිහිප පොළක් මට පෙනෙයි. ඔවුන් ඊයේ රෑ සිට ම මෙහි සිටියවුන් විය හැකි ය.

කුණු කෙළ පිටින් ම මම ඌට්ටුව ද ගසාගෙන මේ පුටු අතරින් ඈවිද්දේ කකුල් අද්දවමිනි. මගේ පිටි පස්සෙන් මා ඈඳි ඒ පිය සටහන් ලණුවක් මෙන් ඈඳී තිබෙයි. ඉන්නා අයවලුන් ගේ මුහුණු බලමි. මම කිසිවෙකු නොහඳුනන්නෙමි. ඹවුන් කිසිවකු ට මා හඳුනා ගන්නට ද අවශ්‍යතාවක් නැතැයි මට සිතෙයි.....

මට මහත් තනිකමක් දැනෙයි.. කුමක්දෝ දැවැන්ත පාලුවකින් මා සිත වෙළෙයි.. එය මට, මගේ පුංචි සිතට දරා ගත නොහැකි ය. මම වටපිට බලන්නේ හඳුනන කිසිවකු ඈස ගැටෙතැයි යන විමසුම් බැල්මෙනි. කවුරුවත් නැත..දහසක් සෙනග මැද්දෑවේ මා තනි ව ගොසිනි...

මම යළිත් ගෙතුළට පිය මනිමි. කාටවත් මා ගැන සොයා බලන්නට ඉස්පාසුවක් නැත..දැන් ඈඬිලි සද්ද ඈසෙන්නේ ද ඉඳ හිට ය. ඒ අලුතෙන් කවුරුන් හෝ පැමිණි විටෙක ය. හෙමි හෙමින් සාලය පසු කොට යන මම කාමරයට එබී බලමි. බිම දිගේ පැදුරු ඈතිව හෝ නැති ව, කාන්තාවන් ගණනාවක් ම නිදා සිටිති. ඒ අව් අස්සේ ඈඳ මත නිදා සිටින ලොකු අම්මාගේ එහා පැත්තෙන් රෙදා කඩෙක එතූ කිසිවක් මට දර්ශනය වෙයි.. මම විමසුම් දෑසින් ඒ දෙස ම බලා සිටිමි. රෙදි කඩෙහි කෙළවරින් බොනික්කෙකුගේ මුහුණක් වැනි යමක් මට පෙනෙයි...


දොර රෙද්දේ සිට එතැනට ඈති දුර වැඩි නිසාවෙන් මට හරියට ඒ කිමෙක්දැයි දැක ගන්නට නොහැකි ය. කරන්නට ද කිසිවක් නැති නිසාවෙන් මම එලෙස ම සිටිමි. ටිකකින් මට ඒ රෙදි ගුලිය නළියනු පෙනෙයි. දැන් ඉන් පොඩිත්තෙකුගේ බෑඟිරියක් ද ඈසෙයි...

මේ පැමිණ සිටින්නේ ඊයේ උපන් අපේ පුංචි මල්ලියා ය..අම්මා මිය ගිය දා උපන්න, නමුත් නොමළ ඔහුගේ නම අමර නම් විය..

Share/Bookmark

Friday, September 3, 2010

14. අම්මාගේ වියෝව


සාලයෙන් ඇසෙන මහ හඬ දරාගත නුහුණු බැවින් මම "ඌට්ටුව" ද ගසාගෙන (ඇඟිල්ල ඉරීම එකළ අප බොහෝ දෙනෙකුට උරුම ව තිබූ පුරුද්දකි.) සාලය දෙසට සෙමෙන් සෙමෙන් පිය මැන්නෙමි. දොර රෙද්ද මෑත් වත් ම විලාපය කන් බිහිරි කරවන තරම් උස්ව නැගී ගියේ මා වික්ෂිප්ත කරමිනි. නමුත් මට එය එතරම් ප්‍රශ්නයක් වූයේ නැත්තේ මේ සිදුවන්නේ කිමෙක්දැයි ​පැටලිල්ල ලිහා ගනු රිසියෙන් පෙලුණු නිසාවෙනි. සාලයේ මා නන්නාඳුනනා ගැහැණුන් විසල් පිරිසක් සිටි අතර, ඔවුන් අතරින් තද දුඹුරු පැහැ කිසිවක් සාලය මැද්දෑවේ තිබෙණු මට යාන්තමට පෙනෙන්නට ගත්තේ ය. අමුතු සැර සුවඳක් සහ පොලිෂ් සුවඳක් එකට මුසු ව නැහැය විද ගෙන ගිය ඒ සුවඳ කිමෙක්දැයි මට නිනව්වක් නැත්තේ එවැනි සුවඳක් මින් පෙර විඳ නැති නිසා ය.

සාලයේ වූ දේ වටා සිටි කාන්තාවෝ එකිනෙකා එය මට පෙනෙන්නට සලස්වමින් යන්තම් එහාට මෙහාට වෙනු මට පෙනේ. එවකට මගේ උසේ තරමට උඩකින් තැබුණු මේ අමුත්ත තවමත් මට කුමක්දැයි වටහා ගත නොහැකි ය. දුඹුරු පාට මේ අමුත්ත පෙට්ටියක් මෙන දැන් මට පෙනෙයි. ඒ මතින් යාන්තමට සුදු පාට කිසිවක් තිබෙනු ද මට පෙනෙයි.

මම සාලයේ සිටින් කාන්තාවන් හඳුනා ගන්නට ඔවුන්ගේ මුහුණු දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමි. නමුත් පැහැදිලි ව හඳුනන කිසිවකු ඒ අතර නැත. කඳුළු පුරාගත් දෙනෙතින් බර ව ඔවුන් මදෙස එක සීරුවට බලා සිටිති. මට කිසිවක් වැටහෙන්නේ නැත. කිසිවක් තෝරා ගන්නට ද නොහැකි ය.. මම සාලය පියමං කොට ඉදිරි දොර දෙස ගෑටුවෙමි. පියවර කිහිපයක් ගාටමින්, පය අද්දමින් ගිය මම යළි ආපසු හැරී බලමි. කාන්තාවෝ සියල්ලෝ ම දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයකින් යුක්ත ව මදෙස බලා සිටිනු මම දකිමි. ඒ අතරින් කෙනෙක් දැඩි ව හුස්ම ඉහළට අල්ලමින් හූල්ලනු ද, කඳුළු පිසිනු ද මට පෙනෙයි..

යළි ​දොර රෙද්ද මෑත් වෙමින් තවත් කෙනෙක් එළියට ගාටයි. ඒ ලොකු නංගී ය. ඇ ද මේ මහා විලම්බෑසියෙන් විපිලසර ව සිටින්නී දෑස් ලොකු කර ගෙන විමසුම් මුහුණින් යුතු ව දොර රෙද්ද අල්ලාගෙන නතර වූවා ය. එසැණින් එතැනට පිනූ කෙනෙක් ලොකු නංගී ද වඩා ගෙන අර මහ අමුත්ත අසළට ගියා ය..



මඳ වේලාවක් නිහඬ ව ගෙවී ගියේ ය. ලොකු නංගී ද වට පිට බලමින් සිටින්නේ මේ සිටින්නන් හඳුනා ගන්නට උත්සාහ කරමිනි. සියල්ලෝ ම දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයක් රකින්නේ ඈයි දැයි මම කල්පනා කරමි..

මොහොතක් නිහඬ ව ගෙවි ගියේ ය. මඳක් එහාට මෙහාට ඈඹරුණු ලොකු නංගී දෑස් පුංචි කරගෙන, මුහුණ ද බෙරි කර ගෙන "නැගිටින්නකො අම්මේ" යැයි කීවා ය.

එසැණින් මුළු මහත් වූ චක්‍රාවාටය ම දෙදරවමින්, අකනිටා බ්‍රහ්ම ලෝකයට ද ඈසෙන තරම් මහා හඬකින් යළි විලාප හඬ පැතිර ගියේ මා ද භය බිරාන්ත කරමිනි. දැන් ලොකු නංගී හඬන්නේ කිසිවක් තේරුම් ගෙන නොව මේ මහා හඬට බිය පත්ව යැයි මට සිතිණ.

මම කිසිවක් ම නොදැනෙන්නෙකු ලෙසින් හෙමි හෙමින් ඉස්තෝප්පුවට පිය මැන්නෙමි.
අදත් මළ ගෙදරකදී මට කිසිවක් නොදැනෙන්නේ ද ඒ නිසා ම විය යුතු ය. මන්ද ඒ සාලයේ පෙට්ටියක් මත වැතිර නිදන්නේ මගේ අම්මා යැයි කිසි දා ක විස්වාස කරන්නට මම අකමැති බැවිනි..!!!
Share/Bookmark

Tuesday, August 31, 2010

13 ..............!!!

විටෙන් විට අවදි වෙමින් ද, යළි නිදමින් ද එ දවස ගත වී ගියේ කාටත් නොදැනී ය. අපි, ඒ කියන්නේ අපේ පස් දෙනා සහ ලොකු තාත්තාගේ පස් දෙනා යන සියලලෝ ම වැස්සට අගු පිලෙක ගුලි ගැහෙන බලු කුක්කන් පෙලක් ලෙස එක ගුලියට ගුලි වී අඩ නින්දේ රාත්‍රිය ගත කරමින් සිටියෙමු..

හිටි අඩියේ මහ හඬවල් ඇසෙයි. විටෙක එය ගැඹුරු හැඬුමක් ලෙසට මට දැනෙයි..ඒ අසුණු ශබ්ද, පැටලිලි හැර පිරිපහදු කර, මේ මේ යැයි කියන්නට නොහැකි වූව ද, මට අදත් ඒ ලෙසින් ම මතකයේ කෙළවරට පැමිණ සිටින්නේ ඒවා යළි කිසි දිනෙක එලෙසින් නොඇසෙන නිසාවෙන් වෙන්නට පුලුවන..

ඉඳ හිට කෙනෙක් අප නිදා සිටි කාමරයේ දොර රෙද්ද මෑත් කර, "අනේ අසරණ දරු පැටවු.." යැයි කියන්නේ ඈයි දැයි මට ඈසුණ ද කිසිදු නින්ව්වක් නොදැනෙයි.

නින්දත් නොනින්දත් අතර කාලය ගෙවෙයි..විවිධ හඬවල් ඇසෙයි.. ඒවා සමහර විට හිත කීරි ගසමින් මගේ සිත හරහා ගමන් කරයි..කිසිවක් ම සිතා ගත නොහැකි ලෙස කාලය ගෙවෙයි..!! යළි තිගැස්සෙයි.. යළිත් කිසිවක් නොදැනෙනා ලෙස මහා නින්දකින් වෙලෙයි..

මෙසේ ගෙවී ගිය රාත්‍රිය කෙළවර අපට ලොකු තාත්තලාගේ සාලය දෙසින් මහා සද්දයක් ඈසීමත් සමග මම තිගැස්සී ඇහැරුාණමි.. මට කිසිදු නින්ව්වක් තේරුම් බේරුම් කර ගත නොහැකි ය. මට තබා එක ගොන්නේ වැතිැ සිටි කිසිවකුට ද කිසිවක් සිතා ගන්නට නොහැකි ය.

මොකක්දෝ සිත කීරි ගස්සන විලාපයක් බඳු මහා හඬක් ඈසුණු බව පමණක් මට මතක ය..මම මේ සිටින්නේ කොහේද.. මේ වෙන්නේ කුමක්ද.. මේ මහා විලාපය කුමක්ද යන උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයෙන් මම විපිලසර වූයෙමි.. නිරුත්තර ළුුයෙමි.. අවදි ව සාලයට යනවාද.. නැතිනම් මෙලෙස ම තවත් ගුලි ගැසී සිටිනවාදැයි වත් තේරුම් ගන්නට මට නොහැකි ය.. මම වට පිට බලමි.. එකට ගුලි වී නිදා සිටි බලු පැටව් රොත්ත ම අවදි ව කිසිදු නින්ව්වක් නැත්තා සේ එකිනෙකාගේ මුහුණු බලමින් එලෙස ම සිටියෙමු..

