Tuesday, August 31, 2010

13 ..............!!!

විටෙන් විට අවදි වෙමින් ද, යළි නිදමින් ද එ දවස ගත වී ගියේ කාටත් නොදැනී ය. අපි, ඒ කියන්නේ අපේ පස් දෙනා සහ ලොකු තාත්තාගේ පස් දෙනා යන සියලලෝ ම වැස්සට අගු පිලෙක ගුලි ගැහෙන බලු කුක්කන් පෙලක් ලෙස එක ගුලියට ගුලි වී අඩ නින්දේ රාත්‍රිය ගත කරමින් සිටියෙමු..

හිටි අඩියේ මහ හඬවල් ඇසෙයි. විටෙක එය ගැඹුරු හැඬුමක් ලෙසට මට දැනෙයි..ඒ අසුණු ශබ්ද, පැටලිලි හැර පිරිපහදු කර, මේ මේ යැයි කියන්නට නොහැකි වූව ද, මට අදත් ඒ ලෙසින් ම මතකයේ කෙළවරට පැමිණ සිටින්නේ ඒවා යළි කිසි දිනෙක එලෙසින් නොඇසෙන නිසාවෙන් වෙන්නට පුලුවන..

ඉඳ හිට කෙනෙක් අප නිදා සිටි කාමරයේ දොර රෙද්ද මෑත් කර, "අනේ අසරණ දරු පැටවු.." යැයි කියන්නේ ඈයි දැයි මට ඈසුණ ද කිසිදු නින්ව්වක් නොදැනෙයි.

නින්දත් නොනින්දත් අතර කාලය ගෙවෙයි..විවිධ හඬවල් ඇසෙයි.. ඒවා සමහර විට හිත කීරි ගසමින් මගේ සිත හරහා ගමන් කරයි..කිසිවක් ම සිතා ගත නොහැකි ලෙස කාලය ගෙවෙයි..!! යළි තිගැස්සෙයි.. යළිත් කිසිවක් නොදැනෙනා ලෙස මහා නින්දකින් වෙලෙයි..

මෙසේ ගෙවී ගිය රාත්‍රිය කෙළවර අපට ලොකු තාත්තලාගේ සාලය දෙසින් මහා සද්දයක් ඈසීමත් සමග මම තිගැස්සී ඇහැරුාණමි.. මට කිසිදු නින්ව්වක් තේරුම් බේරුම් කර ගත නොහැකි ය. මට තබා එක ගොන්නේ වැතිැ සිටි කිසිවකුට ද කිසිවක් සිතා ගන්නට නොහැකි ය.

මොකක්දෝ සිත කීරි ගස්සන විලාපයක් බඳු මහා හඬක් ඈසුණු බව පමණක් මට මතක ය..මම මේ සිටින්නේ කොහේද.. මේ වෙන්නේ කුමක්ද.. මේ මහා විලාපය කුමක්ද යන උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයෙන් මම විපිලසර වූයෙමි.. නිරුත්තර ළුුයෙමි.. අවදි ව සාලයට යනවාද.. නැතිනම් මෙලෙස ම තවත් ගුලි ගැසී සිටිනවාදැයි වත් තේරුම් ගන්නට මට නොහැකි ය.. මම වට පිට බලමි.. එකට ගුලි වී නිදා සිටි බලු පැටව් රොත්ත ම අවදි ව කිසිදු නින්ව්වක් නැත්තා සේ එකිනෙකාගේ මුහුණු බලමින් එලෙස ම සිටියෙමු..

සාලයෙන් අසුණු මහා විලාපය මඳ වේලාවකින් සමනය වූවාක් මෙන් මට දැනිනි. මම ඈඟ මැලි කඩමින්, හිරි අරිමින් දොර රෙද්ද මෑත් කරමින් සාලය දෙසට පියමං කළෙමි..

මීට පෙර කවරදාවත් දැක නැති කවුදෝ ගැහැණු කණ්ඩායමක් ම, නිසල සාලය දෙවනත් කරමින් මහා විලාපයක් තැබුවේ ඇයි දැයි සිතා ගන්නට මට මහා කාලයක් ගත වී ගියේ ය..

ඉඳ හිට අතිශයින් තනි වූ මොහොතක, මට ඒ විලාප හඬ කන් දෙදරවමින් මගේ ඇඟ කිළි පොවමින්, කීරි ගස්සවමින්, නින්නාද වෙනු මට තවමත් ඈසේ වුවද ඒ විලාපය මතු වූයේ කුමකටදැයි එදා මෙන් ම අදත් මම විමසමින් සිටින්නෙමි..

මන්ද.. එය පිළි ගන්නට මම අදත් සූදානම් නැති බැවිනි...!!!
Share/Bookmark

Wednesday, August 11, 2010

12. අවුල.......

