Tuesday, November 30, 2010

20. සෙල්ලම් කාලය.

මළ ගෙදර වැඩ කටයුතු සියල්ල අවසන් වු, කාලය ගලා ගියේ ඉතා සෙමිනි. අපගේ පාසැල් ගමන ද අතර මග ඈන හිට තිබින. කිසිදු කනස්සල්ලකින් තොර ව අපට කාලය ගත කර හරින්නට ඈවැසි හිතකර පරිසරයක් මවමින් ලොකු තාත්තලා සිටි නිවාස සංකීර්ණයේ ඉදිරිපිටින් දැවැන්ත ක්‍රීඩාංගණය අපට රිසි සේ දුව පැන ඈවිදින්නට අවස්ථාව ලබා දුන්නේ ය. ලොකු තාත්තාගේ දරු මල්ලන් ද නිරන්තරයෙන් අප සමග ම විය. ඒ මාර්තු මාසයෙන් පසු එළැඹි අවුරුදු නිවාඩු කාලය බැවින් කාටත් පාසැල් ගමණක් තිබුනේ නැත.

අපි උදෑසන අවදි වූ වෙලේ පටන් ඇති පදම් පිට්ටනියේ සෙල්ලම් කළෙමු. දහවල් වෙත් ම දැඩි හිරු රශ්මිය දරා ගත නොහෙන අවස්ථාවක, පිට්ටනිය වටා ඈති ඕනෑ ම නිවෙසක මිදු​ලකට යන්නට ද, ගසක නගින්නට ද, කිසිවකු අපට තහංචි පැනවූයේ නැත. එනිසා අපි ඇති පදම් අවුරුදු කාලයේ පළ දරන නෙක තුරු ලතාවන්ගෙන් අසීමිත පළ ප්‍රයෝජන ලැබුවෙමු. හැම වත්තක ම මිදුලේ වූ පේර ගස්, අඹ ගස්, දෙලුම් ගස්, අප අත නොහැරියෙමු. තරමක් විසල් අඹ ගස් මත අපට නගින්නට අවසර නැති වුව ද වසන්තයියා ප්‍රමුඛ අය්යලා කාණ්ඩයක් ම අපට ද සමෝසමේ අස්වැන්න බෙදා දුන්නෝ ය.

මේ ගස් අතරින් වඩාත් ම මගේ සිත් ගත්තේ නොඋස් වැටි නාරටි මත්තේ ඇදී යන "පඩ" වැල් කෙරෙහි ය. එහි සෑදෙන්නේ කුඩා ගෙඩි විශේෂයකි. ප්‍රමාණයෙන් ලොකු මිදි ගෙඩියක් තරම් ය. කොළ පැහැති ඒ ගෙඩිය මත්තේ කැකිරි ගෙඩියක මෙන් ම වූ කහ සහ කොළ පාට රටාවන් විය. මේ ගෙඩි ඉදුණු විට වඩාත් කහ පැහැ වූ අතර, එය මිරිකත් ම "පුහ්.." හඬින් පුපුරා යයි. එය පඩ නමින් හැඳින්වෙන්නේ ඒ නිසා විය යුතු ය. මේ පිපිරුණු ගෙඩිය තුළ ඇට රාශියකි. එය මාංශල ය. ඒ කියන්නේ ඇට වටා ලොඳයක් සහිත ය. .....අම්මා එහි මිහිරි රසය...දැනුත් මගේ රස නහර පිනා යයි. "පුහ්.. පුහ්.." ගා පඩ පුපුරවන්නටත්, එහි ඇට සූප්පු කරන්නටත් මම ඉමහත් කැමැත්තක් දැක්වීමි.

මේ අල්ල පනල්ලේ යළිත් වරක් ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදරට පිරිස් එක් රොක්වනු මට දැනෙන්නට විය. සැවොම හරි කඩිසර ව ලොකු ලොකු මළුවල එල්ලාගෙන යම් යම් දේ ගෙනැවිත් දෙයි. ලොකු අම්මාගේ උදව්වට අවට නිවැසියන් ද හරි හරියට පිහිට වෙයි. ඉන් ගොඩගේ ඇන්ටිත්, මට නම අමතක ද්‍රවිඪ කාන්තාවකුත් ප්‍රධාන ය. ඒ, ඒ දෙන්නා ලොකු තාත්තලාගේ ගේ දෙපැත්තේ අය නිසා ය. මේ දෙදෙනා ම හරි කරුණාවන්ත ය. අප දකින හැම මොහොතක ම අඩු ම තරමින් අපගේ හිස හෝ අත ගාන්නී ය.