සාලයෙන් අසුණු මහා විලාපය මඳ වේලාවකින් සමනය වූවාක් මෙන් මට දැනිනි. මම ඈඟ මැලි කඩමින්, හිරි අරිමින් දොර රෙද්ද මෑත් කරමින් සාලය දෙසට පියමං කළෙමි..

මීට පෙර කවරදාවත් දැක නැති කවුදෝ ගැහැණු කණ්ඩායමක් ම, නිසල සාලය දෙවනත් කරමින් මහා විලාපයක් තැබුවේ ඇයි දැයි සිතා ගන්නට මට මහා කාලයක් ගත වී ගියේ ය..

ඉඳ හිට අතිශයින් තනි වූ මොහොතක, මට ඒ විලාප හඬ කන් දෙදරවමින් මගේ ඇඟ කිළි පොවමින්, කීරි ගස්සවමින්, නින්නාද වෙනු මට තවමත් ඈසේ වුවද ඒ විලාපය මතු වූයේ කුමකටදැයි එදා මෙන් ම අදත් මම විමසමින් සිටින්නෙමි..

මන්ද.. එය පිළි ගන්නට මම අදත් සූදානම් නැති බැවිනි...!!!
Share/Bookmark

Wednesday, August 11, 2010

12. අවුල.......

මේ මා කියනන හදන්නේ 1967 වසරේ මාර්තු මාසයේ මුල හරියේ දවසක් ගැන ය. ඒ දවස ගැන අද මට ගලපා ගන්නට හැකි වූව ද එකල 6 හැවිරිදි බාලයකු වූ මට ඒ ගැන කිසිදු නිනව්වක්, හාංකවිසියක් තිබූ බවක් කියන්නට තරම් පිරිසිදු මතක ශක්තියක් මා සතු ව නොතිබිණි.

මොකක්දෝ අමුතු කලබලයක් අප නිවසේ හෙවත් ගුරු නිවසේ සිදු වෙමින් පැවතුණු බව මට යාන්තමට මතක ය. සවස් යාමයේ අම්මා අසනීප ව රෝහලට ගෙන යන්නට වාහනයක් නිවෙසට ආ වග මට යාන්තමට මතක ය. ඒ වාහනයේ වර්ණය, එය කුමක්ද යන්න මතකයට නගා ගන්නට මම අදත් වෙර දරමි. නමුත් එහි කිසිදු අංග ලක්ෂණයක් මසිතට යළි නොපැමිණෙන්නේම ය.

සවස් ජාමයේ නිවසේ තිබූ කලබලය මඳක් සන්සිඳුනේ හිරු බැස ගිය නිසා විය යුතු ය. අපිදු කිසිවක් නොදැන අතට අසුවන යමක් කටේ රුවාන නින්දට ලක ලැහැස්ති වූවා සේ මට මතක ය. නමුත් කිසිදු පූර්ව දැනුම් දීමකින් තොරව කවුදෝ පිරිසක් පැමිණ මා, අයියා, පාලිත මල්ලී, ලොකු නංගී රේණුකා සහ පොඩි නංගී මේනකා යන පස් දෙනාව ම වාහනයකට නංවා ගන්නා අයුරක් මට අව සිහියෙන් මෙන් යළි මතක කෙළවරකට ගෙන්වා ගන්නට හැකි ය. ඉනික්බිති අපි උහනින් විනිර්මුක්ත ව, සැතැපුම් 6හමාරක දුරක් එක හුස්මට ගෙවා, ප්‍රාදුර්භූත වූයේ අම්පාරේ ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදරට ය. අප මහත් සේ ඈලුම් කළ ද අද මේ මොකක්දෝ විලම්බෑසියක් සිද්ද වෙනවායැයි අනුමාන කරන්නට හැකි තරමක පිරිපුන් මනසක් මට නොතිබිණ. වෙනදාට අප දුටු විට සතුටින් ඉලිප්පෙන වසන්ත අයියා, අනිල් අයියා, නාමලී අක්කා, සුදු නංගී, සහ පොඩ්ඩී භයින් භිරාන්ත වූවාක් මෙන් සිටින්නේ ඈයි දැයි මට ද සිතා ගන්නට නොහැක්කේ අපට තිබූ නිදිමත නිසායැයි මම උපකල්පනය කළෙමි.

අදටත් කෙසඟ ශරීරයක හිමිකාරිය වූව ද, මුඛරි වාග් චාතුර්යයකට හිමිකම් කියන ලොකු අම්මා ද, බැටරිය බැස ගිය ආකාරයකින් නිශ්ශබ්ද ව සිටින්නේ ඈයි දැයි හරි හමන් ආකාරයකින් තේරුම්, බේරුම් කර ගන්නට අපට ද නොහැකි වූයේ, අනපේක්ෂිත ව සිදු වූ මේ විලම්බෑසිය කුමක්දැයි පැටලුම් ඇර ගන්නට මට ද නොහැකි වූ නිසා ය. ඒ අතර වාරයේ අවට නිවාසල ඈත්තන් ද, ලොකු තාත්තලාගේ නිවෙස වෙත එක් රොක් වන්නේ ඈයි දැයි කියන්නට ද, කිසිදු හේතුවක් මම නොදත්තෙමි. අපි වැටුනු තැන්වල නිදා වැටුනෙමු. මහ හඬක් ඈසී සැනෙකින් ගැස්සී ඇහැ හැරෙන හැම මොහොතක ම, ලොකු තාත්තලාගේ නිවෙස තුළ වූ ගෘහ භාණ්ඩ කළින් තිබුණාට වඩා වෙනස්කින් යුක්ත ව, තිබූ පිළිවෙල වෙනස් වී තිබෙනු මට අද වගේ යාන්තමට මතක ය.......

Share/Bookmark

Thursday, August 5, 2010

11. දවස් ගෙවී ගිය ඉක්මණ...!!




එතැන් පටන් අප ජීවිත ගෙවී ගියේ කිසිදු සුවිශේෂී සිද්ධි දාමයකින් තොරව යැයි මට සිතේ. අම්මා සිරිත් පරිදි අප සමග පාසල් යන්නී ය. තාත්තා අලුයම නැගිට බයිසිකලයද රැගෙන ගෙදරින් පිටත් ව යන්නේ ය. ඒ පත්තර විකුණන්නට ය. ඉන් පසු හැන්දෑ ජාමේ අප සියලු දෙනා ම සිරිත් පරිදි එකට හමු වන්නේ ය. ඒ කාලය නිකම්ම ගෙවී යන්නට ඈත.

තාත්තාට තිබුණේ රැලේ වර්ගයේ කළු පාට බයිසිකලයකි. මෙහි හැඬලය සවි වන පොල්ලේ ද, පිටුපස මඩ කවරය කෙළවර ද, දිලිසෙන මෙරූන් පාට ඉලිප්සයක් තුළ ආඩම්බරකාර මොණරෙකුගේ රූපයක් සහිත ලාංඡනයකින් විරාජමාන වූ ඒ බයිසිකල් රාජයා අදත් ජරා ජීර්ණ ව වුව ද තවමත් ලොකු නංගිලාගේ අතුරුගිරියේ නිවසේ බිත්තියකට බර දී ගිමන් නිවමින් සිටියි. අප රකින්නට තාත්තා ද සමග මේ බයිසිකල් රාජයා මොන තරම් දුරක් යන්නට ඈත්දැයි මට නම් සිතා ගන්නටවත් නොහැකි ය. ඒ අපේ පවුලේ මඇත්තෙකු හා සමානයැයි මට සිතෙයි. පසු කාලීන ව, ගෙනා අලුත තරම් ආටෝපයක් නොතිබුණ ද, බොහෝ කලක් ම මේ බයිසිකලයා අප සමග නිරන්තරයෙන් ම ගැවුසුණේ ය.

ඉඳහිට නිවාඩු දවස්වල තාත්තා අප තුන් දෙනාව ම රැගෙන බයිසිකලයේ තබා ගෙන පොළට යයි. හැම විට ම තුන් දෙනා ගැන පමණක් කියන්නේ ලොකු නංගී රේණුකා මේ වන විට එක් අවුරුදු පමණ වියේ සිඟිත්තියක වූ නිසා සහ පොඩි නංගී මේනකා අත දරුවකු වූ නිසා ය. පොලට ගිය විට තාත්තා පොල් තේරෑ හැටිනම් මට හොඳට මතක ය. පළමුවෙන් තාත්තා පොල් ගෙඩිය ගෙන එහි මුඩ්ඩ පාමුල පාදා බලයි. ඉන් පසු ​තවත් ගෙඩියක් ගෙන දෙක එකට හප්පයි. ඊට පසු එක් ගෙඩියක් ගෙන කන ළඟට ඔසවා සොලවයි. "පොලේ අඬන සද්දේ" හොඳනම් එය පැත්තකින් තබා ගනියි.

පසු කලෙක මා ද පොල් ගෙනෙන්නට කඩේ ගිය විට මේ ක්‍රියාදාමය ම කරන්නේ එය සංසාර පුරුද්දක් මෙන් මට තාත්තාගෙන් උරුම ව ඈති නිසා වෙන්නට පුලුවන.

මෙසේ ගෙවී ගිය මුලු කාල වකවානුවේ ම අපට සිංහල අවුරුද්ද වැනි උත්සවාකාර දිනයක් විශේෂයෙන් මතක නැත්තේ ඈයි දැයි මම අදත් කල්පනා කර බලමි. ඈත්තෙන් ම එකල් හි අපට හැමදා ම අවුරුදු තිබෙන්නට ඈත. අතරින් පතර, පොසොන් උත්සව පිළිබඳ සැණෙලි මතකයක් මගේ සිත පුරා ඈඳෙයි. අම්පාර පැත්තේ අයට වෙසක් එකටත් වඩා වැදගත් උත්සවයක් වූයේ පොසොන් උත්සවයයි. හැම තැන ම තොරණ සෑදෙන්නේ ද, ටැට්ටර සහ ලොර් බාගවල නැග කට්ටිය තොරන් බලන්නට යන්නේ ද පොසොන් පෝයට ය. නමුත් අප එසේ තොරන් බලන්නට ගිය වගක්වත් මට මතක නැත. නමුත් ඉඳ හිට අපට කිට්ටුව පාතක සිටි නෑදෑ පිරිවර වන ලොකු තාත්තා, ලොකු අම්මා සහ සහෝදර සහෝදරියන් බලන්නට අම්පාරේ බුද්ධංගල පාරේ, පිට්ටනිය වටා ඈති නිවාස හෙවත් ක්වාටස්වලට ගිය අයුරුනම් මට හොඳට මතක ය. ලොකු තාත්තලාගේ ගේ ඉදිරිපස තිබූ පේර ගසේ නැග වඳුරු පැටවුන් මෙන් එල්ලීගෙන තුරු ගැට පවා කඩමින් කෑ අයුරු ද, ඒවායේ කහට රහ ද මට තවමත් දැන් කෑවාසේ දැනෙන්නේ ය.

Share/Bookmark

Sunday, April 18, 2010

10 අහසින් පොළොවට...


සැබැවින් ම මේ කතාංගය මා ලිවිය යුතු ව තිබුණේ සත් සමුදුර බලන්නට කලියෙන් වුව ද, මතක පොතේ පිටු මාරු වීම නිසාවෙන් පසු ව ලියන්නට සිදු විය.

