Monday, November 9, 2015

තුවාලයේ වේදනාව


බේත් දැමුවාට පසු, ඊට පසු නැවත බේත් දමන්නට තාත්තාට මතක තිබුනේ ද, මා මතක් කළේ ද නැත. ඒ තාත්තා උදේ වරුවේ සරණේ උගන්නවන අතර, අපි සවස් වරුවේ ඉස්කෝලෙ යන නිසා ය. බේත් දැමූ තැනට උඩින් බැඳ තිබූ රෙදි කඩ ද පසා කරගෙන තද පැහැ සැරව පැල්ලමක් මතු වන්නට පටන් ගත්තේ ඊටත් පසු දා ය...

මැස්සන්ගෙන් තුවාලයට වන කරදරය අති මහත් ය. උන් එළවා අවසන් කරන්නට ද බැරි එන්නේ මැසි හමුදා බැවිනි. ගෙමැස්සන්ට වඩා ටිකක් ලොකු, තද නිල් පැහැ මැස්සා නිල මැස්සා ය. උගේ හඬ  කන පාරවාගෙන යන තරම් තද ය. උච්ඡ ය.. පියාඹා යන විට සුළං පහර ද අපට දැනෙන තරම් ය. එමෙන් ම ඌ සුළඟටත් වඩා වේගවත් ය. වේගයෙන් පැමිණෙන නිල මැස්සා කකුළ මත වසා ඔලුව ගස්සමින් තුවාළය මත සක්මන් කරයි. එය ද හරි කඩිසරව ය. සියුම් සෙලැවීමක දී පවා ඌ වහා පිටතට ඉගිල ගොස් යළි පැමිණෙයි. හිස පහළින් හොටක් වැනි දෙයක් දිගු කරමින්, ඉන් පොඩි කෙළ බෝලයක් ද මතු කරමින් උන් කරන රාජකාරිය කුමක්දැයි අප දන්නේ නැත. මඳ වේලාවක් මෙසේ මැස්සා හක්කළං කරනා විට දැනෙන සියුම් කිචිය විඳින්නට ද ආසාවක් ඇති වෙයි. එවිට තුවාලයේ වේදනාව ද මඳ මොහොතකට අමතක වන නිසා ය... මැස්සන් ඉගිල ගිය පසු තුවාලයේ සැරව මත ඉතා සියුම් සුදු පාට කුඩු වැනි තිත් ගොඩක් දකින්නට තිබේ. ඒ මොනවාදැයි ගනිච්චියක් මට නැත.

දෙවෙනි දවස පසු වන විට සැරව ගලන ප්‍රමාණය ද වැඩි ව තිබුණේ ය. එය රෙදි කඩ පසා කරගෙන පිටතට පැමිණ කකුල දිගේ අඟලක් පමණ පහලට ගලා විත් වියළී කර කුට්ටං වී තිබුනේ දූවිලි ද සමග ය. ඒ අතින් කඩා පිස දමන්නට ද නොපෙළැඹුනේ කකුල අල්ලන්ටවත් බැරි තරමට වේදනා දෙන නිසා ය. බැරි මරගාතේ හෝ මා පාසැල් ගියෙමි. කොහොමත් වැඩි සෙල්ලමක් නැති අප විවේකයට කරන්නේ අනෙක් අය දූවිලි අවුස්සාගෙන කරන දිවිලි පැනිලි බලාගෙන සිටීම ය. එදා මා පන්තියේ බිත්ති කණ්ඩිය මත වාඩි වී සිටි අතර, මට අඩි දෙක තුනක් ඈතින් ශිරෝමි අක්කා (ලොකු තාත්තාගේ ලොකු දූ වූ ඈ මට වඩා වැඩිමල් වූයේ මාස දෙක තුනකිනි. ඈ සිටියේ ද මගේ පන්තියේම ය.) අත් දෙක දෙපසට විහිදා වැළමිටෙන් නවාගෙන, කණ්ඩියට තබාගෙන සිටියා ය.. ටික වේලාවක් මගේ තුවාළ කකුළ දෙස බලා සිටි ඇගේ ඇස් ක්‍රමයෙන් විසල් වෙනු මට පෙණුනේ ය..

ඉනික්බිති ඈ වඩා නැවී ළං ව තුවාල කකුල දෙස බැලුවා ය. එසේ බැලූ ඇය මහ හඬින් කෑ ගසමින් පස්සට පැන්නේ අත් දෙක පාත්තයකු මෙන් ගසමින්, උරිස්ස ද නටවමිනි....

“ඊඊඊඊඊඊයාාාාාා පණුවෝඕඕ....“

වැඩේ ඇත්ත ය. තුවාලය මත සුදු පාට, ඉතා කුඩා පණුවන් තිස් හතළිස් දෙනෙක් පමණ සෙමින් සෙමින ගමන් කරමින් සිටියේ ය... මම මහත්සේ අසරණ වීමි. කියන්නට ද කෙනෙක් නැත..කරන්නට ද කිසිවක් නැත..අතින් පිස දමන්නට ද බැරි ය...  වටපිට බැලූ විට ඒ ඇසෙන මානයේ කවුරුවත් සිටියේ නැත්තේ මගේ වාසනාවට ය... එනිසා ම ඉස්කෝලේ ඇරෙන තෙක් ම ශිරෝමි අක්කාගේ ඇස් මාණයට අසු නොවන සේ හිමිජ්ජා මෙන් සිටියෙමි. ඒ ඈ යළි කෑ ගැසුවොත් වස ලැජ්ජා නිසා ය..

ඉස්කෝල ඇරෙන්නේ පසුවරු 4 හමාරට ය... අප ඉස්කෝලේ ඇරී ගෙදර එන විට උදේ වරුවේ මහ විද්‍යාලයට ගිය වසන්ත අයියා සහ තව දෙතුන් දෙනෙක් කණිෂ්ටේ පසු කරමින් වැව දෙසට යන්නේ උදේ ලිහා ඇරි හරක් පට්ටිය දක්කාගෙන එන්නට ය.  ඔහු අප පසු කරමින් යන ගමන් “ආාා උපුල් කුකුල්..“ කියමින් දිව ද ඇද කරයි. වෙනදා එසේ කළ විට ඔහු පසු පස අඩි දෙක තුනක් පන්නාගෙන යනමුත් අද මට එසේ කරන්නට බැරි ය.. කකුල ඒතරමට වේදනා දෙන නිසා ය.

කට්ටිය සමගින් ගෙදර ආ සැණින් මම කකුල රිදෙන බව තාත්තාට කීවෙමි. “ඉක්මණට කරුවල වැටෙන්නට කලීයෙං ඇඟ හොදං වරෙල්ල..“ තාත්තා කී පසු අපි ඩෝමැට්‍රියට ගොස් ඇඟ පත සෝදා ගත්තෙමු. නැවත ආ පසු තාත්තා මා අල්ලාගෙන තුවාළය සුද්ද කරන මෙහෙයුම පටන් ගත්තේ ය. ඇඟ සෝදන වතුර පහර නිසා අර සිටි සියුම් පනු පැටවුන් සේදී ගොස් ඇති නිසා තාත්තා උන් දැක්කේ නැත. මහ යම යුද්දයක් වූයේ රෙදි කඩමාල්ල ගැලවීමට  වඩා තුවාලය මත තිබූ පැලැස්තරය ගැලවීම ය... තාත්තා කොතරම් හෙමින් ඇද්ද ද මම මහ හඬින් මොර ගෑවෙමි. පසුව අයියා පැමිණ මා අල්ලා ගත්තේ ය. තාත්තා පැලැස්තරයේ කොනක් අල්ලා “සරස්“ ගා ඇද්දේ ය. එසැණින් මට තරු හාර පන්දහක් එක විට පෙනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඉන් පසු ඒ තරු ද බොඳ වූයේ එතරම් ම ලොකු කඳුලු කුට්ටියක් ද පොලා පැන්න නිසා ය.. වේදනාව කොතරම් ද යත් මා තරහ පිරිමැස්සේ අයියාගෙනි.. “තෝ පලයං අහකට..“මා මහ හඬින් මුර ගෑවෙමි... අයියා මඳක් එහාට ගිය නමුත් මට ඒ මදි ය.. “ඉහ් හ් හ්හ් ඉහ්..“ ගාමින් ඉකි ගැසෙමින් සිටි මම යළිත් “හ්හ්හ් පලයංංංංං..“ කිවෙමි. තාත්තා මඳක් ඔලුව සෙලවූයේ අයියාට එහාට යන්නට කියන්නට ය..

බංකුවක් ඇද මා වාඩි කරවූ තාත්තා එදාටත් වඩා ඇස් ලොකු කර ගත්තේ තුවාලයේ ප්‍රමාණය දැක්කේ දැන් නිසා ය.. එය තඹ සල්ලියකටත් වඩා ලොකු රවුමක් ව තිබුනේ ය. තුවාලය වටේ උස් ගැටිත්තක් රවුමට සෑදි තිබුණු අතර, තුවාලයේ මස රෝස පැහැ කුට්ටි වශයෙන් පෙනුනේ ය... ඒ අවට කකුලේ තුනී මස් තට්ටුව ඉදිමී තද රෝස පැහැ වී තිබුණේ ය. “හප්පා.. ඇටේ මතුවෙනකං තුවාලෙ පෑරිලානෙ..“ තාත්තා විස්සෝප වූයේ ය... “උඹල මහ සත්තු ජාතියක් බං.. නිකංවත් කියන්න එපාද බොල තුවාලෙ ගැන..“ තාත්තා එසේ කියන්නේ තමාට ම දොස් පවරා ගන්නා විලාසයෙනි. එදා ද තුවාලය දෙතුන් වරක් පිස දැමුනේ මහා වේදනා දෙමිනි. හයිඩ්‍රජන් පෙරොක්සයිඩ් සාත්තුවෙන් පසු යළි සෙමින් තෙත මාත්තු කර, ඒ මත පල්ලමාණික්කම් කැටය ඇතිල්ලුවේ ඉතා පර්ස්සමිනි. පළමු ව සියුම් දැවිල්ලක් සේ දැනුන දච පසුව තුවාළය පුරා සියුම් සිසිලසක් පැතිර ගියේ වේදනාව ද මඳ වේලාවකට අමතක කරවමිනි. ඒ මත යලි වේට්ටි පැලැස්තරය දමා, වේට්ටි බැන්ඩේජ් එකෙන් ඔතනු ලැබීමෙන් පසු මහා වේදනාව මඳකට සමනය විය.

එදා මම වේලාසණින් නින්දට ගියෙමි. අයියා ද පාලිත ද ඇඳේ වැඩි පංගුවක් මට වෙන් කර දුන්නේ මට සහනය සලසනු සඳහා ය. එදා සුපුරුදු පරිදි මට චූ සිහින පෙනුනේ ද නැත.. දිගු නින්දට පසු පසු දා උදේ අවදි ව, ඇඳෙන් නැගිටින්නට උත්සාහ කරන විට මට මහා අමුත්තක් දැනෙන්නට විය. පළමුව මට සිතුනේ මගේ කකුල නැති බවකි. දෙවනු ව මට නැගිටින්නට බැරි බවක් ද මහා දරදඬු බවක් ද දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. අවද් වන්නට වීරිය ගත් විට කකුලේ මහපටැඟිල්ලෙන් නැගි තියුණු , දරුණු වේදනාවක් කකුල දිගේ ම විත් උකුල් ඇටය ද පසාරු කරගෙන යන්නට පටන් ගත්තේ ය... මම වහා යළි ඇඳ මත වැතිර කෙඳිරි ගාන්නට පටන් ගතිමි. මීට පෙර ද නැගිටින්නට කම්මැලි විට ද අප කවුරුන් හෝ කෙඳිරි ගාන නිසා එය කවුරුවත් ගනං ගන්නේ නැත.. කෙඳිරිය කවුරුවත් ගනනං නොගන්නා නිසා ම මට ඉකි බිඳ හැඬුනේ ය. සීරුවට එක දිගට ඇඬෙන ඒ ඇඬිල්ල අනුව තාත්තා ද අයියා ද මට අමාරු බව පසක් කොට ගත්තෝ ය. 