ලොකු තාත්තා කච්චේරියෙන් මිදී ආ විගස සරමක් ඈඳ ගෙන කළු සුරුට්ටුව ද ලෝඩ් කරගෙන, සාලයේ සිටින අන්කල්ලා දෙතුන් දෙනා සමග බර සාක්ච්ඡාවක නියැළෙයි. විටෙක එය ඉංගිරිසියෙනි. විටෙක දෙමළ බස ද ඇසෙයි. නමුත් සියලු සිනා හඩවල්නම් අනිවාර්යයෙන් ම සිංහලය...!!!

තාත්තා මේ සමාගමයට එකතු වන්නේ තරමක් රෑ බෝ වූ පසුව ය. ඒ තාත්තා සිය සයිකල් සවාරිය අවසන් කරන්නේ බොහෝ සවස් යාමයේ නිසා ය. "ඇත්ත" පත්තර පෙට්ටිය සහිත බයිසිකලය බිත්තියට හේත්තු කරන තාත්තා, අප දෙස බලා සිනාසෙයි. නමුත් කිසිවක් කියන්නේ නැත..සැතැපුම් 30, 40ක් බයිසිකල් පැද්ද විට කුමන තරමෙක මහන්සියක් සෑදෙන්නේ දැයි අපට තක්සේරුවක් නැත. මෙසේ මඳ වේලාවක් නිස්ශබ්ද ව සිටින තාත්තා පත්තර පෙට්ටිය ඇර, ඉන් පාර්සලයක් ගෙන අප දෙසට දිගු කරන්නේ "ආ.." කියමිනි. එය අප කවුරුන් හෝ විසින් අතට ගනු ලබයි. ඒ අප හෝ වසන්තයියලාගේ අය හෝ විය හැක. එසේ දෙන ගමන් ම ඇඳ සිටින අත් කොට කමීසයේ බොත්තම් ගලවයි. එවිට දහදිය සුවඳක් පැතිරෙයි.. එහි සුවඳ මේ යැයි කියන්නට මට නොහැකි වුව ද, එහි සුවඳ ඔබට කියන්නට මගේ වදන් කොස්ස පොහොසත් නොවූව ද, එය ලියන්නට තරම් අකුරු ලොව කිසිදු භාෂාවෙක නොමැති වූව ද, අදත්, තාත්තා දුරකතනයෙන් අප ඇමතුවත්, ඒ දහදිය සුවඳ ඒ අයුරින් ම මම ආඝ්‍රාහණය කරන්නෙමි.