1965 වසර අපට අතිශය තීරණාත්මක වසරක් විය. එවකට මගේ වයස අවුරුදු 4ක් වූ අතර, සිදුවන සෑම සිද්ධියක් ම මතකයේ තැන්පත් ව නැත ද, කිසිවක් සිදුවූ වග දැණුනු බව මතක ය. අප නාඳුනන බොහෝ දෙනෙකු අප සිටි නිවසට ආ ගිය අතර, තාත්තා ද වෙනදාට වඩා බෙහෝ කඩිමුඩියේ කිසිවක නියැලෙමින් සිටියේ ය. ඒ පැමිණෙන පිරිසෙන් තුන් හතර දෙනෙකු එක් ව විශාල බැනර් සහ ධජ පතාක අඳිනු ද, තාත්තා රැවුල් මුහුණු සහිත කාගේදෝ ලොකු චිත්‍ර ඈන්ද ආකාරය ද මට මතක ය. ඒ එවකට මහ මැතිවරණයක් උදා ව තිබූ නිසා ය. උග්‍ර කොමියුනිස්ට් වාදියකු වූ තාත්තා මැතිවරණය සඳහා සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් දර දිය ඈද්දේ ය.. දැන් ඉන්නා පඩත්තරයන් කියන්නා සේ කඩේ ගියේ ය..!! මෙසේ බොහෝ කඩිසර ව ගෙවී ගිය දවස් කිහිපයකට පසු එකවර සියල්ල නිශ්ශබ්ද විය. නිකමටවත් කිසිවෙක් අපේ ගෙවල් පැත්තේ ආවේ ගියේ ද නැත. තාත්තා ද හේ බා ගිය මුහුණින් යුතු ව නිශ්ශබ්ද ව සිටියේ ය. අපේ ගෙදර පුරා මූසල නිහැඪියාවක් පැතිර ගොස් තිබුණේ මහ මැතිවරණයෙන් සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩුව පරදා යූඑන්පී හෙවත් එක්සත් ජාතික පක්ෂය රජයක් පිහිටවූ නිසා ය. සිරිමාවෝ මැතිණිය වෙනුවට ඩඩ්ලි සේනානායක මහතා අගමැති විය. ඒ සැණෙන් විදුහල්පතිවරයකු වූ අපේ තාත්තා රැකියාවක් නැති නිකංම නිකං මනුස්ස​යකු විය...!!!

පත්තරයේ පළ වූ, සමාජවාදී දේශපාලනයේ යෙදීමේ වරදට වැඩ තහනම් කළ විදුහල්පතිවරුන් 18 දෙනා අතර අපේ තාත්තාගේ ෆොටෝ එක ද විය.

සිදු වූ මේ දැවැන්ත ව්‍යසනය අපට එතරම් තදින් දැණුනේ නැත්තේ අම්මා රැකියාව කළ නිසාත්, අප පුංචි නිසාත් විය යුතු ය. මෙතෙක් තාත්තාත් අම්මාත් සමග පාසැල් ගිය අප දැන් යන්නේ අම්මා ද සමග පමණ ය. තාත්තා අලුත් ම බයිසිකලයක් ගෙන ආ දිනය අපට සුවිශේෂී විය. ඒ බයිසිකලයේ මැද පො​ල්ලේ කොට්ටයක් තබා අප තුන් දෙනාව ම නංවාගෙන තාත්තා වත්ත වටා අපව පැද්දවූ නිසා ය.

තාත්තාට ඉගැන්වීමට අමතර ව බොහෝ සුකුරුත්තම් වැඩ කරන්නට ද හැකියාවක් තිබිණි. තාත්තාට හොඳින් උයන්නට ද, මසන්නට ද, මහන මැෂින් රෙපයාර් කරන්නට ද, සංගීත භාණ්ඩ වාදනය කරන්නට හැකි බව ද මම හොඳාකාරව ම දැන සිටියෙමි. ඒ හැකියාව නිසාදෝ ලෑලි කැබලි කිහිපයක් ගෙන තාත්තා අපූරු පෙට්ටියක් සෑදුවේ ය. එය හොඳින් පොලිෂ් කළ පසු එහි රතු පාටින් "ඇත්ත" යනුවෙන් ඈන්දේ ය. ඉන් පසු එය බයිසිකලයේ ලැගේජය මත සවි කලේ ය.

සුදු ජාතික ඈඳුම ඈඳ, හචා බෑගයක් කර එල්ලාගෙන, ප්‍රතාපවත් ලෙසින් පාසැල් ගිය අපේ තාත්තා, පාට සරමක් සහ කමීසයක් ඇඳගෙන, අම්පාර දිස්ත්‍රක්කය පුරා "ඇත්ත" පත්තරය බෙදා හරින පත්තර කාරයෙක් වූයේ යූඈන්පියට පින් සිද්ද වෙන්නට ය. අප පාසැල් යන්නටත් කළින් පත්තර මිටිය පෙට්ටියේ දමාගෙන ගෙදරින් පිටවන තාත්තා යළි හොඳට ම හවස් වූ පසු ගෙදර විත් බොහෝ වේලාවක් පුටුව මත දිග ඈදී සිටින්නේ සැතපුම් 30ක් බයිසිකල් පැද ලද මහන්සිය නිවා ගන්නට විය යුතු ය.

අයියාට සහ මල්ලීට අමතක වූවාට, කොළපාට දැන්වීම් සහ යූඈන්පී පාහරයන් දකින විටත් මගේ ලේ කකියන්නේ තාත්තා පුටුව මත දිග ඈදී මහන්සි අරින දර්ශනය මගේ සිත පුරා හොල්මන් කරන නිසාවෙනි.


ධන ධන්‍යයෙන් ආඩ්‍යව නොවූව ද, අපූරුවට ගෙවී ගිය අපගේ සුන්දර ජීවිතය උස්සා පෙළොවේ ගසා කණ පිට හැරවෙන්නේ එයින් ඉක්බිතිව ය.

Share/Bookmark

Monday, April 12, 2010

09 සත්සමුදුර..

සත් සමුදුර.. මගේ ප්‍රථම සිනමා ආවර්ජනය..!!!

චිත්‍රපටය ආරම්භ විය..මම මහත්සේ විශ්මයාර්තයෙන් යුක්ත ව ඊට ආලෝලනය වීමි. අතරින් පතර චිත්‍රපටයේ විවිධ ජවනිකා මගේ මනස පුරා විහිදී පැතිරී යයි. නමුත් ඒවා සංස්කරණය කර එකට පෙළ ගස්වන්නට අද රවීන්ද්‍ර ගුරුගේ නම් මා හිත මිත්‍ර, විශ්වකර්ම සංස්කාරකවරයාටවත් බැරි ය. පසු කාලීන ව වාර හත අටක් ම සත් සමුදුර චිත්‍රපටය නරඹා ඈති නමුදු, එදා සිතේ ඈඳුනු රූප අද මගේ සිතේ නො ඈඳෙන්නේ එය මසිත ඈඳුනු ගුහා චිත්‍රයක් සේ ම තැන්පත් ව ඈති බැවිනි. මන්ද වසර 43කටත් පෙර දුටු රූප, කාලය විසින් අකා මකා දමා ඒ මතින් තවත් දහසක් දේ රී රයිට් කර ඈති බැවිනි.. නමුත් අතරින් පතර සිද්ධි සමුදායන් මගේ සිතට පිවිසෙයි..අදත් දෑස පියාගෙන මොහොතක් වර්ථමානයෙන් මිදුණු විට මට සත් සමුදුර චිත්‍රපටයේ රූප රාමු කිහිපයක් ම යළි මසිත පුරා දැවැන්ත ව ඉතිරී පැතිරී යයි. ඉන් මා සිත වඩාත් ම බැඳී ඈත්තේ තේමා ගීතය හා බැඳුණු දෙනවක හාමිනේ සහ සිරිල් වික්‍රමගේ නම් වූ සුවිශේෂී චරිතාංග නළුවා රඟන රූප රාමු ​පෙලයි.

ගල් කුට්ටි මතින් වැටෙමින් රූටමින්, මුහුදු දියේ තෙමෙමින්, වැහි බීරමේ කඳුළු වැස්සට තෙමෙමින්, චිමිනි ලාම්පුවක් ද ඔසවාගෙන ඈය සිය පුතා සොයන දර්ශනය ද, පුත්‍රයා ලෙසින් රඟන සිරිල් වික්‍රමගේ මුහුදු දිය හා පොර බදමින් ගොඩ බිමට එන්නට දරන උත්සාහය ද, ඒ හා සමග මහගම සේකරයන් පද රචනා කළ, සෝමදාස ඈල්විටිගල සංගීතඥයා විසින් සංගීතවත් කළ, විශාරද අමරදේවයන් ගයන...."සිනිඳු සුදු මුතු තලාවේ........පිපෙන පෙන පිඬු සිනාසේ.." යන සිංහල සිනමාවේ දිග ම තේමා ගීතය ද, මගේ ඈට මිදුළු තුළට ම කිඳා බැස ඈත්තේ යැයි මට සිතේ.


චිත්‍රපටය තිරය මත දිග හැරෙද්දී මම පුටුවේ ඉදිරි දාරය මත වාඩිවී හිස, කොන්ද කෙලින් තබාගෙන ඊට සමවැදී සිටියෙමි. අතරින් පතර මට පාලිතගේ චුරු චුරුවද ශ්‍රවනය විය.."තාත්තෙ මට චූ බරයි.." එවිට තාත්තා ඔහු ද ඔසවාගෙන ශාලාවෙන් පිටතට යයි. ටිකකින් යළි පැමිණෙයි...තව පැය කාලක් පමණ ගෙවෙන විට" තාත්තෙ මට බඩ ගිනියි.." කියනු ඈසෙයි. තාත්තා යළි මල්ලීද ඔසවාගෙන එළියට යයි. තවත් ටිකකින් "තාත්තෙ මට කක්ක බරයි" කියනු ඈසෙයි.. මුලු චිත්‍රපටය අවසන් වන තෙක් ම අඩු ම වශයෙන් දහ පාරක්වත් තාත්තා පාලිත මල්ලී ද ඔසවා ගෙන එළියට යන්නට ඈති. අපි චිත්‍රපටය බැලුවත්, තාත්තාට සත් සමුදුරු චිත්‍රපටය බලන්නට නොලැබුණු බව මට සක් සුදක් සේ සහතික ය.

මා මිය ගොස් වසර දහස් ගණනකට පසු, බිම හාරද්දී හමුවන ඈට කැබිලිත්ත කාගේදැයි සොයන්නට කිසිවෙක් ඩීඑන්ඒ පරීක්ෂණයක් කළොත්, මේ කවුදැයි සොයා ගන්නට නොහැකි උවත්, මේ ඈට කැබැල්ල හිමි පුද්ගලයා සත්සමුදුර චිත්‍රපට ගීයට කොයි තරම් ඈලුම් කළ එකෙකුදැයි යන්න පමණක් සොයා ගනු ඈති. අමරදේවයන්ට, මහගම සේකරයන්ට සහ සත් සමුදුර චිත්‍රපටයට මම එතරම් ම ආදරය කළ නිසාවෙනි.

Share/Bookmark

Sunday, April 11, 2010

08 ලොරි බාගෙකින් අම්පාරට...

එක්තරා දවසක තාත්තා අයියා ද, මා ද, පාලිත ද සමග ගමනක් යාමට ලක ලැහැස්ති කර ගත්තේ ය. ඉතා කුඩා නිසා තාත්තා පාලිත ව වඩා ගෙන ගිය අතර, අයියා ද මා ද ගියේ පා ගමනිනි.. ක්වාටස්වල සිට උහන මහා විද්‍යාලය පසු කර අප මං සංධියකට පැමිණුනෙමු. තරමක් කළබලකාරී එදා පොළ දවසක් බව මට යාන්තමට මතක ය. හංදියේ මිනිසුන් ගොඩක් සිටි අතර, එය මට අමුතු දැක්මක් විය. පාරේ අයිනට වන්නට ලොරි බාගයක් නවතා තිබුනේ ය. එහි පිටුපස ඒ වන විටත් තුන් හතර දෙනෙකු සිටි අතර, තාත්තා අප ව ඔසවා එහි පිටු පසින් තැබුවේ ය. මේ ලොරි බාගයක් වුව ද එය බස් රථයක් බවට පරිවර්තනය කරන ලද්දකි. පිටුපස ලොකු පෙට්ටියට ලෑලි පටි ගසා ආවරණය කර තිබුණු අතර, මුහුණට මුහුණ සිටිනා සේ තැනූ දිග බංකු දෙකක් ද එහි විය. අපි රටක් රාජ්ජයක් උරුම වූවන් ලෙසින් මේ බංකුවක් මත විරාජමාන වූවෙමු. තරමක් වේලා ගත වන විට මේ ලොරිය සෙනගින් පිරී යන්නට විය. එවිට තාත්තා ද පාලිත ව ඔඩොක්කුවේ තබා ගෙන අප අසළින් වාඩි විය.