“වරෙං පුතේ..“ තාත්තා අපට පුතේ කියන්නේ කලාතුරකින් ය. එසේ අමතන්නේ තත්ත්වය බොහෝ වෙනස් බව නිසා වෙන්නට පුලුවන.තාත්තා මා ඔසවා ගත් විට දකුනු කකුල නැවුන ද වම් කකුල දර ඉපලක් මෙන් නොනැවී තිබුණේ ය. එය පහළට බර වන විට දරුනු වේදනාවක් යළි ඇඟ පුරා දිව්වේ ය... තාත්තා එක සීරුවට ඉකි බිඳිමින් සිටි මා ඔසවාගෙන ගොස් බිත්ති කණ්ඩිය අසළින් සිටුවා තැබුව ද මා සිට ගත්තේ තනි කකුලෙනි. ඉන් පසු තාත්තා මගේ කළිසම බුරිය ළඟින් පාත් කර, චූ කුරුල්ලා අතින් අල්ලාගෙන මට චූ කෙරෙව්වේ ය. ඉන් පසු මා එසේ ම සිටියදී වතුර කෝප්පයක් ගෙනැවිත් කඳුලු සහ හොටු සේදුවේ ය. “දත් මැද ගන්න පුලුවන් ද..?“ එසේ අසූව ද තාත්තා ම අඟුරු කැබැල්ලක් ගෙනැවිත් මගේ කටේ එබුවේ ය. මම එය බරස් ගා හැපුවෙමි. ඉන්පසු මගේ පිටුපසින් සිටගෙන මා ඇඟට තද කරගෙන මගේ දත් මැද්දේ ය. මා කලේ තූ ගාමින් කෙළ ගැසීම ද, අතරින් පතර ඇඬීම ද පමණි. නැවත වතුර කලතක් ගෙන තාත්තා මගේ කටට ලං කරන්නේ ය. මා එයින් ලොකු ගුලියක් ගෙන කට පුරවාගෙන, කට ඇතුලේ එය “බුකු බුකු“ ගා කලතා එළියට විදින්නේ කට උල් කරගෙන ය. තවත් වතුර තලියක් අතට ගෙන තාත්තා මගේ මුහුණ ‍ෙස්දුවේ ය. අතේ ඉතිරි වතුර ටික බෙල්ල යට ඇතිල්ලුවේ ය.

යළි මා ඔසවාගෙන ගෙට ගොස් කළිසම ගැලෙව්වේ ය. වෙනදාට ඔහේ හිටගත් තැන සිට ම කලිසං ගලවන අපි, කාගේ ජුන්ඩා දැක්ක ද “හූඌ හූඌ..“ ගෑවෙමු. එහෙත් අද තනි කකුලෙන්, හෙලුකොට්ට‍ෙං සිටින මට කවුරුවත් හූ කීවේ නැත. තාත්තා මේ සැරසෙන්නේ මා රැගෙන බේත් ගෙනෙන්නට යාමට ය. උදේ වරුවේ බේත් ගන්නටනම් ඉස්පිරිතාලයට යා යුතු ය. හැන්දෑවකනම් සෝමිල් එක පාරේ කන්ද පල්ලමේ තිබෙන ඩීඇම්මෝ මහත්තයා ගාවට යා යුතු ය. මිනිස්සු ඩීඇම්මෝ කීවේ ඉස්පිරිතාලේ ලොකු දොස්සතර මහත්තයාට ය. ඔහු හවස් වරුවේ තමන්ගේ ම ඩිස්පැන්සරියක් දමාගෙන සිටියේ ය. එසේ නැතිනම් ටවුන් එකේ දක්ෂිණ ලංකා එකට මෙහා පැත්තේ සිටින දෙමළ දොස්තර මහත්තයා වෙත යා යුතු ය. 

වෙනදා ට බයිසිකළේ පොල්ල මත ඇත් කොට්ටය උඩ වාඩි වී කකුල් දෙපැත්තට දමා වාඩි විය හැකි වුව ද අද තත්ත්වය අතිශය බරපතල ය.. මට කෙසේවත් කකුල නවන්නට බැරි ය. එනිසා තාත්තා මා වත්තං කරගෙන දකුනු තට්ටමෙන් පමණක් බර දීගෙන සිටින සේ පොල්ල මත කොට්ටයේ වාඩි කෙරෙව්වේ ය. ඉන්පසු වෙනදාට වඩා සීරුවෙන් හැතැප්ම දෙකක් පමණ දුර වූ ඉස්පිරිතාලයට ම පැදගෙන ගියේ ය. ඒ යන අතරේ කාගේ දෝ අත ආච්චීට පනිවිඩයක් ද යැව්වේ ය. ඉස්පිරිතාලයේ මහ සෙනගකි. බේත් සුවඳ සමග නහය කාරගෙන යන කාබොලික් සුවඳක් ද වහනය වෙයි. තාත්තා සීරුවෙන් මා ඔසවා ගත්තේ හරහට ය. දකුණු කකුල නැමී ඇතත්, වම් කකුල ඉද්ද ගැසුවාක් මෙන් කෙලින් ය. එය නවන්නට බැරිය.. තාත්තා මා ලොකු බංකුවක් මත හාන්සි කොට මඳක් ඈතට ගියේ ඉස්පිරිතාලයේ විය යුතු රාජකාරි සපුරා ගන්නට ය. තාත්තා එහාට ගිය පසු මම කකුල නවා බැලුවෙමි. රිදුන ද උදේට වඩා පහසුවෙන් නමන්නට හැකි ය. එහෙත් මම අර අමාරුව ම පෙන්වාගෙන සිටියෙමි. නියමිත වාරය ආ පසු තාත්තා යළි මා හරහට ඔසවාගෙන දොස්තර මහත්තයාගේ කාමරය ඇතුළට ගියේ ය. එහි ඇඳ මත යළි සීරුවෙන් මා තැබුවේ ය. කාමරයේ සිටි නර්ස් නෝනා කෙනෙක් මගේ කකුල අල්ලා සීරුවෙන් ඇඳ මත එහා මෙහා කළා ය. දොස්තර මහත්තයා දෙමළ ය. පුටුවෙන් නැගිට ඇඳ ළඟට පැමැණි එතුමා කැඩුණු සිංහලෙන් තාත්තා සමග කතා කළේ ය. බොහෝ විස්තර ඇසුවේ ය. එසේ කතා කරන ගමන් මගේ බඩ, පපුව, ඉකිළි ඇඟිලිවලින් තද කෙරුවේ ය. එසේ කරන ගමන් ම හෙමි හෙමින් මගේ කකුල දණිස්සෙන් නැමුවේ ය. කට ඇරගෙන කතාව දිහා බලා සිටි මට කකුල අමතක විය...!!! “හා සින්න පුලලේ.. දැන් ෂරි ආාා...“ දොස්තර මහතා කීවේ සිනාසෙමිනි. ඉන්පසු ඔහු මා මුණින් අතට පෙරලා තට්ටමට ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් ගැසුවේ ය. තරමක් රිදුන මුත් එය කකුලේ අැම්ම තරම් දරුණු නොවී ය. කාමරයෙන් මා පිටතට ආව් තාත්ාගේ අත අල්ලාගෙන කුන්දු ගසමිනි. එළියට ආ පසු තාත්තා මා වඩාගෙන වෙනත් කාමරයකට එක්කං ගියේ ය. ඒ තුවාලවලට බේත් දමනකාමරයයි. කාමරය පුරා ම ඩෙටෝල් සුවඳ ද, තවත් සැර සුවඳ කිහිපයක් ද කවලමේ දැනුනේ ය. එතැන දී මෙතෙක් ඔතා තිබුණු වේට්ටි බැන්ඩේජ් එක ගලවා නැවත බේත් දැමුවේ මහත නර්ස් නෝනා කෙනෙකි. 

ඊයේ තුවාලය සෝදා තිබුණු නිසා අද එය එතරම් වේදනා ගෙන දුන්නේ නැත. නමුත් නර්ස් නෝානා තුවාලය යළි හයිඩ්‍රජන් පෙරොක්සයිඩ්වලින් සෝදා, පුළුන්වලින් තෙත මාත්තු කොට,  ඒ මත සුදු පාට කුඩක් ඉස්සේ ද සුදු පාට බෝතලයකිනි. ඉන්පසු ඒ මත යළි කහපාට දියර බින්දු දෙක තුනක් දැම්මේ ය. ඊටත් පසු තවත් ඔයින්මන්ට් එකක් ගෑ ගෝස් තට්ටුවක් තැබුවේ ය. ඊට පසු නියම බැන්ඩේජ් රෝලක් ගෙන, එයින් කකුල වටේ ම වෙලුවේ ය. පිටිපස්සෙන් ගැට ගසා, ගැටය මත ප්ලාස්ටර් කෑල්ලක් ද ඇලෙව්වේ ය.. ප්ලාස්ටර් රෝලෙන් කෑල්ලක් අදින විට ඉන් ඇසුණු ශබ්දය ද, කතුරෙන් එය කැපූ ශබ්දය ද මට අදත් එදා මෙන් ම ශ්‍රවණය කළ හැකි ය..

සියලු කාරණා කටයුතු අවසන් ව. තාත්තා මා අතින් අලාගෙන එළියට එක්කන් ආව් ය. මම දකුණු කකුලට පමණක් බර එන සේ පැන පැන ආවෙමි. එළියට ආ පසු තාත්ා මා වඩාගෙන පාර පැන ඉස්පිරිතාලය ඉදිරිපිට කඩයෙන් බණිසක් අරං දුන්නේ ය. බනිස උඩ තිබූ රතුපාට ජෑම් ගුලිය හරි ම රහ ය..! එක සීරුවට ඇඬූ නිසාවෙන් තවමත් මට ඉක්කා ගැසෙන ආකාරයට ගැස්සිල්ලක් තිබුණ ද බනිස කෑ පසු එය ද අමතක ව ගියේ ය..!

අපි යළි ගෙදර එන විට ආච්චී පැමිණ සිටියා ය. එදා දවල් වේල තරමක් සරු එකක් වූයේ ආච්චී ලොකු තාත්තලාගේ දිහායින් මොනවා හෝ ගෙන ආ නිසා ය. හැන්දෑවේ ලොකු අම්මා ද, ලොකු තාත්තා ද මා බලන්නට ආවේ ය. සිරිත් පරිදි ලොකු තාත්තා දත් අතරින් සද්දයක් දමමින් ද, හුහ් හුහ් ගාමින් ද තාත්තා ට බැණ බැණ සිටියේ මේ අප ජීවත්වන අපාය ගැන කියමිනි.

තාත්තා සමග අප ජීවත් වූ දිව්‍ය ලෝකය කවදාකවත් දැක නැති ලොකු තාත්තා, කිසි දා ක ඒ දිව්‍ය ලෝකයේ ඇති සැප සම්පත් ගැන හාංකවිසියක් දන්නේ ද, අත්විඳින්නේ ද නැති බව මට විස්වාස ය... මන්ද අප ඒ දුක් කන්දරාවන් ඒ තරමට ම සැප සේ වින්ද නිසා ය...!!


Share/Bookmark

Monday, November 2, 2015

තුවාලය


වම් කකුළේ දණහිසට අඟල් දෙක තුනක් පහළින්, අස්ථියේ මස අඩු ම තැන කුඩා තුවාලයක් ඇති වී තිබෙණු මා දුටුවේ ද අහම්බෙනි. ඇඟ පුරා කැසීම්, ඇඳ මකුණු, මදුරු දෂටයන් නිසා වන කැසීම්, අතු ඉපල් අස්සේ රිංගද්දී ඇතිවන සීරීම් ආදි දහසක් තුවාල ඇඟ පුරා තිබුණ ද, මේ කකුළේ තුවාලය වේදනාව දැනෙන තරම් එකක් විය. තුවාලය ඉතා කුඩා වුව ද, එය සෑදී තිබුණේ කකුලේ පහළ අස්ථියේ නරක ම තැනෙක වීම තවත් වේදනාවට කාරණාවක් විය. 

(මේ තුවාලය කොතරම් දරුණු වීද යත් අදත් මගේ වම් කකුළේ විසල් ව එහි පැල්ලම සටහන් ව තිබේ. පින්තූරයෙන් දැක්වෙන්නේ ඒ තුවාල පැල්ලමයි. )


සාමාන්‍යයෙන් අප තුවාලයක් දුටු විට කරන්නේ ඒ මත කෙළ පොඩ්ඩක් ගෑම ය..තුවාලය ටිකක් පරණනම් එහි කබොල්ල කඩා යලි කෙළ තලියක් ගැම ද කළෙමු. කබොල්ල කැඩූ විට ලේ යාම තව දුරටත් පවතින්නේනම් අප කළේ අතට අසුවන ‍අමු කොළයක් කටින් හපා, හපය ඒ තුවාලය මත තැබීම ය. එය තුවාලයකට කළ විශේෂඥ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාරයක් වූයේ, ඒවාට ඊට වඩා වෙනස් බේතක් හේතක් නොකළ බැවිනි. ඇලේ නාන්නට ගිය විට මාළු දෂ්ටයෙන් ලැබෙන සාත්තුව ද ඉහටත් උඩිනි. 

දවස් දෙක තුන ගත වන විට තත්ත්වය වඩ වඩා උග්‍ර විය..තුවාලයේ රවුම ද දවසින් දවස වැඩි විය. එමෙන් ම එය පැසවා සැරව ගලන තත්වයට ම පත් ව තිබිණි. බිම පය තබා හරියට ඇවිදින්නට ම බැරි වූ විට නොණ්ඩි ගසමින් යන නිසා, තාත්තාගේ අවධානය මවෙත හැරිණි.