මේ මා කියනන හදන්නේ 1967 වසරේ මාර්තු මාසයේ මුල හරියේ දවසක් ගැන ය. ඒ දවස ගැන අද මට ගලපා ගන්නට හැකි වූව ද එකල 6 හැවිරිදි බාලයකු වූ මට ඒ ගැන කිසිදු නිනව්වක්, හාංකවිසියක් තිබූ බවක් කියන්නට තරම් පිරිසිදු මතක ශක්තියක් මා සතු ව නොතිබිණි.

මොකක්දෝ අමුතු කලබලයක් අප නිවසේ හෙවත් ගුරු නිවසේ සිදු වෙමින් පැවතුණු බව මට යාන්තමට මතක ය. සවස් යාමයේ අම්මා අසනීප ව රෝහලට ගෙන යන්නට වාහනයක් නිවෙසට ආ වග මට යාන්තමට මතක ය. ඒ වාහනයේ වර්ණය, එය කුමක්ද යන්න මතකයට නගා ගන්නට මම අදත් වෙර දරමි. නමුත් එහි කිසිදු අංග ලක්ෂණයක් මසිතට යළි නොපැමිණෙන්නේම ය.

සවස් ජාමයේ නිවසේ තිබූ කලබලය මඳක් සන්සිඳුනේ හිරු බැස ගිය නිසා විය යුතු ය. අපිදු කිසිවක් නොදැන අතට අසුවන යමක් කටේ රුවාන නින්දට ලක ලැහැස්ති වූවා සේ මට මතක ය. නමුත් කිසිදු පූර්ව දැනුම් දීමකින් තොරව කවුදෝ පිරිසක් පැමිණ මා, අයියා, පාලිත මල්ලී, ලොකු නංගී රේණුකා සහ පොඩි නංගී මේනකා යන පස් දෙනාව ම වාහනයකට නංවා ගන්නා අයුරක් මට අව සිහියෙන් මෙන් යළි මතක කෙළවරකට ගෙන්වා ගන්නට හැකි ය. ඉනික්බිති අපි උහනින් විනිර්මුක්ත ව, සැතැපුම් 6හමාරක දුරක් එක හුස්මට ගෙවා, ප්‍රාදුර්භූත වූයේ අම්පාරේ ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදරට ය. අප මහත් සේ ඈලුම් කළ ද අද මේ මොකක්දෝ විලම්බෑසියක් සිද්ද වෙනවායැයි අනුමාන කරන්නට හැකි තරමක පිරිපුන් මනසක් මට නොතිබිණ. වෙනදාට අප දුටු විට සතුටින් ඉලිප්පෙන වසන්ත අයියා, අනිල් අයියා, නාමලී අක්කා, සුදු නංගී, සහ පොඩ්ඩී භයින් භිරාන්ත වූවාක් මෙන් සිටින්නේ ඈයි දැයි මට ද සිතා ගන්නට නොහැක්කේ අපට තිබූ නිදිමත නිසායැයි මම උපකල්පනය කළෙමි.

අදටත් කෙසඟ ශරීරයක හිමිකාරිය වූව ද, මුඛරි වාග් චාතුර්යයකට හිමිකම් කියන ලොකු අම්මා ද, බැටරිය බැස ගිය ආකාරයකින් නිශ්ශබ්ද ව සිටින්නේ ඈයි දැයි හරි හමන් ආකාරයකින් තේරුම්, බේරුම් කර ගන්නට අපට ද නොහැකි වූයේ, අනපේක්ෂිත ව සිදු වූ මේ විලම්බෑසිය කුමක්දැයි පැටලුම් ඇර ගන්නට මට ද නොහැකි වූ නිසා ය. ඒ අතර වාරයේ අවට නිවාසල ඈත්තන් ද, ලොකු තාත්තලාගේ නිවෙස වෙත එක් රොක් වන්නේ ඈයි දැයි කියන්නට ද, කිසිදු හේතුවක් මම නොදත්තෙමි. අපි වැටුනු තැන්වල නිදා වැටුනෙමු. මහ හඬක් ඈසී සැනෙකින් ගැස්සී ඇහැ හැරෙන හැම මොහොතක ම, ලොකු තාත්තලාගේ නිවෙස තුළ වූ ගෘහ භාණ්ඩ කළින් තිබුණාට වඩා වෙනස්කින් යුක්ත ව, තිබූ පිළිවෙල වෙනස් වී තිබෙනු මට අද වගේ යාන්තමට මතක ය.......

Share/Bookmark

Thursday, August 5, 2010

11. දවස් ගෙවී ගිය ඉක්මණ...!!




එතැන් පටන් අප ජීවිත ගෙවී ගියේ කිසිදු සුවිශේෂී සිද්ධි දාමයකින් තොරව යැයි මට සිතේ. අම්මා සිරිත් පරිදි අප සමග පාසල් යන්නී ය. තාත්තා අලුයම නැගිට බයිසිකලයද රැගෙන ගෙදරින් පිටත් ව යන්නේ ය. ඒ පත්තර විකුණන්නට ය. ඉන් පසු හැන්දෑ ජාමේ අප සියලු දෙනා ම සිරිත් පරිදි එකට හමු වන්නේ ය. ඒ කාලය නිකම්ම ගෙවී යන්නට ඈත.