දැන් තත්ත්වය අතිශය භයංකාර ය. මුලු ලොරිය පුරා ම එල්ලීගත් මිනිස්සු ය. අපි තරමක් පැත්තට හැරී ලී පටි අල්ලාගෙන සිටියෙමු. ටිකකින් ලොරිය සැර දමනු ද, ඉන් පසු මහා කළු දුමාරයකින් අප ව වැසෙනු ද මට මතක ය. ඉන් පසු ගැස්සි ගැස්සී ලොරිය දුම් වලාව පසු කරමින් ඉදිරියට ඈදෙන්නට විය. මම වට පිට බැලීමි. එහි සිටින සියලු ගැහැණු මිනිසුන් සියල්ලන්ගේ ම මුහුණු දෙස විමැසිල්ලෙන් බැලීමි. කිසිවකුදු මට හඳුනා ගන්නට බැරි ය. උන්ට ද මා ගැන වගේ වගක් නැත. ඉන් පසු අප පසු කර වේගයෙන් ආ පස්සට ඈදී යන දැවැන්ත ගස් දෙස බලා සිටියෙමි.

ලොරිය ගමනේ තුන් හතර පළෙක ම නැවතුණු අතර, ඒ හැම විටෙක ම දෙතුන් දෙනෙකු බැස ගිය බවත්, ඊටත් වඩා දෙනෙක් එහි එල්ලුණු බවත් මට පෙනෙයි. ඒ එන හැම අත තිබූ වට්ටි, පෙට්ටි, මලු ආදිය ලොරියේ වහළය මතට වීසි කරන්නට කෙනෙක් සිටියේ ය. කට පුරා බුලත් විටක් ඒදාගෙන සිටි ඔහුගේ සරම ඈඳ තිබුනේ ද දනිස්සෙන් පොඩ්ඩක් පහළට වන්නට ය. මේස් බැණියමට යටින් සරමටත් වඩා ලොකු ගැටයක් ගසා තිබුණු අතර, ඔහු හැම විට ම ගියේ ලොරියෙන් එළියේ ය. ​ලොරිය පිටත් වන තෙක් බිමට බැස මිනිසුන් සමග කතා කරන ඔහු ලොරිය පිටත් වූ පසු, අඩි දෙක තුනක් දිව විත් එහි එල්ලෙයි. එසේ එල්ලී, කට මත ඈඟිලි දෙකක් තබා බුලත් කෙළ පහරක් පාරට විදියි. පටු පාරේ වළ ගොඩැලි මතින් දූවිලි අවුස්සාගෙන ලොරිය නැළවෙමින්, පැද්දෙමින්, මඳ ගමණින් ඉදිරියට ඈදෙයි. මෙසේ තරමක වේලාවකට පසු අප සිටි උහන ගම්මානයට වඩා විශාල ගොඩනැගිලි ද, සෙනග ද සිටි ස්ථානයකට ලොරිය පැමිණියේ ය. තවත් අප ලොරිය මෙන් ම වූ ලොරි බාග විශාල ප්‍රමාණයක් එහි තිබූ අතර, එකක ඉදිරියෙන් ගොනාගොල්ල යනුවෙන් ලියූ පුවරුවක් තිබුණු වග මට හොඳට මතක ය.

අම්පාර නගරයයි. මීට කළින් අප ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර යන්නට ද අම්පාර නගරයට පැමිණ ඈති නමුත් අද මට අම්පාර අමුතු තැනක් ලෙස පෙනෙයි..!!

නිහඬ වූලොරියෙන් අප බිමට බස්සවා ගත්තේ තාත්තා ය. ඉන් පසු ඔහු අප ද සමග පාර පැන, ලොකු ගොඩනැගිල්ලක් දෙසට ගමන් කළෙමු. එය අති විශාල ගොඩනැගිල්ලකි. එහි දැවැන්ත ගේට්ටුවෙන් ඈතුලු වූ පසු විශාල පිරිසක් පොලිමේ සිටිනු දුටුවෙමි. තාත්තා ද අප සමග ඒ පොලිමට එකතු විය. අප කුතුහලයෙන් වට පිට බලමින් සිටිනා තර, වඩාගෙන සිටින පාලිත චුරු චුරු ගාමින් සිටියේ ය. ටික වේලාවකට පසු පෝලිම ඉදිරියට ඈදෙන්නට වූ අතර, තාත්තා පුංචි කවුළුවක් තුළ සිටි අයෙකුට මොකක්දෝ කී කීවිට, ඔහු තාත්තාට මොනවාදෝ දුන්නේ ය. ඒ දුන් දේ ද රැගෙන තව අඩියක් පැමිණි තාත්තා, දුඹුරු පාට දොර රෙද්දක් දැමූ විසල් දොර ළඟ සිටි කෙනෙකුට ඒ සියල්ල දුන්නේ ය. ඉන් පසු තාත්තා ඒ රෙද්ද මෑත් කර අප සමග ඈතුළට පැමිණියේ ය. මම මහත් සේ විස්මයට පත් වීමි. කුතුහලයෙන් යුක්ත ව වට පිට බැලීමි. වහළය මත ලොකු පංකා පේලියක් කැරනකමින් තිබුණ අතර, පුටු විශාල ප්‍රමාණයක් පේළි පේළි මෙහි තබා තිබුණේ ය. මම ජීවිතයේ ප්‍රථම වරට විදුලි පංකාවක් දැක්කේ එදා ය. එය ද එකක් නොව පේළියකි..!! මේ අතරේ මොකක්දෝ ගීතයක් ද වාදනය ​වෙමින් තිබුණු අතර, තවත් ගැහැණු මිනිස්සු විශාල ප්‍රමාණයක් උස් හඬින් මොනවාදෝ කියමින් ඒ අසුන් මත වාඩි වී සිටියෝ ය. තාත්තා ද අප සමග පැමිණ හිස් ආසන පේලියක ආරම්භයෙන් ම වාඩි ගත්තේ ය. අපි දු වාඩි වීමු. එසේ වාඩි වී ඉදිරිය බැලූ විට ඉදිරියෙන් දැවැන්ත තිරයක් මට පෙණින. මහත් සේ විශ්මයෙන් ඈළලී සිටි මම වට පිට බැලුවේ ද යාන්ත්‍රික රොබෝවෙකු මෙනැයි මට දැන් සිතේ..

ස්වල්ප වේලාවකින් දැවැන්ත ශාලාවේ විදුලිය බල්බ එකින් එක නිවී ගියේ ය. දැන් කළුවර ය. ළඟ පාත ඉන්නා අයියා ද, ඊට එහායින් සිටින තාත්තා ද මට පෙනෙන්නේ නැත. මම බිය වීමි. නමුත් කරන්නේ කුමක්දැයි නිනව්වක් නැති ව තක්බීර් වී සිටියෙමි. මුලු ශාලාව ම මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහඬ විය. එසැණින් ඉදිරියෙන් වූ තිරය දෙපැත්තට ඈරෙන්නට විය. මම පුටුවේ පිටු පසට හේත්තු වුනෙමි. තව මොහොතකින් ඈරුණු තිරය යට තිබූ සුදු පාට බිත්තිය මත ජාතික කොඩිය ළෙල දෙන්නට වූ අතර, මහ හඬින් එය වාදනය වන්නට ද විය. ශාලාවේ සිටියවුන් මෙන් ම තාත්තා ද පාලිතවත් වඩාගෙන නැගී සිටියෝ ය.මාත් අයියාත් පුටුවෙන් බිමට පැන නැගී සිටියෙමු..

ජාතික ගීය වාදනයෙන් පසු මුහුණේ පත රැවුලක් තිබූ සද්දන්ත මිනිසෙක් "හච හච" ගා මොනවාදෝ කියෙව්වේ ය. (ඒ මහාමාන්‍ය ඩී. එස්. සේනානායක සිරිමතාණන් බව මා දැන ගත්තේ බොහෝ කළෙකට පසු ව ය.) ඉන්පසු ශාලාව පුරා යළි කඩි ගුලක් ඈවිස්සුණාක් මෙන් සද්ද රැල්ලක් නැගුණු අතර, පුටු මත එකිනෙකා වාඩි වන සද්ද ද ඊට ම එකතු විය. අපි දු වාඩි වීමු.

දැවැන්ත තිරය මත මොනවාදෝ රූප විසාල් ප්‍රමාණයක් දර්ශනය විය. ඒවා හරි හමන් විදියට මට මතක නැත්තේ ඒ වන විට මගේ සිහිය විකල් වන තරමට ම මම අන්ද මන්ද ව සිටි බැවිනි. ටික වේලාවකින් තිරය මත කළු සහ සුදු පාට විසල් මිනිසුන් කතා කරනු ද, සිනාසෙනු ද මම දිටිමි. ඒ අතර මඳ වේලාවකින් තිරය මත අකුරු පේළි සටහන් විය. ඒ අකුරු පේළි අතරින් සිරි ගුණසිංහ යන නම ද, "සත්සමුදුර" යන විශාල අකුරු පදාසය ද මට ගලේ කෙටුවාක් මෙන් මතක ය.

ඒ අප ජීවිතයේ ප්‍රථම වරට චිත්‍රපටයක් බැලූ දා ය. චිත්‍රපටය සත්සමුදුර විය. අප එය නැරඹුවේ අම්පාරේ රීගල් සිනමා ශාලාවේ දී ය...!!!

Share/Bookmark

Tuesday, March 30, 2010

07 නාන කාමරය


පාසැල් වැඩ කටයුතු නිමවා අප ගුරු නිවාසය හෙවත් ​ක්වාටස් වෙත පැමිණියේ පා ගමණිනි. ඉඳ හිට ලොකු තාත්තාගේ කළුපාට මයිනර් කාරය අපේ ගෙදර තිබෙනු මට මතක ය. ලොකු තාත්තාට කාරයක් තිබුණාට හොඳට එලවන්නට බැරි ය.. තාත්තාට කාරයක් නොතිබුණාට හොඳට වාහන එලවන්නට හැකි ය.. මේ මයිනර් කාරය අපේ ගෙදර තිබෙන විට අපේ හැම ගමනක් ම සිදු වන්නේ කාරයෙනි.

කොටින් ම නළ ජල පහසුකම් තිබුණත් ක්වාටස්වල පිටු පස ළිඳ ළඟට අප මුහුණ සෝදන්නට යන්නේ ද කාරයෙනි..!! ළිඳ ළඟට ගිය පසු තාත්තා අපට දත් මදින්නට දත් කුඩු බෙදා දෙයි.. අල්ලක් තරම වූ ගුරු පාට පැකැට්ටුවේ රතු පාටින් "ගෝපාල් ගේ දත් මදින කුඩු" යන වගන්තිය එකළ ද අපට කියවන්නට හැකියාව තිබිණ. මේ පැකැට්ටුව තුළ වූ රෝස පාට කුඩ හරි ම රස ය. දත් මදිනවාට වඩා අප කළේ එය රස විඳීම ය. තාත්තා අපට දත් මදින ආකාරය කියා දෙයි. අහළ පහළ ගසකින් කුඩා කෝටුවක් කඩා ගෙන එහි කෙළවර හපා, තලා අපට බුරුසු තනා දෙයි. අප එයින් ද දත් මදින්නෙමු. අවසන කටට වතුර ගෙන සෝදා දත් අතරින් තද හුළං පාරක් අදින්නෙමු. එවිට කටට මාර සිසිලසක් දැනෙයි.. ඉන් පසු දත් කුඩු රහිත ඇඟිල්ල අපි තදින් දත් මත අතුල්ලන්නෙමු. එවිට පිරිසිදු වීදුරුවක් මත ඈතිල්ලුවාක් වැනි හඬක් මතු වෙයි. මේ හඬ අසන්නට අප ඉතා ම කැමති ය. එවිට අපට සිතෙන්නේ අප දත් ඉතා පිරිසිදු ය කියා යි.