"මොකද උඹ නොණ්ඩි ගහන්නෙ..?"
මම උත්තර දුන්නේ උරිස් දෙක උස්සා යටි තොල පෙරලීමෙනි.. තාත්තා එය "මං දන්නෙ නෑ"යි කියා වටහා ගන්නට ඇති... උරිස්සෙන් අල්ලා මා ළඟට ඇද ගත් තාත්තා සරමේ බොක්ක මත මා වාඩි කරවා ගත්තේ ය. ඊට පසු කකුළ ඔසවා ගෙන එය පිරික්සී ය.. තුවාළය අසළින් අල්ලද්දී මම "ඌහ් ඌහ්" ගෑවේ ඇත්තට ම රිදෙන නිසා ය.. නැවත මගේ කිහිළි දෙකින් ඔසවා ඉස්සූ තාත්තා මා බිම සිටුවා, කුස්සියට ගොස් ප්‍රථමාධාර පෙට්ටිය රැගෙන ආවේ ය. ඒ පෙට්ටියේ තුඩා කතුරක්, වතුර වැනි අවර්ණ දියරයක් පිරවූ පොඩි කුප්පියක්, දම් පාට බේත් සහිත තවත් කුප්පියක්, කඩදාසි බෑගයක දැමූ කපු පුලුන් ගුලියක්, පරණ වේට්ටියක් කපා නවා තැබූ රෙදි ගුලියක් සහ තෙල් කඩදාසියක ඔතා, තවත් පොලිතීන් බෑගයක දැමූ කහ පාට ඔයින්මන්ට් එකක් ද විය. ඊට අමතර ව එහි තවත් ‍තරමක් ලොකු භාණ්ඩ දෙකක් ද විය. 

එකක් තාත්තා රැවුල කැපූ පසු මූණේ උලන සීනක්කාරං කුට්ටියයි. එකළ අපේ මිට මෙලවූ අත් ගුලියක් තරම් වූ, වීදුරු ගලක් මෙන් වූ එහි එක් පැත්තක් අතිශයින් සුමට ව තිබුණේ මුහුණේ ම උලා ගෙවී ගොස් තිබූ නිසා ය. අපි දු හොරෙන් මේ වීදුරු කුට්ටිය මූණේ උලා ගන්නෙමු. දිය සීරාව මුහුණේ ඇති විට එයින් දැනෙන්නේ අමුතු ම සිසිලකි. දිව ගා බැලූ විට දැනෙන්නේ කට කාරගෙන යන අම්මය රසයකි.

අනෙක අත් ගුලියක් තරම් ම වූ නිල් පාට මැණික් ගලක් වන් තවත් ගල් කුට්ටියකි. එය ද ත්‍රිකෝණාකාර ය. අතිශයින් තද නිල් පැහැති ය. පැරණි සුව නොවන තුවාලයක රෝස පාට මස මත මේ නිල් පාට පල්ලමාණික්කම් කුට්ටිය ඇතිල්ලීම අවසන් ප්‍රතිකාරය වෙයි. 

(සීනක්කාරං යනු කුඩාවට කැඩූ පසු සහිඳ ලුණු වශයෙන් හැඳින්වෙන සින්ක් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් බව ද, පල්ලමාණික්කම් යනු කොපර් සල්ෆේට් ස්ඵටික බවද මා උගත්තේ ඊට බොහෝ කළෙකට පසු කොළඹටත් පැමිණ, අපොස සාපෙළ පන්තියේ රසායන විද්‍යාව ඉගෙන ගන්නා විට ය..)

පළමු ව තාත්තා මගේ කකුළ කාබොලික් සබන් දමා හොඳින් සේදුවේ ය. (එකළ තිබුණේ ඇඟේ ගාන්නට කාබොලික් සබන් සහ රෙදි හෝදන්නට සන්ලයිට් සබන් විතර ය. මීට අමතර ව දිග පොල්ලක් මෙන් වූ සවරින් බාර් නම් සබන් ජාතියක් ද විය. රෙදි හෝදන්නට සැරසී අතේ ගෑවුනු විට අත බොහෝ වේලාවක් සෙවළ ගතියකින් දැනෙන්නේ ඒ සබන්වල සැර වැඩිකම නිසා ය...) ඉන් පසු පරණ රෙදි කඩකින් තෙත මාත්තු කලේ රෙදි කඩ තුනට හතරට නවා දිග පටියක් මෙන් සාදා, කකුලේ ඉහළ සිට පහළට තදින් ඇදගෙන ඒමෙනි. මේ පාරේ සැරට තුවාලය මත අරක් ගෙන සිටි කබොල්ල ගැලවුණේ ය. එසැණින් කහ පාට සැරව තළියක් ම එයින් එළියට ආවේ ය. දැණුනු වේදනාව කියාගන්නට හඬක් නගන්නටත් කළියෙන් ඇස් දෙකෙන් ම තඩි කඳුලු බිඳු දෙකක් එලියට රූරා ආවේ නාසය ද හොටු බර කරමිනි.

ඊ ළඟට තාත්තා පුළුන් ගුලියක් ගෙන සීරුවෙන් සැරව ටික පිස දැම්මේ ය. බංකුවක් ඇද මා වාඩි කරවූ තාත්තා ඉනපසු මගේ කකුළ දිග හැර, අර කුඩා කුප්පියේ තිබූ දියර ටිකක් (ඒව හයිඩ්‍රජන් පෙරොක්සයිඩ් ලු නෙ..!) තුවාළය මතට දැම්මේ ය. එසැණින් එය මහා පෙණ ගොඩක් බවට පත් විය. එ් පෙණ නගින ආකාරය දැකීම නිසා ඇතිවුණු කුතුහලය වඩා දැඩි වූයෙන් තුවාළය මත දැනෙන ළා දැවිල්ල යටපත් විය. ඉන්පසු යළිත් රෙදි කඩමාලු කැබැල්ලකින් තුවාලය තෙත මාත්තු කෙරිණි. සැරව ටික පහව ගිය විට මට මාර සුව පහසුවක් දැණුනේ ය. ඉනුත් පසු තාත්තා අර ඉටි බෑගයේ තිබූ මාගරින් පාට ඔයින්මන්ට් එකෙන් ස්වල්පයක් ඇඟිල්ලට ගෙන, පරිස්සමෙන් එය තුවාළය මත තැවරුවේ ය. ඊට පසු අර වේට්ටි කැබැල්ලෙන් කුඩා කොටසක් ඉරා, එය දෙකට තුනට නවා, කතුරෙන් වටේ කපා හරි හතරැස් රෙදි කඩක් සෑදුවේ ය. ඇඟිල්ලේ තිබූ ඔයින්මන්ට් ස්වලුපය ද එහි උලා, ඒ රෙදි කඩ පරිස්සමින් තුවාලය මත තබා සෙමින් තද කලේ ය. ඊටත් පසු වේට්ටි කෑල්ලෙන් දිග පටියක් ඉරා ගෙන එයින් තුවාලය වෙලුවේ ය.

බේත් කර අවසන මම කකුලට බර ගෙන නැගිට්ටෙමි. කකුළේ ඉහළ කොටසේ ඇඟට සවි වන තැනින් වූ නැමිල්ල හෙවත් ඉකිළියෙන් වේදනාවක් දැණුනේ දැන් ය. මම අතින් ඉකිලිය තද කරගෙන, කඳ පොඩ්ඩක් ඉදිරියට නමාගෙන ම අඩි දෙක තුනක් ඇවිද්දේ ඒ වේදනාව දැන් වැඩිපුර දැනෙන නිසා ය. වහා ම මා අල්ලා නවතාගත් තාත්තා කළිසම උස්සා ඉකිළිය දෙස බැලුවේ නළල ද රැලි නංවාගෙන ය..

"ඇයි බාල්ල යමක් උනාම කියන්නෙ නැත්තෙ...? බලපං කුද්දැට්ටකුත් ඇවිල්ලනෙ.. දැං දඟලන්න යන්නෙ නැතිව හිටපං මං ඒක තවනකං..!" තාත්තා කුස්සියට ගියේ බෙත් පෙට්ටිය ද රැගෙන ය. ඉන් පසු කුස්සියේ ලිපෙන් දුම් කඳක් නැගුනේ වතුර රත් කරන්නට ලිප පත්තු කළ නිසා ය. මඳ වේලාවකින් තාත්තා උනු වතුර මුට්ටියක් රැගෙන ආවේ ලොකු රෙදි කඩමාල්ලකින් අල්ලාගෙන ය. මා තල්ලු කොට බිත්තියට හේත්තු කර කළිසම පාත් කළේ ය. ඉන් පසු රෙදි කඩමාල්ල මුට්ටියට ඔබා දුම් දමන රෙදි කඩ මාල්ල අතින් මිරිකුවේ ඊට කටින් පිඹිමිනි. වරක් දෙවරක් ඊට පිම්බ තාත්තා මගේ වම් කකුල ඔසවා අර රෙදි කඩෙන් කුද්දැට්ට තැව්වේ ය. 

දුම් දමන රෙදි කඩ මතින් ඉකිළිය පුරා යන ගිණි උණුසුමට වඩා මහා සුවපහසු උණුසුමක්, මට තාත්තාගේ සත්කාරය නිසා දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය.

Share/Bookmark

Tuesday, October 13, 2015

වෙනසක ඇරඹුම


මේ නිවාඩු කාලයක් නිසා දෝ අලුත් සිදුවීම් කිසිවක් සිදු වන්නේ නැත.. සරණයට එන කෙනෙකු ද නැත..
ආච්චී ද මේ ගොසින් ය..!
අපට මහා පාලුවක් ද නැත්තේ එය සාමාන්‍ය සිදුවීමක් වන නිසා ම නොව, අපට ‍නියැලෙන්නට බොහෝ දේ තිබෙන නිසා ය..

එක්කෝ තාත්තා දවල් වරුව තිස්සේ කුඹුර කොටයි. කුඹුර කියන්නේ සරණ මාළිගාව වටා ඇති පොඩි බිම් කඩ ය..! අපි දු අපට හැකි පමණින් ඊට දායක වෙන්නෙමු. ඊටත් අමතර ව අපි තුන්දෙනා එකිනෙකාට වෙන් කර ගත් පොඩි බිම්තීරුවල වෙන වෙන ම වර්ග වගා කරන්නෙමු. මගේ පාත්තියේ තිබෙන්නේ බණ්ඩක්කා ය..

අඩි දෙකක් පමණ පළල අඩ් 5ක් 6ක් පමණදිග බිම් තීරුවක, වටේට කානු කපා, එම කැපෙන පස ගෙන අර තීරුව බිම් මට්ටමට වඩා උස් කොට තනන්නමි. වියළි, දුඹුරු අළු පැහැ පස සුළඟට ගසාගෙන යන සුලු ය. බුරුල් ය. තෙමුණු විට සහමුලින් ම එය අඳුරු පැහැ මැටි ගොඩක් බවට පත් වෙයි. මේ කණ්ඩි පාත්තියේ සම දුරින් අඟල් 3-4ක ගැඹුරට, අල්ලක් තරම් රවුමට පොඩි වළවල් සාදන්නෙමි. ඉන්පසු වියළි බණ්ඩක්කා කරල් පලා එහි ඇට ගෙන එක වළකට තුන බැගින් හැම වළකට ම ඇට දමන්නෙමි. ඊට උඩින් වියළි ගොම කැටි තට්ටුවක් අතුරා, වතුර දමන්නේ ඊට උඩිනි.

වියළි පස මතට වතුර වැටුනු විගස, පස මහා සන්තෙ‍‍ා්සයකින් යුක්ත ව හීන් කෙඳිරියක් නඟනු මට ඇසෙයි. එ සමග ම වතුර වැටුණු තැනින් සියුම් දූවිලි දුමාර කඳුලක් ඉහළට එසැවෙයි. වතුර වැටුනු තැන වහා කළු දුඹුරු පැහැයට හැරෙයි. වියළි ගොම පතුරු මතට වතුර වැටුණු පසු එය ද තද ‍කළු කොළ පාටකට හැරෙයි..

දවස් දෙක තැනකට පසු අර ගොම තට්ටුව පලාගෙන බණ්ඩක්කා ඇටය ද උස්සාගෙන ළා කොළ පාට නැට්ටක් පොළොවෙන් ඉහළට එසැවී ඇති අයුරු දකින්නට හැකි වෙයි.. ඊටත් දවස් දෙක තුනකට පසු, බණ්ඩක්කා ඇටය හැලී, ඒ වෙනුවට සියුම් ළදලු දෙකක් දෙපසට විහිදී තිබෙයි. එයින් පසු ඊට කොළ එක දෙක එකතු වෙමින් බණ්ඩක්කා පැළය සීඝ්‍රයෙන් ඉහළට වැඩෙයි. අඩියක උස තරමකට පැළ වැඩුණු පසු කේඩෑරි වී ගිය සහ වඩා සශ්‍රීක නොවන පැළ උගුල්ලා දමන්නේ හැදෙන ගහට වඩා ඉඩ හසර දිය යුතු නිසා ය.

උදේ වරුව වෙන් වන්නේ මේ වගා වැඩට ය.. දවල් වරුව උයන පිහන වැඩට වෙන් වෙයි. කා බී අවසන් වූ පසු උදා වන්නේ චිත්‍ර අඳින කාලයයි. අපි නිදහසේ දිග ඇදෙමින් චිත්‍ර අඳින්නෙමු. මිනිස් රූප අඳින්නට වැඩියෙන් ම දස්ස අයියා ය.. මගේ වැඩි කැමැත්ත සත්ත්ව රූපවලට ය.. එයිනුත් වඩා කැමති අස්පයාට ය.. ඊ ළඟට බකමූණාට ය.. ඊටත් පසු අලියාට ය...!!