තාත්තා ඇඟ සෝදන්නට ගිය විට බයිසිකලය වසන්තයියා සතු වෙයි. ඔහු එහි පොල්ල යටින් කකුළ දමා ගෙන එක් පාදයක් බිම දිගේ අද්දවමින් මිදුල පුරා පැඩල් කරයි. අපි එහි පිටුපස අල්ලාගෙන දුවන්නෙමු. විටෙක එය අප සියලු දෙනා ම සමග බිම ඇද වැටෙයි..එවිට වසන්තයියා මුහුණ නපුරු කර ගෙන " ඕයි.."" ගායි. එවිට අපි තරමක් පසු බසින්නෙමු.. යළි වසන්තයියා බයිසිකලය පැඩල් කරයි. එය පදින්නට තරම් ඔහු ලොකු නැත. ඒ නිසා කරන්නේ එක් පැඩලයක් පමණක් බාගෙට කරකවමින් තල්ලු කර ගෙන යාම ය. නමුත් කිහිප දිනෙකට පසු ඔහු තනි පැඩලයක නැග මඳ දුරක් බයිසික​ලයෙන් යාමට තරම් හපනෙක් විය. පසු ව එය පිට්නිය වටා යාමට තරම් දියුණු විය. දැන් අපට බයිසිකලය අල්ලාගෙන පස්සෙන් දුවන්නට බැරි ය. මන්ද වසන්තයියා පවනට බඳු වේගයෙන් තනි කකුලෙන් බයිසිකලය පදින නිසා ය. මේ බයිසිකල් පැදිල්ල ඉතා ඉක්මණින් අවසන් වූයේ ඔහු දවසක පිට්නිය මැද්දෑවේ ඇද වැටුණු නිසා ය...!! එදා තාත්තා ද, ලොකු තාත්තා ද පිට්ටනිය මැදට දුව ආවේ ය. දණිස්සේ විසාල රතු පැල්ලමක් ඇඳෙමින් තිබුණ ද, වසන්තයියා ඇඬුවේ නැත. නමුත් ඔහුගේ දෙකම්මුල් පුරා ලොකු කඳුළු කැට දෙක තුනක් ම බේරෙමින් තිබිණි. බයිසිකලය අයිතිකාර තාත්තා කිසිවක් නොකීව ද කඳුළු පෙරණ වසන්තයියාගේ පිට මැද්දෑවට තඩි පහරක් එල්ල කළේ ලොකු තාත්තා ය. ඒ පහර වැදුණු සැණින් එක් අතක් යටින් ද, අනෙක් අත් උඩින් ද යවමින් පිට අතුල්ලමින් වසන්තයියා ඇඹරුණු අයුරු මට තාම මතක ය. තාත්තා බයිසිකලය තල්ලු කරගෙන ආවේ දෙකකුල් මැදට හැඬලය තබා එහි ඇද ඇරීමෙන් පසු ව ය. ලොකු තාත්තා මොනවාදෝ සැරෙන් කියමින් තාත්තා පසු පසින් ආවේ ය. ඔවුන් තරමක් දුර යන්නට ඈර, ඇඹරෙමින් සිටි වසන්තයියා මහ හඬින් "තට්ටයා...." යි කෑ ගෑවේ ය. එවිට ලොකු තාත්තා "හ'හ්" ගා හිනා වුණේ ද වෙන කිසිවක් කරන්නට බැරි නිසා විය යුතු ය.

ඈඟ පත සොදා ගත් පසු ව තාත්තා ද සාලයේ සමාගමයට එකතු වෙයි. රෑ බෝ වී ඈති බැවින් අප ද ඇඟ පත සෝදා ගන්නෙමු. නමුත් ආච්චී විසින් අප බලෙන් අල්ලාගෙන ගොස් සෝදා දමනවා ය කියා එය නිවැරදි විය යුතු ය.

දෙවන තුන්වන දවස්වන විට සාලයේ මේස පුටු ඉවත් ව, දැව දඬු ගොන්නක් ආරූඪ විය. ඒ පිරිත් මණ්ඩප්පයක් සාදන්ට යැයි අපට කීවේ වසන්තයියා ය. සුදු පාට සව් කඩදාසි වැනි විසාල කඩදාසි ගොන්නක් ගෙන ආවේ වාහනයකිනි. කඩදාසි බාන තෙක් ඒ වාහනය එළවන්නට අපට බාර විය. අපි එකිනෙකා රියැදුරු අසුනේ වාඩි වී චිසල් ස්ටියරින් වීලය දෙපැත්තට කරකවමින් "ඇංංංං..ඈැැංංංං..." ගාමින් කටින් වාහනය එළැවූයෙමු...!!




Share/Bookmark

Saturday, November 13, 2010

19. වසන්තයියා.