ගුරු නිවාසයේ කෙළවරක විශාල නාන කාමරයක් තිබුනේ ය. එහි එක් කොටසක් වඩා උසට සාදා එහි වැසිකිළි පෝච්චිය (වළ වැසිකිළිය) සවි කර තිබිණි. වැසිකිළි පහසුකම් තිබුණ ද අප බොහෝ විට කක්කා දැම්මේ මිදුලේ ය. අප සරීරකෘත්‍යය අවසන් කර "කක්ක දාලා ඉවරාාායි.." යනුවෙන් තාලයකට මහ හඬින් කෑ ගසන්නෙමු. එවිට අම්මා හෝ ​තාත්තා හෝ අප ව බලා ගන්නට සිටි අත් උදව්කාරිය හෝ පැමිණ අප ව නාන කාමරය තුළට රැගෙන යයි. ඒ අල්ල පනල්ලේ බල්ලන් පැමිණ මිදුල සුද්ද පවිත්‍ර කරන්නේ අම්මාට හෝ තාත්තාට උදව්වට යැයි මම සිතමි.

අප බොහෝ විට නෑම සඳහා නාන කාමරයට යන්නේ අම්මා සමග ය. අම්මා ඈගේ දිග කොණ්ඩය ළිහා බිම දිගේ එළා ගෙන රෙදි සෝදයි. අපි කරාමය ඈරගෙන රිසි සේ වතුරේ නටන්නෙමු. අම්මා අපුලුලන රෙදි ගෙන අඹරා ඒවා පිළිවෙලට නාන කාමරයේ දොර හරහට තබා වේලල්ක් සාදන්නෙමු. ටික වේලාවකින් අපේ යටි පතුල් වැසෙන තරමට ජල කඳක් නාන කාමරය තුළ එක් රැස් වෙයි. ඉන් පසු අපි මේ වතුරේ වැතිර ඈති පදමි සෙල්ලම් කරන්නෙමු. අම්මාගේ දිග කොණ්ඩය නයෙකු සේ වතුරේ පා කරන්නෙමු. බඩ මැද නාලාවක් සවි කළ රබර් සත්තුන්ගේ බඩට වතුර පුරවා එකිනෙකාට විද ගන්නෙමු. මේ රබර් සතුන් අතර සිටි මාලුවා මට අදත් හොඳට මතක ය. අදත් මා අඳින මාලු අතර ඌ ද කොතැනකින් හෝ මතු වී මා සමග සිනාසෙයි.

ඉඳ හිට අප ගහ මරා ගන්නේ ද මේ වතුරේ සිට ය. අම්මා රෙදි ටික යළි සෝදන්නට එක්කාසු කළ විට අප සාදා ගත් වැව අපට අහිමි වෙයි. එවිට අපගේ යුද්දය ද නිමා වෙයි. ඉඳ හිට අප නාන කාමරයෙන් පිටතට හෙලුබැල්ලෙන් ම පැමිණ බිම පෙරලෙන්නෙමු. එවිට අම්මා පැමිණ අප බඩ මැද්දෙන් අත දමා ඔසවා , උකුලට හිර කරගෙන, තට්ටමට පහරක් ගසා, නැවත වතුර පයිප්පයට අල්ලා සෝදන්නී ය. අප එවිට කකුල් දෙක ගසමින් කෑ ගසන්නෙමු...

අදටත් නාන්නට හෝ ඈඟ සෝදන්නට නාන කාමරයට ගිය විට මට අම්මා අපව ඔසවා ගෙන ගොස් සේදූ අයුරු මතක් වෙයි. බඩ මැද්දෑවෙන් ඔසවා ගෙන තට්ටමට ගහන පහර සදා කල් මිහිරක් ව මගේ මතකය පුරා සැණෙන් විසිරී පැතිරී යයි. ඒ මිහිර යළි විඳින්නට අපට නොහැක්කේ අප අද දරු මල්ලන් සිටින මහ වුන් වුනාටත් වඩා අම්මා අප අතර නැතැයි යන සිතිවිල්ල දරුණුවට දැනෙන හෙයිනි.

දුව ද, පුතා ද පුංචි සන්දියේ මම උන් ව ඔසවාගෙන නාන කාමරයට ගොස් අම්මා කළා මෙන් ම තට්ටමට පහරක් ගසා සෝදා ඈත්තෙමි. නමුත් මට මතක ඈති මේ කතාන්දරය උන්ට මතක නැත. මන්ද උන් කවදාවත් වැලි දූලි ​ගොඩේ නොපෙරලුණු නිසා වෙන්නට පුලුවන.....!!!!

Share/Bookmark

Monday, March 22, 2010

06 පාසැල් ගමන


මේ කතාව ලියන්නේ 1964
 වසරේ සිදු වූ සිදුවීමක් අළලා ය.

අපි පාසල් යන වයස සම්පූර්ණ නොකළ ද, අමමාත් තාත්තාත් සමග ම පුංචි සන්දියේ ම පාසල්
 ගියෙමු. එකළ බාලාංශ පන්ති හෝ මොන්ටිසෝරි තිබුණේ නැත. එමෙන් ම අපේ අම්මා හෝ තාත්තා හෝ ඩේ කෙයාර් සෙන්ටර් ගැන අහලාවත් තිබුනේ නැති වන්නට පුලුවන. ඒ නිසා අපි, එනම් අයියාත් මාත් අම්මා තාත්තා සමග ම පාසල් ගියෙමු. ඒ උහන මහා විද්‍යාලයයි.

අපට නිශ්චිත පන්තියක් නොතිබුණ ද අපි තිබෙන පන්තියක වාඩි වී අකුරු කළෙමු. විවේක කාලය සඳහා සීනුව වදිද්දී ම අම්මා පැමිණ අප ව එකතු කර ගන්නී ය. ඉන් පසු ඒ විවේක කාලයේ දී අපට පාන් පෙත්තක් දෙන්නී ය. ඒ පාන් පෙත්තේ රස මට දැනුදු දැනෙන සේ ය. එය එතරම් රස ය. මන්ද යත් එකළ පාන් ඒතරම් ම විරල අහරක් වූ බැවිනි.

මෙසේ දින වකවානු ගෙවෙන අතර තුර, අම්මලාගේ පාසැලට අලුත් ගුරුවරු දෙපලක් පැමිණියේ ය. ඉතා ම තරුණ, භද්‍ර යෞවනයන් වූ ඒ දෙදෙනාගෙන් එක් කෙනෙක් හරි උස මහත ය. ගැඹුරු, ළයාන්විත කටහඬක් ඔහුට තිබුණේ ය. අනෙක් කෙනා කළු ය. මිටි ය. මේ දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකු වන උස මහත කෙනා පත් කර තිබුණේ අපේ අම්මාගේ සහායක ගුරුවරයා හැටියට ය.

පාසැල් විවේක කාලයේ අපි එක් පන්ති කාමරයකට එක් රැස් වූ අතර, මේ දෙදෙනා ද අප සිටි කාමරයේ ම සිටියේ ය. ඔවුන් පත්වීම ලැබ පැමිණි පළමු දා වූ එදින, ඉන් කෙනෙකු බිස්කට් පැකැට්ටුවක් ගෙනැවිත් තිබුණේ ය. තරමක් ලොකු, හරි හතරැස් ඒ බිස්කට් වර්ගය මගේ රස නහර පිනවූයේ ඊට පෙර කිසිදු දිනෙක එය රස විඳ නොතිබුණු නිසා ය. (ඒ බිස්කට් වර්ගය මැලිබන් ක්‍රීම් ක්‍රැකර් ලෙස හඳුනාගත්තේ බොහෝ කළෙකට පසු ව ය.)

අම්මාගේ ඈඟ දැවටෙමින් බිස්කට රස බැලූ අතර වාරයේ අර උස මහත තරුණයා..පුතා ඔයාට අකුරු ලියන්න පුලුවන්දැයි මගෙන් විමසීය. මම ඔව් කීවෙමි. එහෙනම් අකුරුක් ලියල පෙන්නන්න.. ඔහු කීවේ ය. මම වහා හුණු කූරක් රැගෙන කළු ලෑල්ල වෙත ගොස් අත ඔසවා..(උස මදි නිසා ය..) කළු ලෑල්ලේ "අ"යන්න ලීවෙමි. නමුත් නිවැරදි ව අයන්නේ හැඩ තල පිහිටා තිබුණ ද එය මා ලියුවේ සහමුලින් ම අනිත් පැත්තට ය...!!!. අම්මා ද, අර තරුණ ගුරු දෙපළ ද.. ඔවුන් සමග මමද ඈති පමණ සිනා සුනෙමු..!!

ඔබ දන්නවාද අර උස මහත ගුරු තුමා ගැන.. ඔහු තමයි සංගීත නිපුන් සනත් නන්දසිරි මහතා... එතකොට අර කොට හාදයා.. ඔහු තමයි චතුර මාධ්‍යවේදී සීලරත්න සෙනරත් මහතා.. මේ ඊයේ පෙරේදා දිනෙකත් හමු වූ විට ඔහු අ යන්න ගැන කියා සිනා සුනේ ය. ඒ සිනාසෙන විට ඔහු තනතුරෙන් අග්‍රාමාත්‍ය ජ්‍යේෂ්ඨ මාධ්‍ය ලේකම් තනතුර හොබවමින් සිටියේ ය. හෙට අනිද්දා වන විට එය වෙනස් වන්නට පුලුවන. නමුත් ඔහු ගේ විශිෂ්ට නිවේදන හැකියාව නිසි ලෙසකින්වත් වෙනස් නොවනු අෑත...

Share/Bookmark

Monday, February 8, 2010

05 - කුකුළු කූඩුව


මට වයස අවුරුදු තුන හතරේ දී සිදු වූ සිද්ධීන් පවා මෙතරම් හොඳින් මතක තිබෙන්නේඇයි දැයි කියන්නට මම නොදනිමි. ඒවා සිදු වූ දින වකවානු අමතක වුව ද, සිදුවූ සියල්ල සිනමා පටයක් මෙන් යළි මතක් කර ගන්නට මට පුලුවන. හොඳ සංස්කාරකවරයකු සිටින්නේනම් මැනැවයි සිතෙන්නේ ඒවා පෙළ ගැසෙන්නේ අතරින් පතර නිසා ය.

උහන අප සිටි ක්වාටස්වල පිටුපස්සේ කුකුළු කූඩුවක් ද තිබුනේ ය. එහි කිකිළියන් ද කුකුළන් ද ගණනින් කියන්නට නොදන්නේ වුව ද, යම් ප්‍රමාණයක් සිටි බව මතක ය. ඒ අතරේ "චීක් චීක්" ගාමින් බෝල ගෙඩි මෙන් පෙරළෙන කහ පාට කුකුළු පැටවුන් රොත්තක් ද සිටියෝය. කුකුළු කූඩුව තිබුණේ අපේ ගෙයි පිළිකන්නේ පඩිපෙල පාමුල ය. නමුත් ගෙයි මට්ටමේ ය. බිම සිට කූඩුව දක්වා, දිගු පරාලයක හරස් පොලු කෑලි ගසා ඉනිමගක් වැනි උපකරණයක් තනා හේත්තු කර තිබුනේ ය. දවල් තිස්සේ මිදුලේ කෙකර ගාමින් එකල මෙකල වෙන කුකුළු රෑණ හැන්දෑවත් ම මේ ඉනිමග දිගේ කූඩුවට නැග ගනිති. බොහෝ දිනවල අප උන්ගේ පස්සේ එළවා ගොස් කූඩුවට ගාල් කළෙමු. එය අපට මහත් විනෝදයක් ගෙන දෙන්නක් විය.

මේ කුකුළු රෑණේ රජා සේ සිටි දැවැන්ත කුකුළා පොර කුකුළෙකු බව අප පසු කාලයක දැන හඳුනා ගත්තේ කුකුළකු අඳින අයුරු ගැන තාත්තා කියා දුන් පාඩමක් අනුසාරයෙනි. ඒ පාඩම කොතෙක් රසවත්දැයි කියනවානම් අදත් මට අපූරුවට කුකුළු රූප අඳින්නට පුලුවන. නිකං කුකුළාගේ කකුළේ ඈඟිලි සීමාවට උඩින් තවත් ඈඟිල්ලක් වැනි පොර කටුවක් නැත. නමුත් අපේ කුකුල් රජාගේ ලොකු පොර කටුවක් තිබුණා අපට මතක ය. ඌ සිය වාසස්ථානය ලෙස තෝරාගෙන තිබුණේ පිළිකන්නේ තිබුණු දැවැන්ත සියඹලා ගසේ පහත අත්තකි.