රන්වන් හිරු එළිය අවට පරිසරය පුරා පැතිරී හවස් බාගය උදා වන එක් සොඳුරු අවස්ථාවක තාත්තා ලියන මේසයේ පුටුවේ හිඳිමින් අප සැමගෙන් මෙසේ ඇසුවේ ය..

"ඈ බං.. අපි කුඩම්මෙක් එක්කං එමු ද..?"

අයියා ද, පාලිත ද කිසිවක් කී වගක් මට මතක නැත.. 
නමුත් කට කැඩිච්ච කතා කියන්නේ මං ය..

"කුඩම්ම ඩම්ම වෙලා,
ඩම්ම අම්ම වෙලා,
අම්ම මා වෙලා මුකුත් නැතිවෙයිද දන්නෑ නේ..."

තාත්තා පළමු ව මේසයට බර වී කම්මුලට අත තබාගෙන ටික වේලාවක් සිටියේ ය..
ඊට පසු අත පැත්තකට ගෙන ලොකු හුස්මක් මුදා හැරියේ ය..
ඊටත් පසු නළල අත ගාමින් මඳ වේලාවක් ගත කළේ ය..

"ඇත්තටම එහෙම වෙයි ද දන්නෙ නෑ නේද බං..."

ඊට පසු අර රත්තරං පාට අකුළාගෙන හිරු බැස ගියේ ය..
වෙනදාටත් අප දකින අඳුර හාත් පස ම වසා පැතිරුණේ ය..
කුප්පි ලාම්පු එලියෙන් රොටි හදන තාත්තා අපට පෙනුනේ ය..

ඉනික්බිති සියල්ල කළුවර වූ පසු අප අපට පුරුදු ලෙස හිල් වූ මදුරු දැළ යට, චූ ගඳ පිරි කබල් මෙට්ට මත ගුලි උනෙමු..!!

Share/Bookmark

Tuesday, October 6, 2015

රස කැවිලි.


එකල අපේ හොඳ ම රසකැවිල්ල වූයේ හොරෙන් සීනි කෑම ය... අද මෙන් නොව එකල සීනි කැට තරමක් ලොකු ය..චර චර ගා හැපෙයි. රස ද වැඩි ය. ඉඳහිට අපට සූකිරි ලැබෙයි. සූකිරි තිබෙන්නේ ලොකු තිරිවාණා කුට්ටි වගේ ය. එය කුඩා කැබැලිවලට කඩා බෝතලයකට දමන්නේ තාත්තා ය. අපේ කාරිය වන්නේ එය අහවර වනතෙක් හොරෙන් රස බැලීම ය..! සූකිරි සීනිවලට වඩා රසින් වැඩි යැයි මට සිතේ. නමුත් සූකිරි කමින් තේ බොන්නට බැරි ය..මන්ද සූකිරි ඊට වඩා රස නිසා ය.

අප සූකිරිවලට කොතරම්පෙරේතදැයි කියනවානම් දවසක් තාත්තා රැවුල කැපුවාට පසු මුහුණේ උලන සීනක්කාරං කුට්ටියේ ද අග්ගිස්ස හපා රස බැලුවෙමු. ඊඊඊඊයා ය.. එය කට කාරං යන අමිහිරි රසයකින් යුක්ත ය. මට මතක හැටියට සහිඳ ලුණු කියන්නේ එහි කුඩා කැබලිවලට ය.. ටිකක් වැඩිපුර කෑවානම් බඩ එළිය යන්නේ ටැප් එක ඇරියා වගේ ය..!!

කඩෙන් සල්ලි දී රස කැවිලි කෑමක් එකල අප අතර තිබුණේ නැත. ඒ අප අත සල්ලි තිබුණේ නැති නිසා ය.. ඉඳහිට තාත්තා ගෙන එන යම් රසකැවිල්ලක් වෙද, අපට එය දිව්‍යලෝක රසයක් ගෙන දුන්නේ ය..

මේ රස කැවිලි අතර අග රජු වූයේ ගුණසිරි බුල්ටෝ ය. තඹ සතේ කාසියකට එකල ගුණසිරි බුල්ටෝ 5ක් ලබා ගත හැකි ය. සුදු පැහැ තෙල් කොළයක, දෙපැත්ත අඹරා ඔතා ඇති බුල්ටෝව අපේ මහපටැඟිල්ලක් තරම් මහත ය.එහි පුරුක් දෙකක් පමණ දිග ය.. කරවුණු අධික පැණි රසයකින් ද, ඒ හා සමාන ම කිරි රසයකින් ද යුක්ත ය... වැඩියෙන් ම අපට බුල්ටෝ ගෙනැවිත් දුන්නේ ආච්චි ය. බුල්ටෝව කටේ දමා ගත් විට වරුවක් හපන්නට පුලුවන. එය දත්වල ද, තල්ලේ ද ඇලෙයි. ඇඟිල්ල ඔබ එබා ඒවා සූරමින් යළි සූප්පු කිරීම ද,  රසවත් කාරියක් ම ය.

තඹ සල්ලියක් ලැබුණු විට අප වැඩියෙන් ම කරන්නේ එය උඩ දමමින් නෝනද පොල්ලද කිරීම ය..නෝනා යනු එහි එක පැත්තක සිටින වික්ටෝරියා මහ රැජණගේ හිසෙහි රූපය ය..පොල්ල යනු අනෙක් පැත්තේ උලැඟි කොට ඇති පොල් ගස ය...



බුල්ටෝවලට වඩා අපට වැඩිපුර ම හමු වූයේ හූණු බිත්තර ය...හෙවත් හූණු බිජු ය... බාර්ලි ඇටයක් තරම් ව, විවිධ පාටින් ඇති මේ පුංචි රස කැවිල්ල මාර රස ය. එය සූප්පු කළ විට පළමුවෙන් ම අමි තිත්ත රසැති වර්ණකය කටේ දියවෙයි. ඊට පසු එය සුදු පාට ය.. එහි පිටි රසක් ද, සීනි රසක් ද ඇති අතර, මැද මාදුරු ඇටයකින් ද සමන්විත ය.

ඊ ළඟට අපේ රස ලොව කිරුළු පැළැන්දුවේ නාරං බික් ය...නාරං බිකක හැඩයට තනා ඇති එය ද විනිවිද පෙණෙන නමුත් විවිධ වර්ණවලින් විය. ඒ එක් එක් වර්ණයක බික් වෙන් වෙන් රසයකින් යුක්ත ය. කහපාට ඒවා දොඩම් රස ය..තැඹිලි පාට ඒවා දොඩම් වැනි ම වූ තව රසයකින් යුක්ත ය. කොළපාට ඒවා දෙහි රස ය.. ඇඹුල ය.. මේ නාරං බික් තිබෙන්නේ සුදු පාට කුඩකින් තවරලා ය. ඒ තැවරුම ද අපූරු ය. කටේ ගෑවුණු සැණින් දිව සීතල කරමින් වහා දියවෙයි. ඒ ග්ලූකෝස් බව දන්නේ බොහෝ කල් ගියාට පසුව ය. නාරං බික් ලැබුණු වට ද අප කරන්නේ එය කටේ දමාගෙන වරුවක් සූප්පු කිරීම ය. ඒ සූප්පු කරන අතර තුර එළියට ගෙන බැලීම ද තවත් රසවත් කාරියකි. එය ඇසට තබා ඉදිරියෙන් සිටින කෙනා දෙස බැලීම ඊටත් වඩා රස කාරියකි...අවසන හීන් වීදුරු පෙත්තක් වැනි තුනී තීරුව සරස් ගා හැපුණු පසු රසවත් දුකකින් හිත පිරී යන්නේ ය..

අනෙක් සීනි මුරුක්කු ය...සීනි මුරුක්කු ජාති දෙකකි. එකක් අඟල් දෙකක් පමණ දිග ය. අනෙක බෙට්ටක් වගේ කොට ය..දෙකේ ම වර්ණ රටාව එක වගේ ය. සුදු පාට මුරුක්කුවේ උඩ සිට පහළට හීන් වර්ණ තීරු සටහන් ව තිබේ. දීප්තිමත් කොළ පාට, රතු පාට, තැඹිලි පාට මෙන් ම කළු පාට ද ඒ අතර ඇත. මේවා අධික පැණි රස ය..මේවා නිෂ්පාදනය කරන්නේ මුසල්මාණුවන් ය. ආච්චී කියන්නේ මේවාට සැකරින් දානවා ය කියලා ය..ඒ තරහා දෙකක් නිසා වන්නට පුලුවන්. එකක් ඒවා හදන්නේ මුසල්මාණුවන් ය.. දෙක එහි ඇති අධික පැණි රස නිසා දත් නරක්වන කතාව ය..

බුද්ධංගලට යන හන්දියේ පල්ලිය ළඟ කඩේ ද, හොල්මන් ගල ළඟ කඩේ ද ලොකු බෝතල්වල මේවා දමා ඇත්තේ අපට පෙනෙන්නට ය...!! 

මේ කඩවල නැත ද, නිතර හමු නොවුන ද, බොම්බයි මොටයි සහ නයිස් යනු තවත් රස කැවිලි දෙජාතියක් වෙයි. මේවා ගෙනෙන්නේ ද මුසල්මාණුවන් ය. අත් දිග කමීසයද, සරම කෙටියට ද ඇඳ, එන මේ මරක්කල මිනිස්සු හම්බ තොප්පියක් ද පැළැඳ සිටියි. බොම්බයි මොටයි සහ නයිස් ගෙන එන්නේ වටේට වීදුරු දැමූ පෙට්ටියක ය.. ගෙන එන මරක්කල මිනිසා අත පොඩි සීණුවක් ද ඇත. ඔහු එය සොලවයි... ඒ ටලිං ට්ලිං හඬ ඇසෙන තෙක් මානයේ සිටින අපේ රස නහර පිනා යයි...!!

බොම්බයි මොටයි සියුම් කෙඳි ලෙසින් සාදා ඇත්තේ ය. එක එක දවසක මේවා එක එක පාට ය.. දවසක රතු ය.. තව දවසක කහ ය.. තව දවසක තැඹිලි පාට ය.. ඉඳ හිට කොළ පාට ඒවා ද එයි. මොන පාට වුව ද, කටට  දා ගත් විගස ම එය දිය වී යයි. අල්ලක් තරම් කඩදාසි කැබැල්ලකට දමා දෙන, සතයකට ලැබෙන බොම්බයි මොටයි ගුලිය අප හතර පස් දෙනෙකුට ම සෑහෙයි. 

නයිස් යනු අඟල් පහ හයක වට ප්‍රමාණය ඇති, තුනී රවුම් රස කැවිල්ලකි. ඒවා පත්තර කොළයක් තරම් තුනී ය.. අමුතු සකරමොටයි රසයකින් යුක්ත ය..ඒවා ද විවිධ වරනයෙන් යුක්ත ය..අපට ඒවා ලැබෙන්නේ පෙට්ටියේ අඩුක් කර ඇති ආකාරයට ය.. වැඩියෙන් ම තිබෙන නයිස් රෝස පාට ය..කහ, කොළ, තැඹිලි අනෙක් පාට ඒවා ය.

මේ අතරේ ඇඟිලි ඉස්කෝතු ගැන නොකිය ම බැරි ය.. විස්කිරිඤ්ඤං කියන්නේ ද, ඉඟුරු විස්කෝතු කියන්නේ ද මේකට ම විය යුතු ය.. අඟල් 5ක් පමණ දිග, අඟලක් පමණ මහත ඇඟිලි විස්කෝතු ව හරි වියළි ය. කර කර ගා හැපිය හැකි ය. යාන්තං පැනි රසක් සහිත එහි සැඟවුනු ඉඟුරු රසක් ද, ගම්මිරිස් දැවිල්ක් ද සහිත ය. දෙකක් කෑ විට බඩ පිරෙයි.. වේලක් පිරිමසා ගන්නට අපූරු ය..

අනෙක හුළං විස්කෝතු ය... එය හරියට වේලපු පාං වගේ ය..මොලෝ රසයක් නැත.. අඟල් තුනක පමණ වට ප්‍රමාණයක් සහිත මෙය ද තද ය, වියළි ය. පැණි රසක් නැතත් එහි යට සැඟවුණු යාන්තං දැනෙන කිරි රසයක් වෙයි. කටේ දමා ටික වේලාවක් හපන විට පමණක් යාන්තං පැණි රසක් කටට දැනෙයි. බොහෝ වේලාවට අපට හුළං විස්කෝතු ලැබෙන්නේ උණක් සෑදී සිට යළි ඔලුව උස්සන්න පටන් ගත් දා ය...! දවස් ගණනක් බඩ ගින්නේ සිට ලැබෙන හුළං විස්කෝතුව මහ මෙරක් තරම් ය.. දිව්‍ය අවුසදයක් ය..!!