වසන්ත අයියා අපේ අයියාට වඩා වසරකින් පමණ වැඩි මහල් ය. නමුත් අයියාත් වසන්තයියාත් අකුරු කළේ එක ම පන්තියේ ය. වසන්තයියා අද මෙන් ම එකල ද ජොලි පොරකි. එමෙන් ම හේ විශිෂ්ට චිත්‍ර ශිල්පියෙකි. විවිධ මිනිස් රූප හා සත්ව රූප අඳින්නට ඔහු ඉතා දක්ෂ ය. ඔහු එය වැඩි දියුණු නොකළේ අවාසනාවකට යැයි මට සිතේ. එකළ වාහන නොතිබූ යුගයේ ඔහු පුෂ් බයිසිකල් පිස්සෙකි. කටට නිවනක් ඇති හැම විටෙක ම ඔහු බයිසිකලය පස්සේ ගසා ගෙන ගම පුරා රවුම් ගසයි. හේ හැම විට ම කාට හෝ උසුළු විසුළු කර, ඹවුන් කෝප ගන්වයි. නම් පට බඳියි. ඊට වයස් තරාතිරමක් නැත. ඔහු අඳුනන කවුරු හෝ අඳුන්වන්නේ පටබැඳි නමකිනි. හන්දියේ ගල් බණ්ඩා, අංකල් ගොට්ටා මට හෙඳ හැටි මතක නම් දෙකකි. හන්දියේ ගල් බණ්ඩා කීවේ පොලීසියේ බණ්ඩා රාළහාමිට ය. අංකල් ගොට්ටා කීවේ අල්ලපු ගෙදර ගොඩගේ අංකල්ට ය.

ඊටත් අමතර ව ඔහු අප හැමට ම විවිධ නම් පට බැන්දේ ය. ඔහු අප අමතන්නට භාවිතා කළේ ද ඒ නම් ය. මට කීවේ කුකුල් කියා ය. ඒ මගේ නම උපුල් වූ නිසා ය. ඉඳ හිට මා ළඟින් යන අතරේ මේ හාදයා "කුක් කු කූ" කියමින් හඬලයි. එ ් මා කෝප ගන්වන්නට ය. ඉතිං මම ඔහු පස්සේ පන්නමි. ඔහු හැල්මේ දිව යයි. යන අතර වාරයේ ඉදිරියට හමුවන කාට හෝ තවත් නමක් කියයි. දැන් මා නැවතී එයා වසන්තයියා පස්සෙන් දුවයි.

වසන්තයියාගේ නිබඳ ප්‍රහාරයට අසු වූයේ අනිල් අයියාත්, සුදු නංගීත්, බාල මල්ලී චන්දනත් ය. ඒ ඔවුන් හැම විට ම ඊට එරෙහි ව යුද ප්‍රකාශ කරන නිසා සහ නඩුව ලොකු අම්මා ළඟට ගෙන යන නිසා ත් ය. හේ විටෙක "ටිං ටිං" ගායි.. එසේත් නැතිනම් "අන්න ලේනෙක්" කියයි. එසැණින් අනිල් අයියා පරල වෙයි. ද්‍රවිඩ බසින් ​අනිල් කියන්නේ ලේනාට ය. අනිල්අයියා අතට අසුවන යමක් ගෙන දමා ගසයි. විටෙක එය වදින්නේ අහක ඉන්නා කාට හරි ය. එවිට මහා අඳෝනාවක් නැගෙයි. එසැණින් ලොකු අම්මාගේ හඬ ගගන තලය පුරා පැතිරෙයි. "ඔය ළමයිංව කන්නෙ නැතුව නිකං ඉන්නව ලොක්කා"

ලොකු තාත්තා සිටිනා වෙලාවන් හි දී මේ ආරෝව වඩා උස් ව නැඟෙයි. ඒ නඩුව ලොකු තාත්තා ළඟට ගෙන යන්නට ඕනෑ නිසා ය. " නිකං ඉන්නව ලොක්කා" තරමක් සැරෙන් ලොකු තාත්තා කියයි. එවිට අනෙක් පාර්ශ්වයට හරි සන්තෝස ය. "ඈද්ද..ඈද්ද.." කෙනෙක් කියයි.."අද දවල් ම හඳ පායලානෙ". වසන්තයියා කට උල් කරමින් කියයි. ඒ ලොකු තාත්තාට ය. ලොකු තාත්තාගේ හිස මැද්දෑවේ හඳ පෑවුවාක් මෙන් තට්ටය පෑදී තිබුණි. ඒ තට්ටය තෙල් ගා පොලිෂ් කළාක් මෙන් දිලිසෙයි. අපි ඒ අත ගා බලන්නට හරි කැමැත්තෙමු. ඊට ලොකු තාත්තා කිසිවක් කියන්නේ නැත. වසන්තයියා හඳ ගැන කියූ විට ලොකු තාත්තාගේ මුහුණ පුරා ලොකු හිනා රැල්ලක් නැඟෙයි. කටේ නිරන්තරයෙන් රැඳි තිබෙන කළු සුරුට්ටුව ඉවතට ගෙන, ඉදිරි දත් පළේ කැඩුණු දතට දිව තබා ඔහු හඬ නොනඟා සිනාසෙයි..ඊට පසු යළි සුරුට්ටුව හපන ඔහු "තුහ් තුහ්" ගායි නමුත් කෙළ විසිවන්නේ නැත.