වරක් කොහෙදෝ අයාලේ යන බල්ලෙක් අප වත්තට පැමිණි මොහොතක අපේ මේ කුකුළු රජා ඒ බල්ලාට පහර දුන් අයුරු මට තාම මතක ය. බල්ලා දුටු සැණින් පැටවුන් පිරිවරා ගත් කිකිළියන් රංචුව තොර තෝංචියක් නැති ව හඬ තලන්නට පටන් ගත්තෝ ය. එසැණින් එතැනට ආ අප කුකුළු රජා සිය ඇඟ පිහාටු පුම්බා, බෙල්ල වකයක් සේ නවා, හිස බිමට හරවා අමුතු ගොරහැඩි හඬකින් ශබ්දයක් පිට කළේ ය. ඉන් පසු අත්තටු යුගළය වරක් දෙවරක් හයියෙන් ගැසුවේ ය. ඊට පසු පියවර දෙක තුනක් පසු පසට ගොස්, තදින් අත්තටු ගසමින් පොළොවෙන් ඉහළට නැග, ඊ ගසක් පහත් වන වේගයෙන් බල්ලා දෙසට පහත්වන අතර ම, සිය පොර කටුව සහිත පාදයක් ඔසවා වැරෙන් පසුපසට පහරක් ගැසුවේ ය. ඒ පහර වැදුනේ බලු නයිදේගේ අසට තරමක් ඉහළින් ඔලුවට ය. බල්ලා මර හඪ තළමින් බිම දිගේ වට දෙක තුනක් පෙරලුනේ ය. උගේ හිසෙන් වැගිරැණු ලේ පහර බිම දිගේ රටාවක් ඈඳුනු අතර, මඳක් කෙඳිරි ගාමින් සිටි බල්ලා නැගිට, "බැහූ.. බැහූ.." ගාමින් මහ හඬින් හඬමින්, විදුලි වේගයෙන් නොපෙනී ගියේ ය. අපේ ජයග්‍රාහී කුකුළු නාම්බා යලිත් වරක් උජාරුවෙන් හඬලන විට, මේ අලකලංචිය කුමක්දැයි බලන්නට අම්මා ගෙතුළ සිට දුව ආවා ය.

මේ අවස්ථාවේ අප තුන්දෙනා, අයියා මම සහ පාලිත මල්ලී සිටියේ කිකිළියන් සහ පැටවුන් මැදි කර ගෙන උන්ට කෑම දෙමිණි. පඩි පෙළ දිගේ ඉක්මන් ගමණින් දුව ගෙන ආ අම්මා අප තුන් දෙනාව ම එකවර තුරුල් කර ගෙන පඩි පෙළ දෙසට ඈද ගෙන ගියා මට මතක ය.

සෑම දා ම උදේ පාන්දර අපට බිත්තර සපයන්නට අප කිකිළි රෑණ සැදි පැහැදී සිටියෝ ය. උදෙන් ම නැගිට, ඉස්කෝලේ යන්නට පෙර, අම්මා අප එක්කෙනෙකු ද වඩාගෙන කුකුළු කූඩුවේ බිම අතගා බිත්තර ඇහින්දා ය. අප ද ඒ අතරේ අත දමා බිම කාල් ගාන්නෙමු. සමහර දවස්වල අප අතට අසුවන බිත්තර එබෙන සුලු ය. ඒ දැමු ගමන් බිත්තරවල කටුව ඝණ වන්නටත් පෙර අවස්ථාව ය.

සමහර දිනවල අප කුකුලු කූඩුවට අත දමා අහුලා ගන්නා බිත්තර බිඳ අමුවෙන් ම ගිල දමන්නෙමු. බිත්තරය කටට වඩා ලොකු නිසා මුහුණ පුරා සාරු වැගිරෙන බැවින් මේ පෙරේතකම හැමදාම අම්මාට අසු වෙයි. එවිට ඈ අපට කළ තරවටුව කුමක්දැයි මට මතක නැත. නමුත් ඈ අප දෙස බලන බැල්ම නම් මට අදත් මතක ය. ලොකු නංගී අදත් අප දෙස බලන්නේ ද ඒ ආකාරයෙන් ම නිසා ය..

Share/Bookmark

Friday, January 29, 2010

04 - සංක්‍රමණය

අප බද්දේගම හැරපියා අම්පාර බලා ආවේ 1963 ය. ඒ තාත්තාට හා අම්මාට ගල්ඹය සංවර්ධන වැඩ සටහන යටතේ මාරුවීම් ලැබුණු නිසාවෙනි. තාත්තාට කලින් අම්පාරේ ආවේ ලොකු තාත්තා ය. ඒ ගංගා නිම්න සංවර්ධන මණ්ඩලයේ පත්වීමක් ලබමිනි. තාත්තා අම්පාරේ උහන මහ විද්‍යාලයේ විදුහල්පති ලෙසින් ද, අම්මා පුහුණු ඉංග්‍රීසි ගුරුවරියක ලෙසින් ද පැමිණියේ ය. උහන නගරයට ආසන්න ව තාත්තලාට ගුරු නිවාසයක් ද ලැබී තිබිණ. අප ඉතා කුඩා වුව ද මට ඒ නිවස වට පිටාව හොඳින් මතක ය. නමුත් තිබුණු තැන නම් මතක නැත. අප නිවසට අල්ලපු ගෙදර සිටියේ ගිගී අන්කල් නමින් අප හැඳින්වූ සිවිල් සේවකයෙකි. ඔහුගේ කම්මුල් දෙපස රැවුල් පදාස ය තනි සුදු පාට වූ අතර, හේ මිටි , මහත සුන්දර මනුස්සයකු විය. තනිකඩයකු වූ ඔහු සතු ව තුවක්කුවක් ද තිබුණි. ඒ නිසා ම අපට හැමදා ම පාහේ දඩ මස් ලැබුණේ ය. උහන යනු මහ වනයකින් සමන්විත ව තිබී, යෝධ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති නිසා ම අර්ධ නාගරීකරණය වෙමින් පැවතුන ද, දඩ මස් සඳහා සතුන් සොයන්නට කිසිදු වෙහෙසක් දැරිය යුතු නොවී ය.

එක් දවසක් ගිගී අංකල් අප ද සමග දඩයමේ ගියේ ය. ඒ පොඩි වැව් පිටියකට ය. විවිධ කුරුලු රෑන් මුළු අහස් තලය ම වසා ගෙන සිටියේ ය. ඒ අතර දස දහස් ගණනින් වූ වී කුරුල්ලන් රෑන් ද එක පොදියට අහසේ සරමින් සිටියේ ය. ගිගී අංකල් සිය තුවක්කුවට පතොරමක් දමා එහි බටයට වී අහුරක් දමා පුරවා, නිකම් ම අහස දෙසට එල්ල කරගෙන සිටියේ ය. ඒ මොහොතේ අහසේ සරමින් සිටියේ අති විශාල වී කුරුළු රංචුවකි. මොහොතකින් කණ් අඩි පුපුරවන තරම් හඬකින් තුවක්කුව පත්තු විය. එ සැණින් වැස්සක් වැටෙන්නා සේ වී කුරුල්ලන් බුරුතු පිටින් මැරී බිම පතිත විය. ඈඹිට්ල්ලන් පොඩිවුන් වූ අයියා ද මමද වී කුරුලු අස්වැන්න තරගයට එක්කාසු කළෙමු. එදා අප රාත්‍රී ආහාරය බදින ලද වී කුරුල්ලන්ගෙන් සපිරුණේ ය.

එක් දවසක රාත්‍රයේ පාර වැරදුණු දැවැන්ත නාඹර මුවෙක් අප නිවෙසේ කඩුල්ලෙන් පැන අප වත්තට ආවේ ය. එදා ගිගී අංකල්ට හරි වැඩ ය. ඔහු දිවවිත් අප වත්තේ කඩුල්ල ද, ඔහුගේ කඩුල්ල ද වසා, අප නිවසේ දොරවල් ද වසා දැම්මේ ය. අයියාත් මමත් ජනෙල් කූරුවල එල්ලීගෙන එළියේ කෙරෙන යුද්දය නැරඹීමු. භයෙන් බිරාන්ත ව ඈස් දෙක විශාල කරගෙන මුවා මහා ධාවන තරගයක යෙදුනේ ය. ඒ පස්සෙන් තුවක්කුවත් අමෝරාගෙන ගිගී අංකල් ද මුවා හඹාගෙන දිව ගියේ ය. මෙසේ ටිකක් දුර දුවන මුවා ආපසු හැරී සිය දැවැන්ත අං තට්ටුව පහතට නමා ගෙන නහයෙන් පිඹියි. එවිට ආපසු දුවන්නේ ගිගී අංකල් ය. නිමේෂයකින් යළි මුවා දුවන්නට පටන් ගනී. දැන් යළි ගිගී අංකල් මුවා පස්සෙන් ධාවන තරගයක යෙදෙයි. තාත්තා ද සරම කැසපට ගසා ගෙන පොඩි තල්ලුවක් දුනා සේ මට මතක ය. වරෙක මුවා ගිගී අංකල්ට ද, අනෙක් පසින් තාත්තාට ද කොටු විය. මෙහොතක් වෙලා තදින් හුස්ම ගත් දැවැන්ත මුවා විදුලි සැරයක් මෙන් අඩි හයක් පමණ උස වැටෙන් පැන ඉදිරි වන පෙත තුළ නොපෙනී ගියේ ය. ඉන් පසු තාත්තා ද, ගිගී අංකල් ද හති දමමින් හොඳ හැටි සිනා සෙණු අප බලා සිටියේ ජනෙල් කූරු අස්සෙන් ම ය.
Share/Bookmark

Monday, January 25, 2010

03 - අපේ ඇත්තන්නේ විස්තර


මා අපේ ඈත්තන්ය කීවේ එක බඩවැල කඩාගෙන ආ මගේ සහෝදර සහෝදරියන්ට ය. මියගිය රෝහණ අයියා හැරුණුකොට අපේ සමූහයා සාමාජිකයන් හයකින් සමන්විත ය.

මගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා වන අතුල චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවර අපේ පවුලේ පමණක් නොව සනුහරේ ම සිටිනා විශිෂ්ටතම චිත්‍ර ශිල්පියා වෙයි. මා දන්නා පමණින් ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍ර විෂයයෙහි සිටින ඉහළ ම උපාධිධරයා ද වන්නේ ය. ඔහු අඳිනා එක් ඉරක් අඳින්නට මට තව අවුරුදු විසිපහක්වත් නොකඩවා සතත අභ්‍යාසයේ යෙදිය යුතුයැයි මම තරයේ විශ්වාස කරමි. අයියා ද මා මෙන් ම තර්ස්ටන් මහා විද්‍යාලයෙන් ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ලද අතර, ඉනික්බිති කොළඹ 07 හෝර්ටන් පෙදෙසේ තිබුණු හේවුඩ් කලායතනය විශ්ව විද්‍යාලයක් බවට පරිවර්තනය වූ පසු එහි පළමු ශීෂ්‍ය කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙක් විය. අයියා සිය ප්‍රථම ඒක පුද්ගල චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණය පැවැත්වූයේ කොළඹ ගෝල්ෆේස් හි තිබුණු සමූද්‍රා හෝටල ශාලාවේ ය. ඒ 1976 වසර විය යුතු ය. ලාංකික විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය හමාර කොට, උපාධිය ලැබ, ඉනික්බිති එවකට සෝවියට් රුසියාවෙන් පිරිනමන ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබ, අයියා වැඩි දුර අධ්‍යාපනය ලබන්නට රුසියාවට ගියේ ය. ඔහු වසර දහ පහලොවක් ම වාසය කළේ රුසියාවේ ය. අදටත් ඔහු රුසියන් පුරවැසි භාවය ලද්දෙකි. රුසියාවට අමතර ව එංගලන්තය, ජපානය ඈතුළු රටවල් ගණනාවක චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන පැවැත් වූ අයියා මෑත භාගයේ දී බැරල්වාදය Barrelism නම් ඔහුගේ ම මතවාදයක සිටිමින්, ඊට සමගාමී ව චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන ගණනාවක් ම පැවැත්වීය. සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාලයේ අංශ ප්‍රධානියකුද වන ඔහු, එහි ජ්‍යේෂ්ට කථිකාචාරයවරයකු ද වෙයි. ඊටත් අමතර ව අපේ අයියා ​මොරටුව ඇතුලු විශ්ව විද්‍යාල ගණනාවක ම බාහිර කථිකාචාර්යවර​යකු ද වන අතර, විභවි ලලිත කලා ඇකඩමියේ අධ්‍යක්ෂවරයා ද වෙයි.
මට වඩා අවුරුද්දකින් පමණ වැඩිමහල් වුව ද, අපේ පවුලේ සාමුහික වගකීම්හි දී අයියාගේ තීරණය අපි තර්කයකින් තොර ව ඉස් මුදුනින් පිළිගන්නේ ඇයි දැයි කියන්නට අප නොදන්නේ වුව ද, තාත්තා පවා අයියාගේ තීරණයනට එරෙහි ව තර්ක කරන්නට යන්නේ නැත. එසේ වුව ද අපි ඉතා ම ස්වාධීන ව අපගේ අඹුවන් තෝරා ගත් අතර, අයියා ද විවාහ වූයේ අපට නොකියා ය. මගේත් ලොකු නංගීගේත් විවාහයන් හැර අනෙකුත් සියලු ම දෙනා විවාහ වූ වග අනෙකුත් සාමාජිකයන් දැන ගත්තේ බොහෝ විට පමා වෙලා ය. ඒ අප සැවොම අතිශය ස්වාධීන වූ නිසාවෙනි. කාන්තාව සහ මාධ්‍ය සාමුහිකය නම් රාජ්‍යනොවන සංවිධානයේ සම අධ්‍යක්ෂිකාවක වන කුමුදුනී සැමුවෙල් හෙවත් අපේ කුමී සමග විවාහ වී සිටින අයියාගේ එක ම පුත්‍රයා වන්නේ ක්‍රිස්ටෝපර් තයාලන් චාරුදත්ත තේනුවර ය.

දැන් අප පවුලේ දෙවැන්නා වන්නේ උපුල් ඉන්ද්‍රනාථ තේනුවර වන මම ය. තර්ස්ටන් විද්‍යාලයයේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටියදී ම 1979 වසරේ ඔක්තෝබර් 04 දින මම ගුරුවරයකු ලෙස කොළඹ කොටහේනේ ශාන්ත ලුසියා මහා විද්‍යාලයට පත්වීමක් ලදිමි. ඊට පෙර මම ලේක් හවුසියේ යොවුන් ජනතා පුවත්පතේ නිදහස් චිත්‍ර සහ අක්ෂර නිර්මාණ ශිල්පියකු ලෙස සේවය කරමින් සිටියෙමි. මම මුලින් ම කැමරාවක් අයිති කොට ගෙන ඡායාරෑපකරණය ආරම්භ කළේ 1977 වසරේ දී ය. ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලබන සමයේ දී මා වඩා දක්ෂ වූයේ රචනා කරණයට ය. වරක් ජනරජ දින සාහිත්‍ය තරගයේ දී ද, තවත් වරක් සමස්ත ලංකා සාහිත්‍ය තරගයක දී ද රචනා අංශයෙන් අම්පාර දිස්ත්‍රක්කයේ දක්ෂතම රචකයා වීමි..!! ඈඩවර්ටයිසින් ආයතනයක ප්‍රධාන සැලසුම් ශිල්පියකු ලෙස ද, ජාතික තලයේ පුවත්පත් ගණනාවක රූ රටා සංස්කාරක සහ ප්‍රධාන ඡායාරූප ශිල්පී ලෙස ද, සිල්ක්ස්ක්‍රීන් මුද්‍රණ ක්ෂේත්‍රයේ විප්ලවකාරයකු ලෙස ද, පරිගණකාශ්‍රිත ප්‍රතිරූප සංස්කරණ ශිල්පයේ සිවිල් වැසියකු ලෙස ද ආදී රැකියාවන් ගණනාවක් ම පසු කොට ඇත්තෙමි. යන්තම් බලි කුරුට්ටක් ඈඳ ගන්නට හැකි වීම ද, ලියන දෙයක් තව කෙනෙකුන්ට තේරුම් ගත හැකි සරල ලෙස ලියන්නට ඇති හැකියාව ද මා ලැබූ හේතු වාසනාවක් යැයි මම සිතමි. කළකට පෙර බටුවන්දර ලක්ෂ්මී අබේරත්න නමින් ප්‍රකට කිවිඳිය මගේ ප්‍රියාම්භිකාව වන අතර, අද ඇය ජනශක්ති රක්ෂණ සමාගමේ ජ්‍යෙෂ්ට සහකාර කළමණාකාරිණියක ලෙස රැකියාව කරන්නී ය. මගේ වැඩිමල් දියණි ප්‍රනිධි නවෝදා, මෝස්තර සැලසුම් ශිල්පයට ප්‍රමුඛත්වය දෙමින් කොළඹ, නාවල විවෘත විශ්ව විද්‍යාලයයේ ඇඟලුම් තාක්ෂණ උපාධිය හදාරමින් සිටින්නීය. (අද ඈ නවසීලන්තයේ පදිංචිකාරියක වන අතර ම, මෝස්තර සම්පාදනය සඳහා M.des උපාධිය ද සම්පූර්ණ කර සිටින්නී ය.) පරිගණකයට මහත්සේ ඇලුම් කරන මගේ පුත්‍රයා කොළඹ තර්ස්ටන් විද්‍යාලයයේ උසස් පෙළ හදාරන බව මගේ අදහසයි. !! (අද ඔහු මාලබේ තොරතුරු තාක්ෂණ විශ්වවිද්‍යාල තොරතුරු තාක්ෂණ උපාධිය ලැබ මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවකු ලෙසින් සේවය කරයි..)

අපේ සාමාජික නාමලේඛනයේ තුන් වැන්නා පාලිත නන්දදේව තේනුවර ය. ලංකාවේ වේදිකාව දිග් විජය කළ නාට්‍ය රැසක වේදිකා පරිපාලකයකු වූ පාලිත මල්ලී කලකට පෙර තිබුනු යුක්තිය නම් විකල්ප පුවත්පතේ රූ රටා සංස්කාරකයකු වූ අතර, අද ලේක් හවුස් ආයතනයේ පරිගණකාශ්‍රිත සංස්කරණ ශිල්පියකු ලෙස සේවය කරයි. අපේ පවුලේ නිශ්ශබද ම චරිතය වන්නේ ඔහු ය. ශ්‍රී ලාංකීය නාට්‍ය කලාවේ යුග පුරුෂයකු වූ සුගතපාල ද සිල්වා කලා කරුවාණන්ගේ බාල, එක ම දියණි වනමලී හා විවාපත් ඔහු මෙවිඳු පූර්ණජිත් ගලප්පත්ති තේනුවරගේ ආදරණීය පියාණන් වෙයි.

අපේ හතරවැනි සාමාජිකාව වන්නේ ලොක්කී හෙවත් මගේ ලොකු නංගී වන රේනුකා ශ්‍රියානි තේනුවර ය. ඇය රූප සොබාවෙන් අපේ අම්මාට අතිශය සමීප ය. ඔරවන්නේ ද එසේ ම ය. වෘත්තියෙන් ඇඳුම් මැසීම ද, සාරි වැඩ දැමීම ද කරන ඇය විවාහ වී සිටින්නේ ප්‍රකට චිත්‍ර ශිල්පියකු වූ මොටාගෙදර වනිගරත්නයන්ගේ බාල මළණුවන් වූ සමන් සමග ය. ඔහු වෘත්තියෙන් සුදුයකඩ අනුසාරයෙන් ගෘහ භාණ්ඩ නිෂ්පාදකවරයෙකි. මගේ එක ම ලේලිය වන නිලූකා කෞශල්‍යා වනිගරත්න ඇගේ දියණිය වන අතර ඈ මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ ගෘහ නිර්මාණ අංශයේ, මෝස්තර නිර්මාණ විශේෂවේදී උපාධියේ අවසන් වසර පසු කර ඇගේ ම මෝස්තර නිර්මාණ සැලසුම් ඇකඩමියක් ව්‍පවත්වාගෙන යන්නී ය. . ලොකු නංගීගේ පුත්‍රයා අකිල සබුද්ධි වනිගරත්න ද එම අංශයේ ම චලන ප්‍රතිරූප විශේෂවේදී උපාධිය ලැබ, හිරු රූපවාහිනී නාලිකාවේ සජීවිකරණ අංශ ප්‍රධානී ලෙසින් සේවය කරන්නේ ය.

අපේ නාමාවලියේ පස්වැන්නී පොඩ්ඩී ය. නමින් ඈ මෙනකා ප්‍රියානි තේනුවර ය. ගෘහණියක වන ඇගේ වැඩිමල් පුත්‍රයා ජෙරොම් හිටපු හමුදා සොල්දාදුවෙකි. බාලයා ප්‍රගීෂ කොළඹ තර්ස්ටන් විද්‍යාලයයේ නවවන වසරේ ශිෂ්‍යයෙකි.

අපේ පවුලේ බඩ පිස්සා වන්නේ අමර විශ්වනාථ තේනුවර ය. සුව කළ නොහෙන රුදුරු හෘදයාබාධයකින් පෙලෙයි. කළක් ටෙලි නාට්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ නිශ්චල ඡායාරූප ශිල්පියකු ලෙස "නිශ්ඵල" ව්‍යායාමයක යෙදුනේ ය. එවැනි අවස්ථාවක අනුරාධපුරයේ දී ඇති කර ගත් දැන හඳුනා ගැනීමකින් පසු මයුරී සමග විවාහ විය. දැන් ඔහුට දරු තුන් දෙනෙකි. සංගීත් නිපුන් සනත් නන්දසිරි ශිල්පියාණන්ගේ ශිෂ්‍යයකු වූ මල්ලී වැඩි දුර සංගීතය හැදෑරුවේ නැතිව වුව ද, විවිධ සංගීත භාණ්ඩ වාදනයේ දක්ෂයෙකි. ආලේඛ්‍ය ඡායාරූපකරණයේ දී විශේෂ දස්කම් ප්‍රකට කරන ඔහු මින්ලෝ ප්‍රචාරණ ආයතනයේ නිර්මාණ අධ්‍යක්ෂවරයා ව සිටි අතර, ජනාධිපති අපේක්ෂක ජනරාල් සරත් ​​ෆොන්සේකා මහතාගේ නිල ඡායාරූප ශිල්පියා ලෙසින් අපගේ ගර්හාවට ද පාත්‍ර වූවෙකි.

Share/Bookmark

Friday, January 22, 2010

02 - අප අතහැර නොගිය නෑදෑයෝ

නෑයෝ සහ වේයෝ බොහෝ සෙයින් සමානයැයි නොයෙක් වර අප අසා ඈත්තෙමු. දැන් මෙන් එකළ අපට මහා නෑදෑ සමූහයක් සිටි බවක් මම නොදනිමි.

අප දන්නා, අපට ඉතා ම වැඩිමහල් ම, නෑදෑයා වූයේ තාත්තාගේ අම්මා වන අපේ ආච්චි ය. ඉතා ම මිටි ගැහැණියක වූ ඈයට දිව්‍යලෝක රසට සමාන ව අහර පාන උයන්නට හැකියාවක් තිබුණාය. දක්ෂ රන් කරුවකු වූ සීයා පිළිබඳ ව අපට කිසිදු මතකයක් නැත්තේ ඔහු අප අතැර ගියේ අප ඉතා ම පුංචි සන්දියේ නිසා ය.