අදටත් බොම්බයි මොටයි, සීනි මුරුක්කු ආදිය සුපිරි වෙළෙඳ සැලකින් හෝ අපට ලබා ගත හැකි ය..ඒවායේ රස ද වෙනස් වී නැති තරම් ය.. ප්‍රමාණය ද ඒ තරම් ය.. නමුත් මිල එදාට වඩා අද බොහෝ වැඩි ය.. ඒවා එසේ වුව ද සිංහල ව්‍යාපාරිකයකු තැනූ බුල්ටෝ ව අද අපට අහිමි ය.. බුල්ටෝ ව පමණක් නොව, එහි රස ද, ප්‍රමාණය ද, වරුවක් හැපිය හැකි තද බව ද, ආදී සියලු ම දේ අද අපට අහිමි ය... නමුත් බුල්ටෝ නමින් එන වෙන මලජරාවල්නම් ඕනෑ තරම් ඇත..ඒවා එකක්වත් අතීත මිහිරියාව තරම් සුන්දර නැත...!

Share/Bookmark

Thursday, August 13, 2015

අපේ දිව්‍ය භෝජන - අංක 2


සේරුව සත 13ක් 15ක් පමණ වන හාල් අතර අඩ් මිලට ගත හැක්කේ හුනුසාල් ය. අප හුනුසාල් කියන්නේ සුන් වූ සහල්වලට ය. හෙවත් ඇඹරුම් යන්තරයෙන් සුද්ද කිරීමේ දී කැඩුණු හාල් ඇට වෙනම එකතු කළ විට ය. මේවා මිල අඩු ය. හාල අනුව එ්වා සේරුවක් සත 7 - 8ක් පමණ වෙයි. අප වැන්නෝ ඒවා ද මිලදී ගන්නෙමු ය..

හුන්සාල් ගරන එක තරමක් අමාරු ය. සීරුවෙන් කළ යුතු ය. කුඩා හාල් ඇට කැබලි නිසා ඒවා වතුර සමග පහසුවෙන් අහක යන නිසා ය. ඊටත් වඩා එහි ඇති ගල් වැලි කන්දරාව නිසා ය. හුන්සාල් බත් උයන්නේ උදේ කෑමට ය. හුන්සාල් බත සමග පොල් සම්බලයක් හෝ කිරි හොද්දක් පමණක් තිබුනත් ඇති ය...! පොල් සම්බලය හදන්නේ ඇලුමිනියම් මැටි කෝප්පයේ ය. දෙහි දැමූ පසු ඒ ටික වෙනත් බාජනයකට මාරු වන්නේ ඇලුමිනියම්වලට දෙහි හොඳ නැති නිසා ය. සම්බලය ඉවත් කළ මැටි කෝප්යට හුනුසාල් බත් දමාගෙන කෑමේ වරම ඉඳහිට අපට ද උරුම වෙයි. 

උදේ කෑමට අපට වැඩියෙන් ම ලැබෙන්නේ හීල් බත් ය. ඒ කියන්නේ රෑ උයා ඉතිරි වුනු බත් ය. නැවත වතාවක් ලිප තබා ගත් විට එය ඊයේට වඩා බෙරි වෙයි. නමුත් එහි රස අපූරු ය.. රෑ ඉතිරිවන බතට වතුර කෝප්පයක් ද, ලොකු කැබලි වන්නට කැපූ අමු මිරිස් කරල් දෙක තුනක් ද, දෙකට තුනට පැලූ රතු ලූණු ගෙඩි හතර පහක් ද දමා වසා තැබූ විට උදේට ලැබෙන්නේ දියබත් ය....!! උදේට ඒ මුට්ටියට ම පොල් රලක් ද ගා එකතු කළ විට අර සේරටම වඩා දිව්‍යෙලා්ක රහ ය...!!

එලවළු මාළු අතරින් අපට විශේෂ වන ඒවා දෙක තුනක් ද තිබේ. පිපිඤ්ඤා පට්ට තිත්ත ය.. නමුත් නැට්ට පැත්තෙන් පෙත්තක් කපා, බුලත් විට හුණු ඇබින්දක් තවරා ඒ පෙත්තෙන් ම වාර දහ දොළහක් ඇතිල්ලූ විට, ඝණ පෙන කැටියක් මතු වෙයි. පුදුමය වන්නේ අර තරං තිත්ත ගෙඩියෙන් එලියට එන මේ පෙන තිත්ත නැති වීම ය. පිපිඤ්ඤාව කැපූ පසු එහි ඇට සහිත කොටස වෙනම තසිමකට දැමෙයි. ඊට ලුණු බින්දු දෙක තුනක් ඉස ගත් විට ආයෙ වෙන මුකුත් ඕන ම නැත.. කිරි ඇට සමග හැපෙන දිය සීරුව ඒ තරම් රස ය..!!

බණ්ඩක්කා ගෙන ආවිට, තෙත කොහු හුඟකින් අතුල්ලා එහි බූව ඇරිය හැකි ය. ඊට පසු උයන්නට පෙර අපි ඒවා කන්නේ අමු අමුවේ ය..ඒ කිරි රස මාර ය..ඉතිරි ටිකට මිටි කිරි අල්ලක් දා ලිප තබා යාන්තං රත් කර ගත්තාත් ඇති ය.. ඒකත් මාර රස ය..!

“වම්බොට්ටේ රස නැට්ටේ..“ තාත්තා නිතර කියයි. කතාව ද ඇත්ත ය. වම්බටු ගෙනා විට, අමු පහේ දමා තෙලට හෝ කිරට උයන්නේ එහි නැට්ටත් එක්ක ය. කොළ පැහැති තැරිය වෙනස් ම රසකි. එනිසා ම මේ නැටි කන්නට අපි හරි කැමති ය. වම්බටු ගනිද්දී සීරුවෙන් තෝරා ගත යුතු ය. ගෙඩිය මැද කලු තිතක් සහිත ව වක ගැසී ඇත්නම් අනිවාර්යයෙන් ම එහි මැද පණුවන් සිටින්නේ ය. සමහර පණුවන් වම්බට්ටටත් වඩා ලොකු ය... මේ පණුවන් වම්බට්ට මැද සිටින්නේ උන්ගේ බෙටි ද සමග ය..

වැටකොලු කන්නට ද අපි හරි කැමති ය. අබ සහ කහ දමා මිටි කිරෙන් උකුවට ඉවූ විට ඉන් ලැබෙන්නේ ඉමිහිරි පැණිමය රසයකි. වැටකොලු උයන්නට පෙර එහි දාර සහිත ඝණ පොත්ත, දාරය පිටින් ම කපා ඉවත් කරනු ලැබෙයි. නමුත් ඒවා විසි කරන්නේ නැත. මේ ඝණ දාර පොතු ටිකට ලුණු ඇටයක් දමා තම්බාගත් විට හැන්දෑවට අතුරු ආහාරයක් වෙයි. වැටකොලු ගොඩේ මේරූ කරල් අත්නම් ඒවා තෝරා හණ කෙන්දකින් උඩකින් එල්ලනු ලැබෙයි. වැටකොල්ලේ මේරූ කරල් තිබේනම් ඒවා තෝරා බලන්නේ අර දාරය මහපටැඟිල්ලෙන් කඩා බැලීමෙනි.සුමාන දෙක තුනක් ගිය විට වැටකොලු ගෙඩියේ මදය දියවී ගොස්, වේලී දුඹුරු පාට වුණු, කොහු ගෙඩියක් ඉතිරි වෙයි. නාද්දී පිට අතුල්ලන්ට ද, වළං පිඟන් හෝදන්නට ද ගන්නේ මේ වැටකොලුවා ය...!

ඉවුම් පිහුම් රාකාරියෙන් පසු අප - අයියා ද මාද අකමැති ම රාජකාරිය වන්නේ වළං හෝදන එක ය.. ආච්චී සිටින විට අප මේ රාජකාරියෙන් ඉබේ ම නිදහස් වන්නේ උයා පිහා අවසන ඈ සියලු වළං පිඟන් සෝදා දමන හින්දා ය. තාත්තා ද පන්ති රාජකාරි නැතිනම් සියල්ල සෝදා දමයි. අපේ ඇඟිලි කැපිලා තිබෙන්නේ ද, නියපොත්ත අග තුවාල වී තිබෙන්නේ ද, වැලමිට ළඟින් අත නවන්නට බැරි අමාරුකම් ඇති වන්නේ ද, ඉතිරි දවස්වලය....!! නමුත් ඉඳහිට හෝ කිරිබතක් ඉවුණු දාට වළං හේදිල්ල මහා කඹ ඇදිල්ලක් බවට පත් වන්නේ දංකුඩේ අයිති වන්නේ වළං හෝදන එකාට නිසා ය..

කිරිබතක් පිසින්නට විශේෂ හේතුවක් නැත ද, ඉඳහිට අපට උදේට කිරිබත් කන්නට ලැබෙයි. කිරිබත් උයන දාට ලිපට දර දමන්නට ද, දර පලා දෙන්නට ද අප ස්වෙච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වන්නෙමු. බත ඉදුනාට පසු ඊට කිරි දමා වසා තබා ටිකකට පසු මුට්ටිය “චිරි චිරි“ ගාන විට, බත කූරු ගාන්නට ද, කූරු ගෑ හැඳි මිටේ ඇති බත් ඇට කා බලා බත ඉදී ඇත්දැයි බලන්නට ද කාටවත් කිව යුතු ම නැත... ඉඳ හිට ගින්දර වැඩි වී බත රොස් වූවොත්, වහා ම බත බාන්නේ වතුර හට්ටියක් මතට ය... “සොරෝඕඕස්...“ ගාමින් නැගෙන හඬ අසන්නට ද, මුට්ටිය වැසෙන තරමට මතු වන සුදු හුමාලය දකින්නට ද හරි ආසා ය.. ඊටත් වඩා රොස් සුවඳ සමග මතු වන කිරි සුවඳ ආඝ්‍රාණය කරන්නට ද හරි ආසා ය..!!

කිරිබත බෑ සැණින් ඊ ළඟට උදා වන්නේ වළං හෝදන්නේ කවුදැයි තේරීම ය...
“ඔන්න අද මං වළං හෝදන්නෙ..මං“ මං කියමි.. “උඹ ඊයෙත් හේදුව.. “ අයියා කියයි. තරමක් වේලා වාද කිරීමෙන් පසු දංකුඩ ටිකක් දෙන පොරොන්දුව පිට ආරවුල අතරමග ම නවතා ගන්නට අපට හැකි ය.. කිරිබත හට්ටියෙන් බාන්නේ තවාගත් කෙසෙල් කොළයක් මතට ය.. තවත් කෙසෙල් කොළ කෑල්ලකින් එහි උඩ ද තවනු ලැබෙයි. නිවෙන තෙක් තබා කපාගන්නේ ඊට පසුව ය. මේ අල්ල පනල්ලේ  මුට්ටිය පතුලට පොල් කිරි ටිකක් දමා වටේට කරකවනු ලැබෙයි. රස්නේ පිටින්නම් එය වඩා හොඳ ය. මේ දංකුඩේ ගලවාගනු පහසු වනු පිණිස ය. කිරිබත උයන්නට පොරාතුව ම මේ කිරි පොඩ්ඩ වෙන් කර තබා ගැනීම අපේ සිරිත ය...

සම්බෝල තියා මුකුත් ම නැති ව, බාගෙට රොස් වූ මේ කිරිබත් දංකුඩය කන්නට දෙනවානම්, අද වුව මේ විඳින සියලු වරදාන මෙන්න කියා දී දාන්නට මට පුලුවන...!!

Share/Bookmark

Wednesday, August 12, 2015

අපේ දිව්‍ය භෝජන - අංක 01


කෑම බීම ගැන, ඒවායේ විච්චූර්ණ ගැන අපට එතරම් ගනිච්චියක් තිබුනේ නැත්තේ, ඒවා වරග කොට සොයා බලා කන්නට අවස්ථාවක් අප මතක ඇති කාලයේ නොලැබූ නිසා වන්නට පුලුවන. එකල අපට සිටි මහා ම සූප වේදියා වූයේ තාත්තා ය..අතරමැද කාලයක අප වඩාත් ම රසවත් අහරවේලක් ලැබුවේනම් ඒ අපේ ආච්චී උයා පිහා දෙන දෙයකින් ය.

ආච්චී අයන විට ද ඈට උදව්වට පොල් ගා දෙන්නේ අයියා හෝ මා ය. ආච්චි අයියාගෙ පොල් රලවලට එතරම් කැමැත්තක් නැත. ඒ ගොරෝසු නිසා ය. මට ඉතා සිහිනයට පොල් ගාන්නට පුලුවන. හිරමනයේ තට්ටුව මත කකුලක් තබාගෙන, පොල් අඩලය සීරුවට කරකවමින් මම පොල් ගාන්නෙමි. පොල් ගාන්නට පෙර, පොල් කට්ට හැකි තරම් සුද්ද පවිත්‍ර කර ගන්නට මට උවමනා වෙයි. පොල් ගාන පිඟානේ උඩ කෙළවරේ දුඹුරු කුණු පාට කොහුබත් කුඩු තිබෙනවාට මම අකමැත්තෙමි. එනිසා පොල් බෑය ගෙන එහි ඇති සියලු කෙඳි අතින් ඇද කඩා දමා, කොහුබත් ද අතින් පිස දමා පොල් ගාන්නට පටන් ගනිමි. පොල් රල හත අටක් පිඟානට වැටුණු පසු, ඉන් එක් කටක් කන්නේ ද වට පිට බලා හොරෙනි. අයියාට පොරාතුව පොල් ගාන්නට වරම් ඉල්ලා ගන්නේ ඔන්න එය රහස නිසා ය...! පොල් ගාද්දී තලය දිගේ හෙමින් හෙමින් උඩ පැන පැන, මගේ පැත්තට එන දියසීරාව වැඩි පොල් රල ද හරි රහ ය..! 