වසන්තයියා සුදු නංගීට කියන්නේ කොටු රූල් කියා ය. ඒ ඈගේ කකුලේ යටි කොටස කොරල පිපුණු සේ දිස් වීම ය. ඒ ගැන කියනවාට ඈ හරි අකමැති ය. අද දොස්තරියක නිසා ඈ එය සුවපත් කරගෙන ඇතිවාට සැකයක් නැත. වසන්තයියා කට හඬ වෙනස් කර "කොට්ස්" කියයි..එවිට ඈ හොටු පෙරමින් හඬා වැටෙයි. චන්දන මල්ලීගේ ඇස් තරමක් වපර ය. එනිසා ඔහුට කියන්නේ "කොපරේ" කියා ය. ඌ හිච්චං එකා උනාට මොහොතකටවත් ඉවසන්නේ නැත. දත් මිටි කමින් ලොක්කා සමග රණ්ඩුවට යයි. මේ හැම විසුලුවකින් ම වසන්තයියා විඳින්නේ අපමණ වූ සතුටකැයි මට සිතෙයි. මේ සියලු ආරෝවන් අස්සේ ඔවුන් හැම එක ම හුයෙකින් බැඳුණා වැනි අපූරු සෙනෙහසකින් බැඳී සිටියි.

ඒ බැඳීම, සෙනෙහස වසර තිහ හතළිහක් ගෙවී ගිය ද අදටත් එක හා සමාන ව අප අතර තිබේ.

Share/Bookmark

Thursday, November 11, 2010

18. ඉතිං ඊට පස්සේ...!!!

ඊට පසු දවස් ගෙවී ගියේ කෙලෙසකදැයි මට කිසිදු ගනිච්චියක් නැත. ඔබේ ගෙවෙන්නට ඈත. මෙතෙක් ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර අතුරු සිදුරු නැති ව පිරී සිටි ජන ගංගාව ඉඩෝරයකට අසු උනා වැනි ව වාෂ්ප ව ගොසිනි.

දැං ඉතිං අපේ ඔලුව අතගා "අනේ අපොයි" කියන්නට ද කිසිවකුදු නැත. ලොකු අම්මලා ද, පුංචි අම්මා ද, ඔවුන් සමග සිටි සියල්ලන් ද නැවත සිය ගම් රට ගොසිනි. ආච්චී (තාත්තාගේ අම්මා) පමණක් ඉතිරි ව සිටින්නී ය. ඇ මිටි, මහත, පැහැපත් කාන්තාවකි. රෙද්ද හැට්ටය අඳින ඇ හරි කඩිසර ය. මා වැඩි හරියක් දැක ඈත්තේ ආච්චි ඉස්තෝප්පුවේ දොර කණ්ඩිය ළඟ බිම වාඩි වී සිටිනා අයුරු ය. අප ඒ අසලින් යද්දී ඇ අත දමා අප ව ඈදගෙන ඔඩොක්කුවේ වාඩි කරවා ගන්නී ය. ඉන් පසු අපේ ඔලුව අඟලක් නෑර අත ගාන්නී ය. මුල දී මේ කිරියාව අපට මහත් ආගන්තුක වුව පසුව එය මහත් ආහ්ලාද ජනක විය.