තාත්තාට තිබුණේ රැලේ වර්ගයේ කළු පාට බයිසිකලයකි. මෙහි හැඬලය සවි වන පොල්ලේ ද, පිටුපස මඩ කවරය කෙළවර ද, දිලිසෙන මෙරූන් පාට ඉලිප්සයක් තුළ ආඩම්බරකාර මොණරෙකුගේ රූපයක් සහිත ලාංඡනයකින් විරාජමාන වූ ඒ බයිසිකල් රාජයා අදත් ජරා ජීර්ණ ව වුව ද තවමත් ලොකු නංගිලාගේ අතුරුගිරියේ නිවසේ බිත්තියකට බර දී ගිමන් නිවමින් සිටියි. අප රකින්නට තාත්තා ද සමග මේ බයිසිකල් රාජයා මොන තරම් දුරක් යන්නට ඈත්දැයි මට නම් සිතා ගන්නටවත් නොහැකි ය. ඒ අපේ පවුලේ මඇත්තෙකු හා සමානයැයි මට සිතෙයි. පසු කාලීන ව, ගෙනා අලුත තරම් ආටෝපයක් නොතිබුණ ද, බොහෝ කලක් ම මේ බයිසිකලයා අප සමග නිරන්තරයෙන් ම ගැවුසුණේ ය.

ඉඳහිට නිවාඩු දවස්වල තාත්තා අප තුන් දෙනාව ම රැගෙන බයිසිකලයේ තබා ගෙන පොළට යයි. හැම විට ම තුන් දෙනා ගැන පමණක් කියන්නේ ලොකු නංගී රේණුකා මේ වන විට එක් අවුරුදු පමණ වියේ සිඟිත්තියක වූ නිසා සහ පොඩි නංගී මේනකා අත දරුවකු වූ නිසා ය. පොලට ගිය විට තාත්තා පොල් තේරෑ හැටිනම් මට හොඳට මතක ය. පළමුවෙන් තාත්තා පොල් ගෙඩිය ගෙන එහි මුඩ්ඩ පාමුල පාදා බලයි. ඉන් පසු ​තවත් ගෙඩියක් ගෙන දෙක එකට හප්පයි. ඊට පසු එක් ගෙඩියක් ගෙන කන ළඟට ඔසවා සොලවයි. "පොලේ අඬන සද්දේ" හොඳනම් එය පැත්තකින් තබා ගනියි.

පසු කලෙක මා ද පොල් ගෙනෙන්නට කඩේ ගිය විට මේ ක්‍රියාදාමය ම කරන්නේ එය සංසාර පුරුද්දක් මෙන් මට තාත්තාගෙන් උරුම ව ඈති නිසා වෙන්නට පුලුවන.

මෙසේ ගෙවී ගිය මුලු කාල වකවානුවේ ම අපට සිංහල අවුරුද්ද වැනි උත්සවාකාර දිනයක් විශේෂයෙන් මතක නැත්තේ ඈයි දැයි මම අදත් කල්පනා කර බලමි. ඈත්තෙන් ම එකල් හි අපට හැමදා ම අවුරුදු තිබෙන්නට ඈත. අතරින් පතර, පොසොන් උත්සව පිළිබඳ සැණෙලි මතකයක් මගේ සිත පුරා ඈඳෙයි. අම්පාර පැත්තේ අයට වෙසක් එකටත් වඩා වැදගත් උත්සවයක් වූයේ පොසොන් උත්සවයයි. හැම තැන ම තොරණ සෑදෙන්නේ ද, ටැට්ටර සහ ලොර් බාගවල නැග කට්ටිය තොරන් බලන්නට යන්නේ ද පොසොන් පෝයට ය. නමුත් අප එසේ තොරන් බලන්නට ගිය වගක්වත් මට මතක නැත. නමුත් ඉඳ හිට අපට කිට්ටුව පාතක සිටි නෑදෑ පිරිවර වන ලොකු තාත්තා, ලොකු අම්මා සහ සහෝදර සහෝදරියන් බලන්නට අම්පාරේ බුද්ධංගල පාරේ, පිට්ටනිය වටා ඈති නිවාස හෙවත් ක්වාටස්වලට ගිය අයුරුනම් මට හොඳට මතක ය. ලොකු තාත්තලාගේ ගේ ඉදිරිපස තිබූ පේර ගසේ නැග වඳුරු පැටවුන් මෙන් එල්ලීගෙන තුරු ගැට පවා කඩමින් කෑ අයුරු ද, ඒවායේ කහට රහ ද මට තවමත් දැන් කෑවාසේ දැනෙන්නේ ය.

Share/Bookmark