වට්ටියක් ද ගෙන උදෙන් ම වත්තේ පිටියේ ඇවිදින ආච්චි, නොයෙක් ජාති වල් කොළ නෙලාගෙන එන්නේ මැල්ලුම් සෑදීම සඳහා ය. මේ කවලං මැල්ලුමට වෙනත් නම් කියන්නට බැරි ය. සෝදා ගත් කොළ අහුරක් කිටි කිටියේ අත මිටට ගෙන, ලී කෑල්ලක් අඩයක් වශයෙන් තබා, කකුලේ මහපටැඟිල්ලටත් වෙනැඟිල්ලටත් තද කර ගත් පිහිතලයෙන් ඒ කොළ සියුම් ව ලියාගන්නට ආච්චි හරි සමත් ය. ඒවා කෙස්කොටවලටත් වඩා සියුම් ය. කොළපත මතට මෙසේ ලියාගත් මැල්ලුම ඒදන්නේ මැටි හට්ටියක ය. ඊට පොල් අහුරක් ද, හීනියට කැපූ රතුළූනු අහුරක් ද දමා, ලුණු පොල්කට්ටෙන් අතට වක්කරගත් දියරය ලතාවකට ඒ මත ඉසිනු ලබයි. ඉන්පසු සියල්ල එක වරක් කරකවා, වැඩි තදකින් නැති ව මිරිකනු ලබයි. එය ලිප තබන්නේ ලිපේ ගින්දර එළියට ඇදීමෙන් පසුව ය. ඒ හට්ටිය වහන්නේ ද තවත් හට්ටියකිනි. යාන්තමින් හීනියට සුදු දුමක් හට්ටියෙන් නැගෙද්දී ම එය ලිපෙන් බාගැනෙයි. එසේ බාගත් හට්ටිය වහන්නේ ද තෙත රෙදි කඩක් හෝ බිමට දැමූ වතුර පදාසයක් මත ය. එය එසේ තබද්දී "වොස්..." ගාමින් එය අඬා වැටෙයි. එසැණින් උඩ හට්ටිය ඉවත් කළ විට ඉන් වහනය වන්නේ අමුතු ම සුවඳකි..! ආච්චීගේ මැල්ලුම  තනිකර කොළ පාට ය. පොල් පවා කොළ පාට ය..!

බොහෝ විට දවාලට පිසිනු ලබන්නේ මැල්ලුමට අමතර ව තව එක හොද්දක් පමණි. වැඩිපුර දවස්වල එය කිරි හොද්දකි. ඉඳහිට අල හොද්දකි. ඔය අතරවාරයේ තාත්තා අත වැඩිපුර මුදලක් තිබුනොත් මසක් මාලුවක් ගෙන එයි. මාලුවලට වඩා මස් ලැබෙන වාර සංඛ්‍යාව වැඩි ය.. මස් මාලු දෙක ම නැති දවස්වල හාල්මැස්සන් බැදුමක් හෝ බොරයට ඉවූවක් ද අපේ කෑම වේලට එකතු වෙයි. තාත්තා බොම්බිලි කරවල කන්නට හරි ආසා ය..ඊටත් වඩා අපි බොම්බිලි කරවලවලට ආසා ය.. කොච්චර ආසා ද කියනවා‍නම් මුට්ටියක දමා වසා ඇති නොපිසූ බොම්බිලි ද අපි කන්නෙමු.. එහි ඇති අමුර්ත රසය වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැක්කේම ය..!!

කරවල දමා ඇති මුට්ටිය වසන්නේ ද පොල් කට්ටකිනි. එහි කරවල තිබුනොත් ඒ හාල්මැස්සන්, බොම්බිලි හෝ බල කරවල ය..එක විඩේකට ගෙනෙන කරවල සාමාන්‍යයෙන් වේල් තුන හතරකට භාවිතයට ගැනෙයි. එනිසා නිතර ම පාහේ මොනවා හෝ කරවල ජාතියක් එහි තිබෙයි. අමු හාල්මැස්සන් මහ වහුතු රහ ය.. නමුත්, බල කරවල තිබෙන දාට කරවල කෑල්ලේ කළුපාට හරිය කඩාගෙන අමුවෙම්ම කන්නට අපි සියල්ලෝ ම පුදුම කැමති ය...ඉව්වාට වඩා ඒවා අමුවෙන් කෑම මාර රහ ය.. වැඩියෙන් ම රස වන්නේ ඒවා තාත්තාට හෝ ආච්චීට හෝ හොරෙන් කන නිසා ය...!!

තාත්තා අපට වැඩියෙන් ම ගෙනෙන්නේ පොඩි මාලු ය. ඒවා කටු බහුල වුව ද අපි ඒවාට මනාප ය.. මස් කාරල්ලන්, හුරුල්ලන්, පරා පැටවුන්, අමු හාල්මැස්සන් මෙයින් ප්‍රධාන වෙයි. ගලේ ඇඹරූ ගොරකා තළියක්, ගම්මිරිස් සහ යහමින් ලුණු ද දමා හදන හුරුල්ලන් ඇඹුල් තියල් වෑංජනය දිව්‍යලෝක රහ ය. ලුනු ගම්මිරිස් අත ගෑ කාරල්ලන් තෙලෙහි බදින සුවඳ දැනුත් මට දැනෙයි...!! යහමින් ඇඹරූ අබ, අමු කහ සහ ගම්මිරිස් දමා උයන පරා පැටව් උකු බොරය අමෘතය ද පරදා කරනු ඇත. තාත්තා හදන පරාපැටව් වෑංජනය වඩාත් රස වන්නේ තාත්තා ඊට යහමින් අබ දමන නිසා ය.. ඉන්දියාවේ දී තාත්තලා වෑංජනවලට පොල් කිරි දැම්මේ නැති ලු.. ඒ වෙනුවට දැම්මේ ඇඹරූ අබ නිසා හැමදාමත් පාහේ අපේ මිරිස් ගල උඩ අබ තලියක් වරදින්නේ ම නැත. යමින් එමින් ගමන ඒ අබ තලියෙන් චුට්ටක් ඇඟිල්ලට ගෙන එය සූප්පු කිරීම ද අපේ අනිවාර්ය චාරිත්‍රයකි...!  .. යකඩ වංගෙඩියේ කොටාගත් කෑලි මිරිස් ටිකක් දමා, හදන අමු හාල්මැස්සන් මැල්ලුම ඊටත් එහා ය..!!

අල හොද්ද හෝ කිරි හොද්ද මේ තරම් රසට උයන්නේ කෙසේදැයි අදටත් අප දන්නේ නැත... එමෙන් ම එයින් පැතිරෙන සුවඳ තවමත් අපට සිතින් ආඝ්‍රාණය කළ හැකි වුවත්, මොන විජ්ජුම්බරයක්වත් දමා හෝ අදටත් අපට පිස ගන්නට නොහැකි ය.. කිරි හොද්ද හෝ අල හොද්ද නටාගෙන එන විට එය හැඳිගාන වතාවත් බාර ගන්නේ අප ය...නොනවත්වා හැඳි නොගෑවොත් කිරි කැටි ගැසෙයි.. හැන්දේ ගැවුණු නටන හොද්ද අල්ලේ තවරාගෙන එහි රහ බලන එක ද මාර ය..අපි එසේ කළාට ආච්චි කවදාවත් හොදි රස බලන්නේ නැත.  

ආච්චී හොද්දේ ලුණු බලන්නේ සුවඳිනි. හැන්ද නහය ළඟට ගෙන සුවඳ බලා තව ලුනු බින්දුවක් දෙකක් දමන සාත්තරය අපට උරුම නොවූයේ මලපෙරේතකමට ඒවා රහ බලන නිසා වන්නට පුලුවන....

Share/Bookmark

Saturday, May 30, 2015

රැවුල් ඇඳපු හැටි...


කොළඹ ගිය තාත්තාත්, අයියාත් දැන් ම එන පාටක් නැත. දවස් 3ක් පමණ යසවතී නැන්දලාගේ ගෙදර සිට අනවරත සන්තෝසයක් ලද අපි, පාලිත සහ මම දිනක් යළි සරණ බලා ආවේ නැන්දාගේ ම කීමට ය...
"පොඩ්ඩක් ගේ පැත්තෙ ගිහිං වරෙං පුතාල...සත්තු ගෙයි ජරා කරලවත් ද දන්නෑනෙ..!"
පාලිතත් මාත් යසවතී නැන්දලාගේ ගෙදර සිට මාර්කැට්ටුව පසු කරමින් මඳ දුරක් පැමිණ, වමට හැරී පාර දිගේ හොල්මන් ගල දක්වා ම පැමිණියෙමු. වේලාව උදේ 10ට පමණ වන නිසාත්, පාරේ කෙනෙක් දෙන්නෙක් එහේ මෙහේ යන නිසාත් අපට දැන් හොල්මන් ගල ප්‍රශ්නයක් වන්නේ නැත. එනිසා ම අපි හොල්මන් ගලට නැග මඳ වේලාවක් එහි වාඩි වී සිටියෙමු.
ඊට පසු යළි එයින් බැස හන්දියේ කඩේ ළඟින් පහළ පාර දිගේ සරණ වෙත පැමිණියෙමු. අප එහි එද්දී ද සරණට ඇතුල්වන කෙටි දොර හරස් කොට දමා තිබූ ලොකු බංකුව පෙරළාගෙන හරකෙක් ගේ ඇතුලේ ම විටක් හපමින් සිටියේ ය. අප ගිය ද ඌට වගේ වගක් නැත. ගල් ගෙඩි දෙක තුනක් අතට ගත් අපි දෙන්නා ම මහ හඬින් කෑ ගසමින් ඌට තර්ජනය කළෙමු. මහා අකමැත්තෙන් ලැග සිටි තැනින් නැගිට ගත් දඬු හරකා කට ඉදිරියට දිගු කොට "බ්රෝඕඕඕග්ග්.." ගා හඬක් නගා ඔලුවෙන් "සටාස්" ගා පාරක් බඩට ගසා ගත්තේ ය. ඉන් පසු වල්ගය මඳක් ඔසවා "තහ් දහ් තහ්" හඬින් අලි ගොම්බෙට්ටක් සාලය මැද්දේ ම දැම්මේ ය....!
ඉන් පසු හරියට උගේ ගෙදරින් පිටත් ව රස්සාවට යන්නාක් මෙන් පෙරැලුනු බංකුව උඩින් සීරුවට පැන මිදුලට අවතීර්ණ ව, ළඟ ම තිබූ කැනාස් පඳුර ම ගලවාගෙන කටේ ඔබා ගත්තේ ය. එය කටේ තබාගෙන ම යලි “භෲහ්..“ගාමින් යන්ට ගියේ අපව තඹ දොයිතුවකට මායිම් නොකරමිනි.
අපේ ඇඳ උඩ නාටු බල්ලෙක් ලැග සිටියේ ද උගේ ඇඳ සේ සිතාගෙන ය. "දුහ්..!!" කියූ සැණින් ඌ ද දනි පනියේ ඇ‍ෙඳෙන් බැස මිදුලට දුවගොස් අප දෙස හැරී බැලුවේ මේ බල්ලො දෙන්නා මොකුන්දැයි අසන්නා සේ ය..!
දවල් කෑම වේලාව ළං වන තෙක් අපට කරන්නට මහ දෙයක් තිබුනේ නැත. ශාලාව පුරා ම සුළඟට ගසා ගෙන විත් අතරමං වුණු වියළි කොළ සී සී කඩ ය...එ නිසා ම ඉදල ගෙන මම ශාලාව අතු ගෑවෙමි. ඒ ගොම්බෙට්ට ඉතිරි වන සේ ය.
ඊට ද මහ වේලාවක් ගත වූයේ නැත.
කොරන්නට ම දෙයක් නැති තැන මම තාත්තාගේ පුටුව ඇදගෙන විත් මේසේ ලඟින් වාඩි වී ප්‍රින්සිපල් වූයෙමි. මේසය අයිති ප්‍රින්සිපල් ට ය. මම එහි ලාච්චු අරින්නට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් ලාච්චු සියල්ල ම අසු වන සේ උඩ සිට පහළට ඇති පොල්ල යතුරු දමා ඇති නිසා ලාච්චු අරින්නට බැරි ය. දවසක් මොකක්දෝ හේතුවකින් යතුර අස්ථාන ගත ව ඇති විටෙක, තාත්තා පිහි තලයක් දමා මේ පොල්ල ඈත් කර ලාච්චු ඇරි වග මට සිහිපත් විය. වහා පුටුවෙන් බැස කුස්සියට ගොස් මම පිහිය රැගෙන ආවෙමි. යතුරු තහඩුවත් හරස් ලීයත් අතරින් පිහි තලය බස්සවා පිටතට තල්ලු කළ විට ඉතා පහසුවෙන් පොල්ල මෑත් විය....!! (අද ඒ මේසය තිබෙන්නේ මා සතුව අපේ ගෙදර උඩ තට්ටුවේ ය...අදටත් එය අගුලු දමන්නට බැරි ය..!!)
පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගිය මම යළි පුටුව අරා හිඳගෙන ලාච්චු ඇර බැලුවෙමි. උඩ ම ලාච්චුවේ පල්ලෙහි තඹ සතේ කාසි දෙකක් තිබුනේ ය. ඒ දෙක ම ගෙන මගේ කලිසං සාක්කුවට දා ගත්තෙමි. පොත් පත් ද, ලියුම් මිටි ද ඇර එහි වෙන යමක් තිබෙනු මට පෙනුනේ නැත. ලාච්චුවේ කෙළවරට වෙන්නට තද දුඹුරු පැහැ ඝණ කඩදාසියකින් එතූ මොනවාදෝ මිටියත් තිබෙනු මා දැක්කේ ද අහම්බෙනි. මම එය එලියට ඇද ගත්තෙමි. අලවා නොබූ ඝන කවරය දිග හළ විට එහි තිබුණේ තැපැල් හැඳුනුම්පත් ප්‍රමාණයේ ඡායාරූප විශාල ප්‍රමාණයකි.
එහි සෑම ඡායාරූපයක ම පිටු පස නමක් ද, ලිපිනයක් ද ලියා තිබුනේ ය. ටයි ඇඳ ගත් අය ද, කෝට් ඇඳි අය ද, සාරි ඇඳි අය ද, ඔසරි ඇඳි අයද ආදී වශයෙන් එහි ඡායාරූප 60  - 70ක්වත් තිබෙන්නට ඇත. මම ඒවා එකින් එක ඇද බැලුවෙමි. ඉන් ගත යුත්තක් නැති සේ ය. ඒවා මේසය මත තිබිය දී ම යළි ලාච්චුවට අත පෙව්වෙමි. රිදී පැහැති කොපුවේ උඩ කෙළවරේ රන්වන් පැහැ විල්ලක් සහිත සහ රිදී පාට රළු කඳකින් යුක්ත තාත්තාගේ පාකර් ෆවුන්ටන් තීන්ත පෑන මගේ අතට අසු විය. කොපුව ගලවා පළමුව මම ඉන් කඩදාසි කවරයේ ඉරක් ඇඳ බැලුවෙමි... යස අපූරුවට තීන්තෙන් එහි ඉරක් ඇඳිණි. රවුමක් ඇන්දෙමි. යස අපූරුවට රවුම ඇඳුනේ ය. පෑන මඳක් ඔසවා අත ගසා බැලුවෙමි. ඒ තාත්තා සමහර විට එසේ කරනු දැක ඇති නිසා ය.. කරුමෙක මහත...!! මේසය මත ඇති කඩදාසි බෑගය ද, ලෑලි තට්ටුව ද හරහා තිත් පෙලක් ම සටහන් විය. මම වහා එය අතින් පිස දැමුවෙමි. දැන් එය හරස් අතට ඇඳි ඉරි පේලියක් බවට පත් විය...