මේ අල්ල පනල්ලේ මම ලොකු නංගී සහ නිතර ම හොටු පෙරාගෙන සිටින පොඩි නංගී ගැන විපරම් කළෙමි. ඔවුන් ද නැත. එදා කාමරයේ සිටි බෝනික්කා ද නැත..කිසිවක් මට නිච්චි ද නැත. තවත් දවස් දෙ තුනක් ම යන තෙක් මට කිසිවක් වැටහුනේ නැත. තාත්තා ද සිරිත් පරිදි පත්තර අලෙවි කරන්නට පිටත් ව යයි. වෙනසකට ඈත්තේ කළින් උහනින් පිටත් වූ ඒ ගමන දැන් අම්පාරෙන් පිටත් වීම පමණ ය. දවල් දවසේ ම දකින්නට නැති තාත්තා හැන්දෑ ජාමේ අපට හමු වෙයි. එළැඔෙන රාත්‍රියේ දී ඔහු අප සමග නිහඬ ව ම කාලය ගෙවයි. කතා කරන්නට කිසිවක් ඉතිරිව නැති සේ වුව, ඒ දැඩි නිහඬතාව මැද අපි අතොරක් නැති ව තාත්තා ද සමග දොඩමලු වි සිටිනු මට දැනෙයි.

"කෝ නංගිලා..?"" තුන්වන දවසේ දී පමණ අයියා තාත්තාගෙන් අසනු මට ඈසෙයි. තවත් බොහෝ වේලාවක් නිහඬතාව රජ කරයි. සමහර විට මට දැනෙන්නේ එලෙස විය යුතු ය.

"ලොකු නංගි මයුර එක්කං ගියා. පොඩි නංගි පියසීලි එක්කං ගියා.. මල්ලි තිත්තගල්ලෙ එක්කං ගියා..." තාත්තා කියයි. දැන් අපි පූරවස්සවර ලෝප සන්ධි ගැට ගසන්නෙමු.
මයුරා කියන්නේ අම්මාගේ ළඟ ම අක්කා ය. ඉන්නේ කළුතර ය. ඈයට ද අපේ ලොකු නංගීගේ වයසේ ම දුවක සිටින්නී ය. ඇ මංගලා ය. අද ඇ ලොකු අම්මා සේ ම ගුරුවරියකි. ඊට බාල දෙදෙනා ම මල්ලිලා ය. ලොක්කා සේනක ය. (අද ඔහු කැළණීය විශ්ව විද්‍යාලයයේ දන්ත ​වෛද්‍යවරයා ය.) බාලයා චන්දන ය. ඔහු ලූෂන් ලොකු තාත්තා වාගේ ම ඈට මැස්සෙකි. අද ඔහු රසායන විද්‍යාඥයකු ලෙසින් විදේශ රටක සේවය කරයි. ලොකු නංගී එක්කන් ගියේ මේ මයුර ලොකු අම්මා ය.

පියසීලි ලොකු අම්මා අම්මාගේ ඊ ළඟ වැඩිමහල් අක්කා ය. බරපතල පවුලක හිමි කාරිය වන ඈයට ද අපේ සම වයසේ ම දරැ මල්ලන් 6ක් සිටියේ ය. පොඩි නංගී හදා වඩා ගන්නට ඇ බාර ගන්නේ ඒ අල්ල පනල්ලේ ය. විල්සන් ලොකු තාත්තා එවකට ගාලු නගර සභාවේ නාගරික මන්ත්‍රීවරයෙකි. ඔවුන් පදිංචි ව සිටියේ ගාල්ලේ රිචමන්ඩ් පාරේ ය.