තාත්තාගේ වැඩිමහල් සහෝදරිය අක්කා , අපේ නැන්දා ය. නමින් මිලී මාග්‍රට් නම් වූ ඈය ද ආච්චි මෙන් ම මිටි තැනැත්තියක ද වූ අතර, පුරාණ ග්‍රාම චාරිත්‍රවලට අනුව නම ගම පමණක් ලියන්නට තරම් අධ්‍යාපනයක් ලද්දියක වූවාය. ඈඳුම් මහන්නට ද, රේන්ද ගොතන්නට ද, රසට උයන්නට ද ඈයට පුලුවන් වූයේ පරපුරේ උරුමයකින් විය යුතු ය. ඇ සාදන මාලු සම්බලය ද, නෙලුම් දඬු මාලුව ද මතක් කරගෙන පමණක් අදත් මට බත් කෑ හැකි ය. එය එතරම් ම රස ය. ඇ විවා පත් ව පදිංචි ව සිටියේ කොළඹ වැල්ලවත්තේ ගාලු පාරේ අංක 325 දරණ තැන ය. මාමා ද රන් කරුවකු වූ අතර, නමින් හෙන්දිරික් සිංඥෝ වුව ද, හේ ප්‍රසිද්ධ ව සිටියේ රත්තරන් මුදලාලි නමිනි. මඩකලපු පලයකාට් සරමක් හැඳ, මේස් බැනියමට උඩින් කළු කෝට් බෑව ද ඈඳ, පොකට් දෙක තුනක් සහිත මහත හම් පටිය ද පැළැඳ, යතුරු කැරැල්ලක් ඉනේ ගසාගෙන, මෝල් ගසක් ගිල්ලා සේ ඍජු ව ඈවිදින, උස මහත, පෙනුමැති හේ නිතර ම නැන්දාට බැණ අඬ ගසනු වුව ද, දරු මල්ලන් ද නැති ඔහු - අපට, විශේෂයෙන් ම අපේ තාත්තාට ද, මට ද බෙහෙවින් සමීප ව සිටියේ ය.

යුරෝපීය ඈඳුම අඳින, හිස මැද්දෑවේ තට්ටයකින් ද හෙබි, තාත්තාගේ අයියා, ආතර් ද සිල්වා තේනුවර හෙවත් අපේ ලොකු තාත්තා ද දක්ෂ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි. හේ රැකියාව කලේ අම්පාරේ ගංගා නිම්න සංවර්ධන මණ්ඩලයේ සැලසුම් නිර්මාණ ශිල්පියකු හැටියට ය. කාඩ්බෝඩ් සහ කෝක් ශීට් භාවිතා කර ගොඩනැගිලි අනුරූ තනන්නට ඔහු දැක් වූයේ පුදුමාකාර සමත් කමකි. අතිශය සියුම් විස්තර ද සමග ඔහු ඒවා නිර්මාණය කරනු දකින අප ද විසි කරන කෝක් ශීට්වලින් පොඩි පොඩි අත්හදා බැලීම් කළෙමු. නිවාඩුපාඩු වෙලාවට ලොකු තාත්තා පිරිත් මණ්ඩප කැටයම් කලේ ය. සුදු කඩදාසි ගොන්නක් එක මත එලා විවිධ පමණේ කැටයම් කටුවලින් හේ නෙක රටා මැව්වේ විශ්වකර්මයකු මෙන් ය. මහගම සේකර නිර්මාණ ශිල්පියාගේ තුංමංහන්දියේ අබිලිං මාමා ට ඔහු සමාන ය. නමුත් අඩි ගැහුවේ නැත. ඔහු කැටයම් කපනු බලා සිටින අප ද , කඩදාසි එක මත එක තබා කැටයම් කපන්නට අත් පොත් තැබීමු. අපට කැටයම් නියන් තිබුණේ නැත. අප කළේ විවිධ ප්‍රමාණයේ ඈණ අග තලා ඒවා ඈමරි කඩදාසි මත උරච්චි කර, අපට අවශ්‍ය කැටයම් නියන් සාදා ගෙන කැටයම් කැපීම ය.

අපට සිටි ලොකුම නෑයා ගැන කියන්නට මඳක් පමා වන්නේ අප අතැර නොගිය නෑයන් අතර ඈය නැති නිසා ය. ඇය අපේ අම්මා ය. මට අපෙ අම්මාගේ රූප සොබාව හොඳට ම මතක ය. ඈ දැන් අපේ ලොකු නංගී වාගේම ය. ඊට වඩා ටිකක් කළු ය. අපට හිමි ඉදිරියට නෙරූ දත් වහල්ලේ සැබෑ උරුමක්කාරයා ද ඈයම ය. අම්මාට බිම ගෑවෙන තරම් ඉතා දිගු කොණ්ඩයක් තිබුණේ ය. ඇ දිය නා අවසන හිස වේලෙන්නට කොණ්ඩය ගසද්දී මම එහි එල්ලී උංචිලි පැද්දා මට මතක ය. එවිට අම්මා හිස බදාගෙන ඌ..ඌ කියූ හඬ අදත් මට සිහිනෙන් ඇසෙන්නා සේ ය. අම්මා පිළිබඳ ව අපට ඈත්තේ කෙටි මතකයක් පමණි. ඒ වෘත්තියෙන් පුහුණු ඉංග්‍රීසි ගුරුවරියක වූ අපෙ අම්මා 1967 මාර්තු මස 11 දින අප අතැර ගිය නිසා ය. ඒ වන විට අපේ පවුලේ සාමාජික සංඛ්‍යාව 6 දෙනෙකි. ඇ මිය ගිය දා උපන් මල්ලී නමින් අමර විය.
Share/Bookmark

Tuesday, January 19, 2010

01 - මගේ තාත්තා.


මා උපන්නේ අම්බලන්ගොඩ නගරයේ ගාලු පාර අද්දර තිබුණු නර්සිං හෝම් එකක ය. කලෙකට පෙර එය තිබුණු බවක් වට මතක වුව ද අද එය එතැන තිබෙනවාදැයි මට නිච්චියක් නැත. තාත්තාගේ ගම වන හික්කඩුවේ බද්දෙගමටත්, අම්මාගේ ගම වන තිරාණගමටත් ළඟ ම තිබුණු පහසුකම් සහිත එක ම ස්ථානය එය විය හැකි ය.

මා උපත ලැබුවේ සිංහල සහ ගණිත ගුරුවරයකු වන තේනුවර ගුණතිලකගේත්, ඉංග්‍රීසි ගුරුවරියක වන ජයසීලි ද සිල්වාගේත් තුන්වන දරුවා හැටියට ය. ඒ පවුලේ වැඩිමහල් දරුවා වූයේ රෝහණ ගුප්තදේව ය. දෙවැන්නා වූයේ අතුල චන්ද්‍රගුප්ත ය. තුන්වැන්නා වූයේ උපුල් ඉන්ද්‍රනාථ වන මම ය. ගලපටල හෙවත් ඩිප්තීරියා රෝගයට ගොදුරු ව රෝහණ අයියා මිය පරළොව ගියෙන් මම පවුලේ දෙවැනියා වීමි. අප ඔහු ගැන දන්නේ නාම මාත්‍රික ව පමණි.

අපගේ මහගෙදර හඳුන්වන ලද්දේ මුහන්දිරම් ගෙදර නමිනි. එය පිහිටා තිබුනේ බද්දෙගම පාසැල ළඟයැයි තාත්තා කියා ඇත. වරක් අප මහ ගෙදර තිබෙන ඉසව්ව සොයා ගිය ද කිසිවෙක් ඒ ගැන විස්තර නොකිව්වේ අප අයිතිවාසිකම් සොයා පැමිණියා යැයි සිතා විය යුතු ය. තාත්තා ද සමග මහගෙදර සොයා යන්නට හැම පහසුකමක් ම තිබුණ ද, අප මෙන් ම තාත්තාගේත් අල්ප වූ කැමැත්ත නිසා එය අප'තින් මග හැරී ගියේ ය.

එකළ දැඩි කොමියුනිස්ට් වාදියකු වූ අප තාත්තා, ගමට අල්ලපු රජ්ගම ආසනය සඳහා ගම් සභාවට තරග කළ බව බොහෝ කළකට පෙර තාත්තා මහත් ආඩම්බරයෙන් පාරම් බානු අප අසා සිටියේ මහත් කැමැත්තෙනි. වාසනාවකට තාත්තා ඒ මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කර තිබුණේ නැත. එසේ වූවා නම් මගේ කතාව මීට වඩා බොහෝ සෙයින් වෙනස් වන්නට තිබුණි.

අතිදක්ෂ චිත්‍ර ශිල්පියකු වූ තාත්තා කොළඹ පිටකොටුවේ ටෙක්නිකල් කොලීජීයෙන් චිත්‍ර විෂයය පිළිබඳ ව වැඩි දුර අධ්‍යාපනයක් ද ලැබූවෙකි. විවාහයට පෙර තරුණ සන්දියේ දී අපේ තාත්තා සංගීතය හදාරන්නට ඉන්දියාවේ භාත්කණ්ඩේ විශ්ව විද්‍යාලයට ඈතුළත් වූ අතර, තාත්තාගේ බැචාලන් වූයේ අද අප හොඳින් ම දන්නා විශිෂ්ටත ම සංගීතඥයකු වූ අනිල් මිහිරිපැන්න සහ නර්තන ශිල්පියකු වූ බැසිල් මිහිරිපැන්න දෙබෑයන් ය. එවකට රැකියාවක නිරත වූ තාත්තාගේ අයියා හෙවත් අපේ ලොකු තාත්තා නිසි කළට මුදල් නොඑවීම ගැන උරණ ව තාත්තා ඉන්දියාව හැර පියා යලි ලංකාවට පැමිණියේ ය. මුදල් ඉල්ලා තාත්තා ලොකු තාත්තාට එවූ ලිපිය, තාත්තා ලංකාවටත් පැමිණි පසු ගෙදරට ලැබී තිබුණි. ලිපිනයේ සිලෝන් යනුවෙන් ලියන්නට අමතක වූ නිසා ඒ ලියුම ලෝකය පුරා ම විවිධ රටවලට ගොස් යළි ලංකාවට ම පැමිණ තිබුණේ සදානුස්මරණිය තැපැල් සීල් අටෝරාස්යක් සමග බව තාත්තා අපට කීවේ එවකට තැපැල් සේවයේ විශිෂ්ටත්වය ද ගැන ආඩම්බර වෙමිනි. තාත්තා භාත්කණ්ඩේ අධ්‍යාපනය හැරපියා යලි ලංකාවට පැමිණියෙන් මගේ කතාව යළි වෙනස් විය.

ඉලන්දාරි කාලයේ අපේ තාත්තා අතිශය හැඩ කාරයෙකු විය. ඈන්දේ ජාතික ඈඳුම ය. විශ්‍රාම යනතෙක් ම කළේ එක ම රැකියාවක් පමණි. ඒ ගුරු වෘත්තියයි. මා දන්නා කාලයේ සිට ම අපේ තාත්තා විදුහල්පතිවරයෙකි. මුල් කාලයේ අප හැම ඉගෙන ගත්තේ ද තාත්තාගේ යටතේ වූ විදුහල්වල ය. තාත්තාගේ තාත්තා හෙවත් අපේ සීයා උස, කෙට්ටු හාදයකු වූ අතර, රිදී රත්තරනෙන් සුකුරුත්තම් වැඩ කළ දකෂ කලා කාරයකු බව මම අසා ඈත්තෙමි. ඒ සීයාගේ උසින් බාගයක් වූ තාත්තාගේ අම්මා හෙවත් අපේ ආච්චීගේ උණුසුම අපි බොහෝ කාලයක් විඳ ඈත්තෙමු.

අල්ලපු ගමේ වුව ද, තාත්තාට අම්මා හමු වී ඈත්තේ ගුරු අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ දී ය. තාත්තා මෙන් නොව අපේ අම්මා හරි ම කලු ය. ගැහැණු ම හය දෙනෙකු වූ පවුලේ පස්වැනියා අම්මා ය. එයිනුත් තුන් දෙනෙක් ම ගුරුවරියන් ය. තාත්තාත් අම්මාත් විවාහ වූ පුවත තාත්තාගේත්, අම්මාගේත් නෑදෑ පරපුර දැනගෙන ඈත්තේ පත්තරයක තිබූ දැන්වීමකිනි. අ​පේ තාත්තා එහෙම රැඩිකල් පොරක් වීම ගැන අපට ඈත්තේ අසීමිත සන්තුෂ්ටියකි.
Share/Bookmark