ඊ ලඟට මා දුටුවේ අර පින්තූර ගොන්නේ උඩින් ම තිබූ පින්තූරයේ සිටි කෙනාගේ නාසය මත ද තීන්ත බිඳුවක් තිබෙන ආකාරය ය...

මම වහා ම එය ගෙන එය ද අතින් පිස දැමුවෙමි. අරුමයකි. දැන් ඔහුට රැවුලක් ඇත....!!!!
""ඒයි මේ.."" මම පාලිතට එය පෙන්වූයෙමි.

දැන් අප දෙනොට ම මහා රාජකාරියකි. අපි දෙන්නා මාරුවෙන් මාරුවට අර සියලු ඡායාරූප මත එක එක ජාතියේ රැවුල් ඇන්දෙමු. ගැහැණු මුහුණු මත රැවුල් ඇඳීම වඩා ආහ්ලාදජනක විය. එකිනෙක ගෙන රස විඳිමින් මේ මහා බාරධූර කටයුත්ත සිදු කැරෙන නිසා කාලය ගෙවී යනු අපට දැණුනේ ද නැත. බඩ ගින්න උත්සන්න වන නිසා ම මහ දවල් වී ඇති වග අපට දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය.

මෙතෙක් කරමින් සිටි මේ මහා රාජකාරිය නිමා කොට, සියලු ඡායාරූප නැවත එකතු කොට අර කඩදාසියේ එතුවේ කළින් තිබූ සකසුරුවමටනම් නොවේ. ඒ යන්නට හදිසි නිසා ය.. එසේ දඩිබිඩියේ එතූ පාර්සලය යළි ලාච්චුවේ කෙළවරට ඔබා, ලාච්චුව වසා, යලි හරස් පොල්ලෙන් අගුලු ලන්නට තැත් කළ ද එය කරන තාක්ෂණය කුඩා මොළයට වැටහුනේ නැත. එනිසා ම එය එසේ ම තිබියදී පාලිතත් මමත් යලි යසවතී නැන්දලාගේ ගෙවල් දෙසට පියවර මැන්නෙමු...

පසුවදා තාත්තාත් අයියාත් ආවේ ය...මඳ වේලාවක් යසවතී නැන්දලාගේ ගෙදර ගත කළ තාත්තා අප තිදෙනා ම සමග සරණ වෙත ගමන් ආරම්භ කළේ ය... අපට අයියාගෙන් අසා ගන්නට බොහෝ දේ තිබුණේ ය. අයියා කෝච්චියි ගමන් කරන හැටි ද, කොළඹ නගරයේ තිබූ තට්ටු දෙකේ බස් ගැන ද, තට්ටු දෙක තුන උස ගොඩනැගිලි ද, හෝ ගාන පොකුණ ද ගැන කියන කතා මට ඇසුනේ සිහිනයෙන් මෙනි.

අතුගා තිබූ ශාලාව දැක තාත්තා බෙහෙවින් සතුටු විය. "කවුද බං මේක අතුගෑවෙ..?" මම කිසිවක් නොකියා සිනා සුනෙමි. "උඹ හොඳ එකා.." තාත්තා කීවේ මහා ආදරයකිනි. ගෙනා බඩු මලු නිදන කෑල්ලෙන් තැබූ තාත්තා නැෂනල් කමීසය ගලවා සිරිත් පරිදි බිත්තියේ එල්ලුවේ ය. ඊට පසු ඉණ බැඳි පටිය ගලවා, වේට්ටියද ගලවා කුස්සිය හරහා ඇති ලනුවේ මඳ වශයෙන් දිග හරිමින් ඇතිරුවේ ය. ඊට පසු අත් කොට බැණියමද ගලවා වැලේ වැනුවේ ය. ඉන් පසු යළි නැෂනල් බැණියමෙහි සාක්කුවට අත දමා යතුරු කැරැල්ල ගෙන අනික් අතෙහි දබරැඟිල්ල කනට ඔබා කරකවමින් නාසය  අැද කර, "ම්ර්හ් ක්‍රාාහ්හ්.." හඬින් දෙතුන් විඩක් හඬ නංවා, කාරා කෙළ තලියක් මිදුලට ගැසුවේ ය.

ඊට පසු පුටුව ඇද මේසය ඉදිරිපිට වාඩි වුණේ ය.....

එසේ වාඩි වූ තාත්තා මඳ වේලාවක් ලාච්චු දෙස බලා සිටියේ නලල රැළි නංවාගෙන ය...
ඊයේ අප කළ මහා වික්‍රමය මට යළි සිහි වූයේ ද නැත....

"ඒ අතුල.. මොකෙක්හරි ලාච්චුව කඩලනෙ බං..." තාත්තා කීවේ අයියාට ය.

දෙතුන් විටක් හරස් පොල්ල එහෙට මෙහෙට කරකවා බලා තාත්තා යට ම සිට ලාච්චු එකින් එක අැර බැලුවේ ය. උඩ ම ලාච්චුව දෙස මඳ වේලාවක් ඔරවාගෙන සිටියේ ය. ඊට පසු හෙමින් අත දමා ඒවා එහා මෙහා කරමින් බැලුවේ ද ව්මසුම් ඇසකිනි. මඳ වේලාවකින් තාත්තා අර දුඹුරු පාට කඩදාසි බෑගය අතට ගත්තේ ය. එය ඔතා තිබූ අයුරු දෙස පුදුමයෙන් බලමින් එය හෙමින් දිග ඇරියේ ය.....

එහි උඩින් ම තිබූ ඡායාරූපය දුටු සැණින් තාත්තාගේ නළල රැළි වැටෙනු මට පෙණුනේ ය. තාත්තා වහ වහා සියලු ඡායාරූප පෙරලමින් බැලුවේ ය. ඒ මුහුණ හරහා මහා භ්‍රාන්තියක් ද මුසු තද කෝපයක් ආරූඪ වනු මම ජීවිතේ ප්‍රථම වතාවට අත් විඳිමින් සිටියෙමි.

"කවුද බල්ලො මේ ජඩ වැඩේ කෙරුවෙ..." තාත්තා කෑ ගැසුවා ද, හීන් කෙඳිරියක් නැගුවා දැයි මට සිතා ගත නොහැකි වූයේ ඒ හඬ ඒ දෙක ම අතර වූ නිසා ය.
මම බිම බලාගෙන සිටියෙමි. ඒ අතර ම හොරෙන් පාලිත දෙස ද බැලුවෙමි. හිච්චි එකා වූ උෟට එහි බරපතලක් දැනෙන්නෙ නැති සේ ය. වහා පුටුව පස්සට ඇදි තාත්තා එක පිම්මෙන් මවෙත පැන, මගේ අත් බාහුවෙන් ඔසවා "චටාස්..!" ගා පාරක් මගේ පුක හරහා දුන්නේ ය....!!

ගෙඹි පැටියකු මෙන් උඩ එල්ලීගෙන ම මම වේදනාවෙන් ඇඹරුනෙමි.

හෙමින් මා බිම තැබූ තාත්තා වේගයෙන් සිය නලල් තළයට පහරක් ගසා ගත්තේ ය.

"ට්‍රේනිං කොලේජ් එකේ මාත් එක්ක හිටපු යාලුවො...මූ ඒව සේරම විනාස කරල..." තාත්තා එතරම් වේදනාවකින්, පශ්චාත්තාපයකින් පෙළි සිටිනු කිසි දා ක මා දැක තිබුනේ නැත...
කොළඹ ගමන් අසිරි සියල්ල සුටුස් ගා අවසන් වූයේ ඒ අයුරිනි.

හැන්දෑ වන තෙක් ම අප කිසිවෙක් කිසිවක් ම කතා කලේ නැත...

ඒ මුලු වරුව ම මහා වේදනාකාරී අයුරින් ගෙවී ගියේ ය....

තාත්තා උදැල්ලක් ගෙන ගොම් බෙට්ට එලියට දැම්මේ ය.

සිරිත් පරිදි හාල් ගරා ලිප තබා උයන්නට පටන් ගත්තේ හොඳටම ඇඳිරි වැටුනාටත් පසුව ය.
එදා රෑ අප ආහාර ගත්තේ ආගන්තුකයන් ලෙසිනි. කිසිවෙක් කිසිවකු ම අඳුනන්නේ නැති ගානට නිහඬව ම ගෙවී ගියේ ය..

ඊට අවුරුදු බර ගණනාවකට පසු අප කොළඹ මෝදර ආනන්ද විද්‍යාලයේ ගුරු නිවාසයෙන් වෙන් ව, මෝදර ශාන්ත ජෝන් කණිටු විදුහලට මාරු වී එන තෙක් ම අර පින්තූර ගොන්න ඒ ආකාරයෙන් ම සුරැකි ව තාත්තා ළඟ තිබුණේ ය. එදායින් පසු යලි කිසි දා ක තාත්තා අප පින්තූරවලට කළ අපරාධය ගැන වචනයක්වත් කීවේ නැත.

නමුත් අදත් කෙනෙකුගේ හතරැස් හැඩැති ඡායාරූපයක් දුටු සැණින් මම හිතෙන් ඊට රැවුලක් ඇඳ බලන්නෙමි. එසැණින් තාත්තාගේ අතිශය වේදනාබර මුහුණු ඉරියව්ව ද, පුක හරහා වැදුණු අතුල් පහර ද සැණෙන් විදුලිය සැරයක් වැදුනාක් මෙන් ඇට මිදුලු හරහා ම යනු දැනෙන්නේ ය....!!

Share/Bookmark

Tuesday, March 31, 2015

හිඟුරාණේ සීනි.