අලුත උපන් මල්ලී ව හදා වඩා ගන්නට බාර ගත්තේ තිත්තගල්ලේ ලොකු අම්මා ය. ඈයට මල්ලීට වඩා මාස කිහිපයක් වැඩි දරැවකු සිටියේ ය. මනසින් නොවැඩුනු ඔහු ද, අපේ මල්ලී ද දෙතනේ එල්ලාගෙන කිරි දුන් අයුරු දැනුදු ඇ අප හමු වූ විට කඳුලු පෙරමින් කියන්නී ය. එවකට අහංගම තිත්තගල්ලේ ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයකු වූ ලොකු තාත්තා සහ ඈට ද දරුවන් පස් දෙනෙකු සිටියේ ය. ප්‍රමාණ තක්සේරු කරුවකු (කොන්ටිටි සර්වේයර්) කෙනෙකු වන කපිල අයියා ද, ඡායාරූප ශිල්පියකු වන කැලුම් මල්ලී ද සමග ඈ දැන් සිටින්නේ අවිස්සාවේල්ලේ ය. ලොකු තාත්තාගේ අභාවයෙන් පසු විවාපත් වූ නංගිලා දෙදෙනා ද, ගමෙන් බැහැර වූ පසු, සියල්ල විකුණා දමා ඔවුන් අවිස්සාවේල්ලේ පදිංචියට පැමිණියේ ය.

නාඳුනන මල්ලී ද, එකට ම සිටි නංගිලා ද එකවර අපෙන් ඈත් වීම අපට එතරම් තදින් නොදැනුනේ ලොකු තාත්තාගේ පවුලේ සම වයස් සාමාජිකයන්ගෙන් ඒ අඩුව පිරි මැසුණු නිසා වන්නට පුලුවන. ලොකු තාත්තා අම්පාර කච්චේරියේ ගෘහ නිර්මාණ සැලසුම් ශිල්පියකු විය. ඔහු කෝක් ශීට් සහ කාඩ්බෝඩ්වලින් විවිධ ගොඩනැගිලි අනුරූ තනන්නට අති දක්ෂයකු විය. ඒ අතර ම ඔහු පිරිත් මණ්ඩප සඳහා ද කැටයම් කැපුවේ ය. සුදු කඩදාසි අට්ටියක් එකට තබා විවිධ නියන් වර්ග භාවිතයෙන් ඔහු අපූරු කැටයමින් සපිරි පිරිත් මණ්ඩප නිර්මාණය කළේ ය. අපි දු ඔහු අනුකරණය කරමින් විවිධ ඈණ තලා නියන් සකසා ගෙන කැටයම් කැපුවෙමු. පසු කාලීන ව මම මේ රාජකාරිය මිතුරන් වෙනුවෙන් ද ඉටු කර දුන්නෙමි. අපොස සාපෙළ අවසන් වූ පසු මා කප් ගැසූ පිරිත් මණ්ඩප නිර්මාණ කරුවකු මෙන් විරාජමාන වූයෙමි..!!!

ඒ පවුලේ වැඩිමලා වසන්ත අයියා ය. ඔහු කියන්නේ ජනාධිපතිකම ලැබුනත් තම රථය පදවන්නේ තමා ම කියා ය. ඒ නිසා ම ඔහු අද ද විශාල සමාගමක විධායකයාගේ මොන්ටෙරෝ රථය ආණ්ඩු මට්ටු කරමින් සිටියි. අයියාට වඩා සොච්චමක් බාල අනිල් අයියා අද කටුනායක ආයෝජන මණ්ඩලයේ අධ්‍යක්ෂ වරයෙකි. මට වඩා චුට්ටක් වැඩිමල් නාමලී අක්කා ගුරුවරියකි. ලොකු නංනීට සම වයස් සුදු නංගී නිර්මලී අද කළුබෝවිල රෝහලේ ​වෛද්‍යවරියකි. ඊට බාල පොඩ්ඩී ක්‍රිශාන්ති ද ගුරුවරියකි. අපේ බාල මලයාට සම වයස් චන්දන මෙට්රෝපොලිටන් ආයතනයේ කරන්නේ කුමක්දැයි ඔහුවත් නොදනී. හැබැයි ඉන්නේ එහි අයිති කාරයා වගේ ය. ඌට කරන්නට බැරි වැඩක් ද නැත. බාල ම නංගී පරිගණක ජාල උපදේශක වරියකි. ආච්චීගේ සෙනෙහස ද, මේ හැට හුටාමාරක් සහෝදර කැල ද සමග අපි දු එක ගුලියට කෙළි දෙළෙන් ජීවිතය ගෙවමින් සිටියෙමු.

නමුත් ඒ කාල සීමා ව ඉක්මණින් අහවර විය..!

Share/Bookmark