යසවතී නැන්දාගේ ලොකු පුතා එවකට සේවය කළේ හිඟුරාණ සීනි කම්හලේ ය. අම්පාර සිට ඉඟිණියාගල පාර දිගේ ගොස් හැරී හිඟුරාණට අප ගියේ පාන් බාගෙ බසයකිනි. ඒ බසය නගර සීමාව පසු කළ විට ගමන් කරන්නේ සහමුලින් ම උක් වගාවෙන් වැසුණු අනන්ත යායක් මැදින් වැටී ඇති ගල් තාර දැමූ මාවතක් දිගේ ය. විසල් වැට ඇතුළෙන් පාර අද්දරට ම පාහේ උක් වැවී තිබුණි. රතු දම් පැහැති උක්ගස් මුදුනත ‍ඉලුක් කොළවටල වඩා ලොකු උක් කොළ තිබුණු අතර, බොහොමයක් උක් කොළ පාරට එබී නැමී සිටියේ යන එන්නන් බලන්නට නොව සහෝදර උක් ගහකට වඩා එක් හෝ වැඩි අව් රැල්ලක් විඳ ගන්නට ය.

සුළං රළත් සමග මේ උක් කොළ ළෙල දෙන්නේ අපූරු තාලයකට ය. එක් තැනෙකින් පටන් ගන්නා රළක්, රැළි නගමින් රිද්මයානුකූල ව ඈතින් ඈතට ගමන් කරයි. එක පොදියක් උස් වන තාලයට ම තවත් පොදියක් පහළට එබෙයි. ඒ එබෙන කොළවල කොළ පැහැය ළා පාට වී පුදුමාකාර වර්ණ අන්තරයක් සාදයි. අක්කර දහස් ගණනක් පුරා වැවුණු මේ උක්ගස් යාය නිසාවෙන් සිය ජීවන ගමන සරි කර ගත් ජන සමූහයා අති විශාල ය.
හිඟුරාණ උක් කම්හල අයිති ව තිබුණේ ශ්‍රී ලංකා සීනි සංයුක්ත මණ්ඩලයට ය. හැමෝ ම ඊට කීවේ ෂුගර් කොපරේෂන් කියා ය. ගැමියෝ කීවේ සුගර් පැට්ටේරිය කියා ය... ග.නි.ස.ම (ගංගා නිම්නභූමි සංවර්ධන මණ්ඩලය)ට වඩා ඊ ළඟට වැඩි ම වාහන සංඛ්‍යාවක් අප දැක ඇත්තේ ශ්‍රීලං.සී.සං.මට ය..! එයිනුත් වැඩි හරියක් ට්‍රේලරය සහිත ට්‍රැක්ටර් ය. ඊ ළඟට ඇත්තේ යකඩ රාමුවක් ගැසූ ලොරි ය.

මේ උක් යාය අතරින් පතර පැළ උක් ද, සමහර තැන්වල දුඹුරු පාට මුඩු බිම් කලාප ද පෙනෙයි. ඒ උක් කපා මුල් උගුල්ලා දැමූ බිම්කඩවල් ය. සීනි මණ්ඩලේ සේවය කළ මිනිස්සු දහස් ගණනකි. ඉන් වැඩි පිරිසක් කළේ උක් වගාව ය. බිම් සකස් කර, පැළ ඉන්දවා, වතුර පෝර දමා ගස් උස්මහත් කොට කපා දෙන්නේ ද මේ මිනිස්සු ය. සිය මිනිස් ශ්‍රමයෙනි. බිම් සකස් කරන විට ලොකු ට්‍රැක්ටර් පැමිණ එක විඩේට බිම් යායක් පෙරළ දමයි. දුම් දමාගෙන ගොර බිරම් හඬක් නගාගෙන ට්‍රැක්ටරය ඉදිරියට යන්නේ පිටුපසින් ඈඳා ඇති නගුල බිමට තද කරගෙන ය. ඒ නගුලේ දත් කෙළවර ලොකු රෝද තිබෙයි. එවිට ඒවාට අසුවන පස් කැරකි කැරකී යළි බිම පතිත වෙයි. සිය ගණනක් නිල් පාට පිළිහුඩුවෝ ද, සිය ගණනක් සුදු පාට කොක්කු ද එක සීරුවට මේ ට්‍රැක්ටරය පිටුපසින් ඇදී යන්නේ උඩ පැන පැන ය. ඒ පෙරැලෙන පසින් මතුවන දහස් ගණනක් බිං කුණ්ඩන්, කම්බිලි පණුවන්, ගැඩවිල්ලන්, බිං ඌරන්, වේයන් ආදී මෙකී නොකී සිය දහසක් කෘමී පනුවන් ගිල දමන්නට ය.

මේ මහා උක් යායේ අතරින් පතර අළුපාට දුම් රොටු අහසට නගිනු පෙනෙයි. ඒ කපන්නට ආසන්න උක් කොටස් ය. උක් ගස් කපන්නට කළියෙන් ඊට ගිනි තබනු ලබන්නේ ගස් අස්සේ සිටින සතුන් එළවා දමන්නට විය යුතු ය. නමුත් හමන වියළි සුළඟත් සමග එක බුරුත්තට නගින ගිනි දැල්ලට හසු ව, කරකුට්ටන් වූ පිඹුරන්, නයි පොළොංගුන් මෙන් ම වල් ඌරන් ද මම පසු කාලීන ව දැක ඇත්තෙමි.

උක්ගස් නියම ගණනට මෝරා පැසුණු විට කපන්නට සූදානම් වෙයි. මුලින් ම කරන්නේ අදාල උක් යායට ගිනි තැබීම ය. හේන් කොටන්නට කළියෙන් ගිනි තබනවිට, ගැමියෝ ලොකු ලීයක් බිමට ගසමින්, තාලයට හඬ නගමින් යන්නේ ගස් කොළන් අතර සිටින සතා සර්පයා එළවා දමන්නට ය.
"ගස් උඩ ඉන්නා වඳුරන්නේ, බිම පිට ඉන්නා වල් උෟරන්නේ පළයල්ලා..පළයල්ලා...
බිං දිගේ යන නයින්නේ මුගටින්නේ පළයල්ලා පළයල්ලා...
මගේ පුංචි එව්වන්ට කන්න යමක් තනාගන්ට හේන ගිනි තියන්නේ පළයල්ලා පළයල්ලා...""
ආදී වශයෙන් යාදිනි කියමින් වරුවක් පමණ ගැමියා ගස් අතර හක්කලං කරයි. එහෙත් උක්ගස් අතර එසේ ඇවිදින්නට බැරි ය. උක් කාටුව අතිශයින් කසන සුලු ය. උක්කොළ දාර පිහිතලයක් මෙන් මුවහත් ය. වියැලුණු උල කිණිස්සක් මෙන් රුදුරු ය. එනිසා උක්ගස් අතරින් කිසිවෙකුට ඇවිද යන්නට බැරි ය. කොළ අත්තක් ගිනි තබා උක්කොළ ගොන්නට ඇල්ලූ විට ඒවා බුර බුරා ඇවිලෙන්නේ සුදු පාට දුම් කඳක් නගමිනි. මේ දුම සුදු පැහැ වන්නේ උක්කොළ අමු නිසා ය. උක් කොළ ඇඹරෙමින් ගිනිගන්නා විට ඒවා "ක්ංංංංංංංංංං" ගාමින් හීන් කෙඳිරියක් නගමින් ඇඹරෙන්නට පටන් ගන්නේ වේදනාව දැනිලා වෙන්නට ද පුලුවන. ඒ අතරින් සියුම් "සට පට" ගා පිපිරිලි හඬවල් ද, සියල්ල කලවම් වූ ගිනිගන්නා හඬද එක සීරුවට ඇසෙන්නට පටන් ගනියි.

මෙසේ ගිණි තැබූ උක්යාය එක පෙළට කපා බිම දමන්නේ මිනිස් ශ්‍රමයෙනි. ඒවා ගොයං ගොඩවල් සේ ම එක තැනෙකට අඩුක් කරනු ලැබෙයි.  ඒවා යායේ සිට ගෙන එන්නේ කෙසේදැයි මට මතක නැත. නමුත් අත් දෙකක් වැනි ලොකු දත් දෙකක් සහිත ට්‍රැක්ටරයකින් ඒවා බුරුතු පිට්න් ගෙන ට්‍රේලර්වලට පටවනවා මම දැක ඇත්තෙමි.
අප සීනි පැක්ටරිය ළඟින් බසිනවිට මෙසේ උක් කඳන් පටවාගත් ට්‍රේලර් සහිත ට්‍රැක්ටර් ගණනාවක් ම එක පෙළට නවතා තිබුණේ ය. තරමක් ලොකු චප්ප මුහුණක් සහිත ලොරියක පිටුපසින්, කෝච්චියක් මෙන් එක දිගට ඈඳූ ට්‍රේලර් ද සහිත වාහන ද දෙක තුනක් එහි තිබුණේ ය. මේවායින් ගෙනෙන උක් දඬු සියල්ල ම අර දත් දෙක ට්‍රැක්ටරයෙන් ම ලොකු වළකට අත හරිනු ලැබෙයි. ඒ වළ තුලට වේගයෙන් විදෙන වතුර පහර කීපයකි. ඒවා හරි සද්ද ය. වතුඅර සැරට දුමාරයක් ද ඉහළට නැගෙයි. ඒ වතුර පහර ද සමග අර උක් දඬුද පෙරළි පෙරලී උඩට යන්නේ ලොකු පටියක් දිගේ ය.. අපි ඒ වළ දෙස එබීගෙන ම බලා සිටියෙමු.

මොහොතකින් මා දුටුවේ උක් කඳන් ද සමග වළ තුළින් පටිය දිගේ ඉහළට ඇදෙන පන සහිත තඩි සර්පයෙකි....!!
මේ සර්පයා ගැන මොහොතක් සිතන විට පවා ඌ උක් දඬු ද සමග ම වෙනත් කුටියක් තුළට ඇදී ගොස් හමාර ය...ඒ කුටියේ දී මේ උක් දඬු කැබලිවලට කැපෙයි. ඊ ළඟ කුටියේදී ඒවා ඇඹරෙන්නට පටන් ගනියි. දැන් පෙනෙන්නේ  ඇත් දළ පැහැති රොඩු ගොඩක් පමණ ය. ඒවා ඊ ළඟ යන්තරයෙන් තලන අතර, එවිට එහි ඇති පැණි පහළට වැක්කෙරෙයි.  එතැනින් පසු අර සුදු පාට උක් රොඩු වෙනත් පටියක් දිගේ පිටතට යයි. ගල්ඔය අරක්කු සාදන්නේ එසේ පිටතට යන උක්රොඩුවලිනි.
එයිනුත් ඉතිරිවන රොඩ්ඩ බොයිලේරු සහ පෝරණු ගිනි ගැන්වීම සඳහා භාවිතයට ගැනෙයි.

ඊ ළඟ කුටිය අධික උණුසුම් ය. වතුර වැනි දියර පැණිය දැන් තද දුඹුරු පාට ලාටුවක් මෙනි. ඒ ලාටුව ද ලොකු අත් වැනි දඬු මුගුරුවලින් නිරන්තරයෙන් කාල් ගෑවෙයි. එසේ කැරකෙන පැණිය තුලින් අර සර්පයා හිස ඔසවනු ඇතැයි මට සිතෙයි....නමුත් එසේ වන්නේ නැත. මන්ද ඌ ද මේ පැණියේ ම කොටසක් වී ඇති නිසා ය.
බැරි වෙලාවත් අර වළට මිනිහෙක් වැටුනේනම් සිද්ද වන්නේ ද අර සර්පයාට අත් වූ දේ ම ය...

ඊ ළඟ කොටසේදී අපට පෙනෙන්නේ සුදෝ සුදු සීනි කැට දිග පීල්ලක් දිගේ විත් ගෝණිවලට පිරෙන ආකාරයයි. එම යන්තරය ලඟ වැඩ කරන මාමා කෙනෙක් එම පීල්ලෙන් සීනි අහුරක් ගෙන අප හැමගේ ම අත්වලට ටික ටික දැම්මේ ය. සර්පයා ඇඹරුණු රතු පාටක් හෝ කුණු කෑල්ලක් හෝ එහි නැත....එහි ඇත්තේ සුදු ම සුදු සීනි කැට පමණි...! මේ තරම් රස මේ සුදු පාට සීනි කැට තුළ මොන තරම් සංවේදනාවන්, ජීවිත ගීතයන්, දුක්ඛ දෝමනස්සයන් සැඟවී ඇතිදැයි අද මට සිතෙයි. උක් ගස් අතර සිට සර්ප ප්‍රහාරයන්ට ලක් ව මිය ගිය මිනිසුන් වෙනුවෙන් සදා දුක් ගින්නේ දැවෙන ඔහුගේ කලත්‍රයන්, අව් කූටකේ පිළිස්සෙමින් උක් වවන, කපන, පටවන මිනිසුන්ගේ දාහයන්...සොච්චම් පඩියකට දිය ව යන ඒ මිනිසුන්ගේ ආත්මයන් සුදෝ සුදු සීනි කැටයෙන් අපට පෙනෙන්නේ ද, ඇසෙන්නේ ද, දැනෙන්නේ ද නැත..!

අදත් සීනි අල්ලක් ලෙව කන්නට අතට ගත් විට මට ඒ සරුපයා උක් දඬු ද සමග ඇඹරෙමින් පටිය දිගේ ඉහළට ගිය ආකාරය මැවී පෙනෙයි.

Share/Bookmark